Monday, June 12, 2017

ప్రపంచాలను ఏలిన పధికుడు - సినారె


కవిత్వమంటే ఏమిటో ఇంకా తెలీని రోజులనుంచి, నన్ను ఎంతో ప్రభావితం చేసిన కవి సినారె. కాస్తో కూస్తో రాయడం మొదలుపెట్టాక మెల్లమెల్లగా ఆయన విశ్వరూపాన్ని వీక్షించగలిగాను. కొందరి కవిత్వం ఉత్తేజపరుస్తుంది, మరికొందరిది లాలిస్తుంది, ఇంకొందరిది ఆలోచింపచేస్తుంది.. ఇలా ఎన్నో.. నాకు అర్థం అయినంతవరకూ సినారే విశిష్టత ఏంటంటే ఏ కోవలోకి ఆయన్ని నెట్టలేం. ఆయన కవిత్వం ఒక జీవితం. అందులో అన్నీ దొరుకుతాయి, అతిముఖ్యం గా మనిషి దొరుకుతాడు. మనలాంటి మనిషి.

ఆయన కవిత ఆయనలానే బయటకు గంభీరంగా కనపడుతుంది, మనసు పెట్టి చదివితే గుండె లోతుల్లోకి పోయి, మనలోనే మనకి తెలీని కోణాలు పరిచయం చేస్తుంది. ఆయన కవితతో నా పరిచయం పదహరేళ్ళ వయసు ప్రేమకాదు, షష్టిపూర్తి అయిన దాంపత్యం లాంటిది, అందుకనే ఆయన పాటలు, మాటలు నావిగా అయిపోయాయి.

ఆయన రాసిన ప్రపంచపదులు ఒక అద్భుతం. అనుక్షణం నా గుండెలో వినిపించే మాటలు అవి, ఆయన గొంతులో.

కాల ప్రవాహం ఎవరినీ ఉపేక్షించదు.
ఇంకొన్ని తరాలవరకైనా ఆయన గొంతు వినిపించాలని కోరుకుంటున్నాను, మనస్పూర్తిగా.

Tuesday, May 23, 2017

నేను లేని నిజమైన నే ఎక్కడ ?

అర్థం కాని మాటలు ఎందుకు నాచే కన్నీళ్ళు పెట్టిస్తాయి.
అక్కరే లేని అనుభవాలు ఎందుకు జ్ఞాపకాలై వెంటాడుతాయి..
ఏ దూరం తగ్గించని దారులు..
ఏ గమ్యం చేర్చని దూరాలు..
ఎందుకు నేను ఇంకా ఇంకిపోతున్నా..
నాలోకే.. లేని నా లోకే..

గట్టు ఆవలి సంగతులు ఎందుకు
నన్ను పలకరించవు ?
నేను లేని కలల్లాగ..
నేను చెప్పని గతం లాగ..

నిన్ను నన్నూ.. అందరినీ..
అంతాన్నీ.. ఇముడ్చుకున్న శూన్యం ఎక్కడ ?
నేను లోని నే ఎక్కడ ?
నేను లేని నిజమైన నే ఎక్కడ ?

Friday, May 5, 2017

"ఐ"

(శ్రీ శ్రీ "ఐ" చదివిన ఆవేశంలో..)

గుండె వెలుతుర్లో జ్ఞాపకాలు పోగేస్తూ..
వంతెన లేని తీరాలను ఊహల్లో దాటేస్తూ.
ఇంతటి అంతటి విశ్వంలో ఓ అణువునై.. పరమాణువునై..
ఆ నాలోనే ఓ విశ్వాన్ని మోస్తూ.
ఐ.
నిన్నతో ఆగక.. నేటితో అలవక..
రేపుని తెలీని క్షణాలతో నిర్మిస్తూ..
నిరీక్షిస్తూ.
ఐ.

Saturday, March 11, 2017

నీ నేను

నువ్వు రాసిన కవితనవుతా
నీ కన్నీటిలో చినుకునవుతా
గెలిపించే గాయన్నై.
జ్ఞాపకం లో నువ్వు ని.
రేపు లో నీ నీడని.
నీ పుట్టుకలో నీ కారణాన్ని
నీ చావులో నీ గమ్యాన్ని
నువ్వే నేను
చెప్పడానికి అర్థమే లేని మాటలా.
నీ నేను. నేను. 

Saturday, February 25, 2017

అమ్మ

తన ఒంటరితనమే తన అస్తిత్వం..
నేను కావాలనే బయట ఉండిపోతాను.

నా గతమే తన సర్వస్వం,
కన్నీళ్ళు కనపడనివ్వలేదు నేను.

వెనక్కే వెళ్ళే పరుగు పందెంలో తనదే గెలుపు..
నేను తృప్తిగా ఓడిపోయాను.

మా ఇద్దరి ప్రయాణాలు వేరు.
దారులు వేరు. గమ్యాలు కూడా.
కానీ కట్టిపడేసిన జీవితం కలిసి నడవమంటుంది..
ఓ నాలుగు క్షణాలు.

నాకు తెలుసు ఈ బంధం కాలానికి అందదు..
ఆలోచనలకి కూడా.
ఎందుకంటే నేనే లేని చోట మొదలయ్యింది అది.

తను నాకు జీవితాన్నిచ్చింది ..
నేను... బహుశా జ్ఞాపకాల్ని.

అమ్మ.