ఈమధ్య నేనొక పెద్దాయన్ని కలిసాను. ఆయనకి ముగ్గురు పిల్లలు, ఇద్దరు ఎక్కడో విదేశాల్లోనూ, ఇంకొకరు ఢిల్లీలోనూ సెటిల్ అయ్యారంట. ఈ పెద్దాయన మాత్రం ఇక్కడ ఒంటరిగా వుంటున్నారు. పిల్లల దగ్గరకు వెళ్ళినా చుట్టం చూపుగానే. ఆయన అన్న ఒక మాట ఎందుకో నన్ను బాగా ఆలోచింపచేసింది. - "మా తమ్ముడు పిల్లలు పెద్దగా చదువుకోలేదు. ఎవో చిన్న చిన్న వుద్యోగాలు ఇక్కడే చేసుకుంటున్నారు, వాళ్ళ కుటుంబం అంతా ఒకే ఇంట్లో ఆనందంగా వుంటుంటే చూసి ఇప్పుడు నేను విచార పడుతున్నాను మా పిల్లల్ని అంత కట్టడి చేసి ఎందుకు చదివించేనా అని. ఇప్పుడు నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటున్నాను,... నేను గెలిచేనా ? ఓడిపోయానా ? అని."
ఆయన అన్న మాట ఎంత ప్రాక్టికలో గాని, ఆ మాట వెనుకు దాగున్న వేదన మాత్రం నన్ను బానే డిస్టర్బ్ చేసింది. దాదాపుగా ఈ కాంటెక్స్ట్ లోనే ఆ మధ్య రాసుకున్న లైన్స్ ని మళ్ళీ నాకు గుర్తు చేసింది.
పిల్లలే లోకం గా వాళ్ళ జీవితాలనే అర్పించి, పెంచి పెద్ద చేసిన తల్లి దండ్రులు వాళ్ళ వృద్ధాప్యం అంతా ఒంటరితనాన్ని అనుభవిస్తుంటే, సాధించిన ఏ అభివృద్ధిని చూసి నేను మీసం మెలేయాలి ? ఇల్లు చిన్నగా వున్నప్పుడే బావుండేది, అమ్మ చెయ్యి ఎప్పుడూ నాకు తగులుతూనే వుండేది. కలలో కూడా.. ఇప్పుడు.. ఇళ్ళు విశాలమయ్యాయి, కానీ కుటుంబాలు చెల్లాచెదురయ్యాయి. ఎవరి లోకం వారిది. చివరికి చిన్న కొడుకుని, పెద్ద కూతురిని ఫొనుల్లోనే చూసుకుంటున్నాం.
ఎంత సులువు, నాకే అందనంత ఎత్తులో వున్న
నా కను పాపను చూసి గర్వపడడం..
నాకు చూపు లేకపోయినా..
ఎంత సులువు, నిద్ర లేని రాత్రులన్నింటినీ
జ్ఞాపకాలతో తడిపేసుకుని,
చిరునవ్వుతో తెలవారడం.
ఎంత సులువు, ఓదార్పు కి భయపడి,
కన్నీటిని ఎక్కడో గుండె పలచటి పొరల్లో దాచేయ్యడం..
ఎంత సులువు, జీవితపు చివరి మజిలీలో,
అందరూ వుండీ ఒంటరైపోవడం...
పోటీ ఎవరిమధ్యోగానీ,
నేనే గెలిచాను అనుకుని తృప్తిపడడం...
ఎంత సులువు, .. ఎంత సులువు...
