Saturday, March 11, 2017

నీ నేను

నువ్వు రాసిన కవితనవుతా
నీ కన్నీటిలో చినుకునవుతా
గెలిపించే గాయన్నై.
జ్ఞాపకం లో నువ్వు ని.
రేపు లో నీ నీడని.
నీ పుట్టుకలో నీ కారణాన్ని
నీ చావులో నీ గమ్యాన్ని
నువ్వే నేను
చెప్పడానికి అర్థమే లేని మాటలా.
నీ నేను. నేను. 

Saturday, February 25, 2017

అమ్మ

తన ఒంటరితనమే తన అస్తిత్వం..
నేను కావాలనే బయట ఉండిపోతాను.

నా గతమే తన సర్వస్వం,
కన్నీళ్ళు కనపడనివ్వలేదు నేను.

వెనక్కే వెళ్ళే పరుగు పందెంలో తనదే గెలుపు..
నేను తృప్తిగా ఓడిపోయాను.

మా ఇద్దరి ప్రయాణాలు వేరు.
దారులు వేరు. గమ్యాలు కూడా.
కానీ కట్టిపడేసిన జీవితం కలిసి నడవమంటుంది..
ఓ నాలుగు క్షణాలు.

నాకు తెలుసు ఈ బంధం కాలానికి అందదు..
ఆలోచనలకి కూడా.
ఎందుకంటే నేనే లేని చోట మొదలయ్యింది అది.

తను నాకు జీవితాన్నిచ్చింది ..
నేను... బహుశా జ్ఞాపకాల్ని.

అమ్మ.

Sunday, July 24, 2016

భయం లేదు..


ఈ ప్రయాణం గమ్యంతో అంతమవ్వదు..
ఈ పయనానికి అంతమే గమ్యం.
ఏ విరామం, విశ్రాంతి నాకు ఆటవిడుపు ?
కళ్ళు వెతుకుతూనే ఉంటే, కాళ్ళు చతికిలబడ్డా,
ఆలోచనలు ఆగక అలసిపోతుంటే, కళ్ళు మూతబడ్డా..

"నేను" లేని ప్రపంచం కోసం నేను మథనపడతాను.
"నా" లోనే. "నా" అంతా.

ఏ సందు చివరో నేను ఆగిపోతాను.
ఏ తెలియని మలుపు వద్దో.
అది నాకు ఇష్టమైనదో కాదో..
నేను ఓడినట్టో, లేక గెలిచినట్టో..
నా వెంట ఇక రాని "నా" వాళ్ళందరిలోనూ..
కొంతైనా నేను మిగులుతానా ?
నాదో, మరి కాదో తెలీని ఈ పోరాటానికి..
రవ్వంతైనా ముద్ర ఉంచి సాగుతానా ?

నాకు తెలిసే అవకాశం లేదుగా.
భయం లేదు.

నేను కోరుకుంటే మొదలవ్వలేదు ఇది..
ఆగడానికి నా అనుమతి అడగదు.
అడుగులు నావే అయినా..
నడక నాది కాదు. అది కాలానిది.
గమనం నాదే అయినా..
గమ్యం యాదృచ్చికం. అది జీవితానిది.




Wednesday, January 27, 2016

అన్నీ సగమే..

అన్నీ సగమే

మధ్యలో ఆగిపోయిన మాటలు..
నన్ను వెంటాడతాయి.

కొన్ని బంధాలు.. మరికొన్ని కన్నీళ్ళు.
ఇంకొన్ని దూరాలు.. వెంటొచ్చే తీరాలు.
అన్నీ సగమే. 
నాలో తమని దాచేసుకుంటాయి.

సాగే జీవితమూ సగమే నాది.
మిగిలినదంతా ఒంటరితనం. నిండుగా.

Saturday, January 9, 2016

నేను, నేను శైలజ..


చాలా యేళ్ళ క్రితం నిన్నే పెళ్ళాడుతా చిత్రం చూసి, ఇదేం అంత గొప్ప సినిమా కాదే అని నిట్టూరుస్తుంటే, నలుగురూ మొత్తబోయారు. అప్పట్లో అదో కళా ఖండం మరి. ఓ సాయంత్రం కాఫీ తాగుతూ, ఆ చిత్రం గురించి నాలానే ఫీల్ అయిన మా శారద పిన్ని ఏం తేల్చారంటే, మనలోనే లోపముంది అని.. జనాలకి అలా తీస్తేనే నచ్చుతున్నాయనీ..మరి అందరూ అలా నచ్చుకుని మెచ్చుకున్న చిత్రం, నాకు మాదిరిగానే రుచించడాన్ని నేను నచ్చుకోలేకపోయాను. ఏంచేస్తాం. 

ఇన్నేళ్ళ తరువాత సరిగ్గా మళ్ళీ అలానే అనిపించింది నేను శైలజ చూసాక..బోలుడంత వ్యయ ప్రయాసలకు ఓర్చి.. చెన్నై మహా నగరానికంటే మహాబలిపురానికే కాస్త దగ్గరగా అనిపించే మాయాజాల్ లో సినిమా చూస్తే, ఏముంది దాంట్లో.. నాకైతే ఏమీ కనిపించలేదు. మనసంతా నువ్వే సినిమాలోంచి మనసు తీసేస్తే ఎలా ఉంటుందో అలా ఉంది. చెత్తలా ఉంది అనను.. కానీ మరీ గొప్పగా చెప్పుకోడానికి మాత్రం ఏమీ లేదు. చూసి వారమే అయ్యింది కానీ, గుర్తుకు తెచ్చుకుందామంటే ఏ సన్నివేశం గుర్తు రావడం లేదు, రామ్ తనవంతు బాగా కష్టపడ్డాడు అనే ఫీలింగ్ తప్ప. 

ఆ మధ్య వచ్చిన సోలో, ఖచ్చితం గా ఇంతకంటే మెరుగైన సినిమా.  ఇంత పాజిటివ్ గా (TV5 మినహా) టాక్ రావడానికి కారణాలు ఏమిటో మరి తెలియలేదు. వెబ్ సైట్ల సమీక్షల క్రింద కామెంట్స్ చూస్తే, నేనూ అదే సినిమా చూసానా, లేక చెన్నై లో వేరే సరుకు ఏమైనా వదిలారా అనిపిస్తోంది. ఎంత తెలుగు సినిమాలు నాసిరకం గా ఉంటున్నా, మరీ మన అంచనాలు ఇంత క్రిందకి దిగిపోయాయా. ? మమ్మల్ని చూడ్డానికి చెన్నై వచ్చిన పాపానికి మాతో పాటు సినిమా చూసిన మా అన్నయ్యకి ఫోన్ చేసి నా గోడు వెళ్ళబోసుకుంటే.. తను తేల్చిందీ మళ్ళీ అదే.. మనదే తప్పు అని.. ఇప్పుడు ట్రెండు, బెండు ఇదేనని. 

ప్రస్తుత తెలుగు సినిమాలు చూసి అందరిలాగే హ్యాపీ గా ఎంజాయ్ చెయ్యడానికి ఎవరైనా ట్రైనింగులు వగైరాలు ఏమైనా ఇస్తున్నారేమో కనుక్కోవాలి.. లేకపోతే ఇంకా బేషుగ్గా పాత సినిమాలనే కొత్త టీవీ లో చూసుకుని మురిసిపోవాలి.