Thursday, December 30, 2010

తెలంగాణా వొద్దు.. సమైక్య ఆంధ్రా వొద్దు.

నిజంగానే, నాకు తెలంగాణా వొద్దు, సమైక్య ఆంధ్రా వొద్దు. కానీ నావి ఈ క్రింది కనీస డిమాండులు. ఏ కమీషన్ రిపోర్ట్ ఇస్తుంది.. ఏ MP నిరాహార దీక్ష చేస్తారు ?

1. తాగడానికి రక్షిత మంచినీళ్ళు
2. ఏ తెల్లవారుజామునో రైలుపట్టాల ప్రక్కకు వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేకుండా, కనీసం పది గడపలకో మరుగు దొడ్డి.
3. తల్లి బిడ్డ ఆరోగ్యానికి భరోసా ఇవ్వగలిగే ప్రసూతి సదుపాయం.
4. పెద్ద పెద్ద రోగాలు మాట ప్రక్కన పెట్టి, కనీసం విష జ్వరాలకు, కలరా, మలేరియా వగైరా వ్యాధులకు సరైన వైద్యం
5. మద్యపాన నిషేధం.
6. కానీసం ఏడు వరకూ మంచి చదువు.
7. అవినీతికి ఆస్కారం లేని స్థానికి పరిపాలన వ్యవస్థ

ఇవేవి ఇవ్వలేము అని మన నాయకులు అనుకుంటే, అయ్యా, నేను ఏ రాష్ట్రం లో ఉన్నా నా బ్రతుక్కి ఏది అర్థం ?

"వ్యవస్థ రోజుకి వంద సార్లు చస్తోంది. అన్ని సార్లు నేను ఏడ్వలేను. నన్ను బండ రాయిని చెయ్యి."

Tuesday, December 28, 2010

ఉల్లిపాయలు, టమాటాలు, .. తరువాత ఏంటో చెప్పుకోండి చూద్దాం ?




గత కొన్ని రోజులుగా, ధరాఘాతం తో అల్లాడించిన ఉల్లిపాయలు.. టమాటాలు.. ఈ వరుసలో తరువాతి వంతు ఎవరిది ? నా మటుకు నాకు, నిమ్మకాయలదే అనిపిస్తోంది మరి.

ప్రతీ రోజూ, స్థానిక నాయకుడితో మొదలుకుని, అధిష్టానాల వరకూ, అందరూ ఈ నిరాహార దీక్షలు చెయ్యడాలు, గ్లాసులు గ్లాసులు నిమ్మాకాయ నీళ్ళతో విరమించేయ్యడాలు..బళ్ళ కొద్దీ నిమ్మకాయలు పాపం రసం లేని డిప్పలుగా మిగిలిపోతున్నాయి. ఇప్పుడు డిమాండ్ / సప్లై అంటూ ఓ లాజిక్ మీకు తెలిసిందే కదా, ధర మాత్రం పెరక్కేంచేస్తుంది. అందుకని, ఒకటి రెండు రోజుల్లో ఎలానో భగవద్గీత రిలీజ్ అవుతోంది కాబట్టి ఈ సారి మన నాయకులు ఈ నిరాహార దీక్షలను ప్రక్కన పెట్టి, ఏ శ్రమ దానమో, ఇంకా బాధగా ఉంటే, రక్త దానమో చేసి తమ తమ ఉద్యమాలను నడిపించుకో ప్రార్థన. పాదయాత్రలు కూడా పర్వాలేదు, మన దేశం లో తోళ్ళ పరిశ్రమకు కాస్త చేయూతని ఇచ్చినట్టు ఉంటుంది.

మరీ తప్పని పరిస్థితిలో నిరాహార దీక్షలు చేసినా, ఇంక మరి విరమించే పని పెట్టుకోవద్దు.. ఏంటంటారు ?

Monday, December 27, 2010

అవినీతి కొత్తేం కాదు

అవినీతి దేశానికి కొత్తేం కాదు, మూల కారణాలకు చికిత్స (మూల కణ చికిత్స ?) చేయ్యాలంటున్న అమర్త్స్య సేన్. నిజమే కొమ్మలని, కాయల్ని మార్చినంత మాత్రాన చెట్టు వేరు కున్న జాడ్యం పోతుందా ? ప్రజాస్వామ్యం లో అత్యంత భాద్యత కల్గిన పదవి/పాత్ర ఓటరుది. ఆ పని మనం నిబద్దతతో చేయనంత వరకూ, ప్రజాస్వామ్యాన్ని తప్పు పట్టే హక్కు మనకి లేదని నా అభిప్రాయం.

Saturday, December 25, 2010

రాజా, కల్మాడీ ఇళ్ళల్లో సిబిఐ కి దొరికినవి ? (బ్రేకింగ్ న్యూస్)




స్కాం విలువ ఆధారం గా, మొదట రాజా గారి ఇంట్లో దొరికినవి మనవి చేసుకుంటున్నాను.

1. గత వారం మోర్ సూపర్ మార్కెట్ లో ఉల్లిపాయలు కొన్న రసీదు.
2. బోర్డింగ్ స్కూల్ లో చదువుతున్న అబ్బాయి ప్రొగ్రెస్స్ రిపోర్ట్
3. కరుణానిధి గారి వంశ వృక్షం ఫోటో కాపీ.
4. ఓ ఐదేళ్ళ క్రితం కనిమొళి గారు పంపిన గ్రీటింగ్ కార్డు
5. నగర శివార్లలో ఉన్న ఓ దళిత స్కూలుకు రాజా గారు ఇచ్చిన లక్షా డెభ్భై ఆరువేల రూపాయల (ఈ సంఖ్య ఎక్కడో విన్నట్టుంది ? ) విరాళానికి సంభందించిన రసీదు
6. రోబో ఆడియో కాసేట్ మరియు CD కూడాను.
7. మధు కోడా నుంచి వచ్చిన ఒక ప్రశంసా పత్రం.

ఇవి కాక, కరంట్ బిల్లులు, పన్ను రసీదులు, మెడికల్ రిపోర్టులు (రాజా గారివి, మరియు కరుణానిధి భార్య గారివి కూడా), పయనీరు పేపర్ కట్టింగులు, నీరా రాడియా పెళ్లి ఫోటోలు మరియు పెటాకుల ఆర్డరు లభించాయి. ఈ పత్రాల సున్నితత్వాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుని, సిబిఐ వాటిని జప్తు చేసేందుకు హైకోర్టు అనుమతికోసం ఎదురు చూస్తోంది. సిబిఐ కి ఆ హక్కు లేదని, అది చాలా అన్యాయమని, ఇప్పటికే మానవ హక్కుల సంఘాలు, ఢిల్లీ లోని జంతర్ మంతర్ వద్ద ఆందోళనకు పిలుపునిచ్చాయి.

దాదాపుగా కల్మాడి గారి ఇంట్లోనూ, ఇలాంటి పత్రాలే లభించినట్టు విశ్వసనీయ వర్గాల భోగట్టా. ఎవరో సోనియా, రాహుల్ పేర్లమీద ఉన్న ఎకౌంటు స్టేట్మెంట్స్ దొరికాయి కానీ, ఆ వివరాలు ఈ కేసుకి సంభందించినవి కావని సిబిఐ తేల్చి చెప్పింది. ప్రస్తుత కేసుని ఇంకా డీప్ గా శోధించడానికి సిబిఐ ప్రత్యేక బృందం, కల్మాడి గారి అమ్మమ్మ గారి ఊరుకి బయలుదేరినట్టు సమాచారం. అక్కడైనా ఆయన స్టడీ సర్టిఫికేట్, కాండక్ట్ సర్టిఫికేట్ లాంటి కీలక పత్రాలు దొరకాలని ఆశిద్దాం.

ఇప్పుడే అందిన మరో ముఖ్యమైన వార్త, కేవలం స్కాం నాయకుల కోసం అపోలో ఆసుపత్రి వారు ఢిల్లీ లో సిబిఐ ఆఫీసు ప్రక్క సందులో ఓ ప్రత్యేక బ్రాంచ్ ని మొదలు పెడుతున్నారు. అదే విధం గా, నిమ్స్ లో నిరాహార దీక్షల వార్డుని వేరే గా మొదలు పెట్టాలని, ఆ వార్డు కేటరింగు కాంట్రాక్టు నాకే ఇవ్వాలని నేను నా బ్లాగ్ ద్వారా డిమాండ్ చేస్తున్నాను.

Monday, December 20, 2010

చిట్టి పొట్టి కవితలు - 3

ఫ్లాష్ బ్యాక్ : చిట్టి పొట్టి కవితలు :ఏ రాత్రో పడుకునేముందు, ఓ ఆలోచన రావడం, ప్రక్కనే ఏది దొరికితే, దాని మీద రాసేసి పడుకోవడం, ఎప్పటినుంచో ఉన్న అలవాటు. ఆ రాతలు, కవితలు కాదు, అలా అని మామోలు వాక్యాలూ కాదు. మొన్నెప్పుడో, నాయుడు గారి బ్లాగ్ లో వారి అందమైన హాఫ్లాంగ్ కవితలు చూసి నాకు ఆవేశం వచ్చింది, నేనూ ఇలా పోస్ట్ చేయ్యచ్చని. A long poem is a contradiction అన్నారు, ఈ చిట్టి కవితలు, సగం నిజాలేమో. అందరితో పంచుకోవాలని అనిపించి పోస్ట్ చేస్తున్నాను, మీకు అర్థం అయితే ఆనందమే.. అర్థం కాకుంటే, నేను చెయ్యగలిగింది ఏమీ లేదు. ;-) (ఎందుకంటే, నేను రాయని ఆ మిగతా సగం నిజం ఏంటో నాకూ తెలీదు మరి.. నిజంగా..


+++++++++++++++++++++++

ఎన్ని గాయాలో,
గుర్తుకు తెచ్చుకుని బాధపడటానికి.
కానీ, మిగిలిపోయినా, ఆ మచ్చలు..
కాలంపై నేను సాధించుకున్న అవార్డులు.

+++++++++++++++++++++++

చిన్నప్పుడు ఆడుకున్న సైకిల్ టైర్, కాలం అని తెలీదు నాకు..
లేకుంటే కొట్టి తిప్పేవాణ్ణి కాను.
యవ్వనం లో తొక్కుకుని వెళ్లిపోయిన పూల రెక్కలు నా ఆశల జ్ఞాపకాలే.. గుర్తించనే లేదు,
లేకుంటే ఏరి, గుండె జేబులో ఏ మూలోపడేసే వాణ్ణి.
మధ్య వయస్సంతా, నేను వెతికిన ఆ నీడ, నాది కాదని గ్రహించలేదు,
లేకుంటే, ఏ వీధి దీపం క్రిందో ఒంటరిగా నా నీడ చిక్కేది.
ఈ లోగా వృద్ధాప్యం అక్కున చేర్చుకుంది. ఇంతవరకూ చేసినవన్నీ పొరపాట్లే అని తెలుసుకోవడం..
ఎంత పొరపాటో కదా ?

+++++++++++++++++++++++

ఓ రెండు క్షణాలు నీతో మాట్లాడితే, నాకు నేను గుర్తొస్తాను.
ఓ నాలుగు క్షణాలు నీతో ఉంటే, నన్ను మరచిపోతాను మళ్లీ.
అంత కంటే ఎక్కువ నీతోనే వుంటే, ఇంక నిన్ను వేరుగా ఉండనివ్వను.

+++++++++++++++++++++++

మన మధ్య చిక్కుకుని..
ఏకాంతం ఒంటరైపోయింది.
వెండి వెన్నెల రాత్రి, వేడెక్కి,
జంట నిట్టూర్పులో కరిగిపోయింది.
తమకంతో పెనవేసుకుని..
మైమరచిన మనం..
ఒక్కటిగా అల్లుకుపోయిన ఆ క్షణం.
జీవితమా.. ఎవరువి నువ్వు ?
కాలమా.. కదలకే నువ్వు...

+++++++++++++++++++++++


ఇంతకు ముందు ప్రచురించిన పోట్టికవితల పోస్ట్ లింక్ :చిట్టి పొట్టి కవితలు - 2

Saturday, December 18, 2010

డిసెంబర్ లో ఎవడైనా సిమ్లా, మనాలి వెళ్తాడా.. ?

ఎవడైనా వెళ్తాడా, అంటే, నాకేం తెలుసు. మేము మాత్రం వెళ్లాం. :-) ఉష్ణోగ్రత సున్నా ని తాకుతుంటే, సిమ్లా మనాలి యాత్ర అద్భుతంగా జరిగింది. టాప్ అప్ ఆఫర్ లాగ, పనిలో పని ఢిల్లీ, ఆగ్రా కూడా చూసుకుని ఈ రోజే మళ్లీ గూటికి చేరుకున్నాం. యాత్ర విశేషాలు కాస్త వీలుచూసుకుని రాస్తాను లెండి.

మచ్చుకి ఓ 2 ఫోటోలు .. (ఇన్నాళ్ళకి ఫుల్ గా కాపీ రైట్స్ ఉన్న ఫోటో పెట్టా.. ;-) )


Monday, December 6, 2010

రెండు జతల కాళ్ళు, ఓ పెళ్లి కూతురు, ఓ ఉయ్యాల్లో పాపాయి.. :-)


పెళ్లి రోజు పురస్కరించుకుని, నిన్న తిరుమల లో కల్యాణం చేయించాం. వెయిటింగ్ లు ప్రక్కన పెడితే, ఈ సారి దర్శనం చాలా బాగా జరిగింది. కాస్త చలి., కొంచం వర్షం.. తిరుమల వాతావరణం కూడా అద్భుతం గా వుంది. పాంచజన్యం అతిధి గృహం, ఈ మధ్యే కట్టినట్టున్నారు, ఇంకా నిర్వాహణా లోపాల బారిన పడి పాడవ్వలేదు పాపం... రెండు రోజులు అక్కడే వున్నాం. ఎవరైనా తిరుమల వెళ్ళే ప్లాన్ లోఉంటే, ఈ గెస్ట్ హౌస్ పేరు చెప్పి రూం ఇవ్వమని అడగండి.. బావున్నాయి గదులు. ఉచిత భోజనం ఆరగించాం, నేను కొంచం అనుమానం గానే వెళ్ళినా, తిన్న తరువాత అర్థమయ్యింది, తిరుమల బయట హోటళ్ళ లో దొరికే దాని కంటే ఈ భోజనం వంద రెట్లు మెరుగు అని. TTD లో ఎన్ని లోపాలున్నా, ఈ బృహత్ కార్యాన్ని నిరంతరం గా నడిపిస్తున్న వారందరనీ అభినందించాల్సిందే.

ఇంకా అసలు విషయం, ఎప్పటిలానే, తీరిన కోర్కెలకు, థాంక్స్ లు, మరి కొన్ని కొత్త డిమాండులు పెద్దాయనికి ఇచ్చి చెన్నై వచ్చేసాం. (ఆ శీర్షికలో పెట్టినవి, మా ఆవిడ స్పెషల్ డిమాండులు, లోక కల్యాణం కోసం.. ఇలా బొమ్మలు అమ్ముతారని, వాటిని మన ప్రార్ధనలతో పాటూ, శ్రీవారికి సమర్పించవచ్చని, నేనూ నిన్ననే తెలుసుకున్నా. :-) )

కాస్త ప్లానింగ్.. ఇంకాస్త పేషెన్స్.. ఈ రెండు ఉంటే, తిరుపతి మళ్లీ మళ్లీ వెళ్లి రావొచ్చని అర్థమయ్యింది. ఈ నెలా రెండు నెలల్లో వెళ్దామనుకునే వారు మాత్రం, ఉన్ని దుస్తులు పట్టుకెళ్ళడం మరచిపోకండి.

Wednesday, December 1, 2010

ఇన్నాళ్ళకో మంచి పని చేసాం..

ముషారఫ్ కి భారత వీసా ని నిరాకరించారు, ఇందాకా ఈ వార్త చదివి ఎందుకో చాలా ఆనందమనిపించింది. ఏ సమస్యకీ ఇది పరిష్కారం కాదు, కాని ప్రపంచానికి మన స్టాండ్ తెలియ చెయ్యడానికి ఇదో చక్కని అవకాశం. ఎన్నో ఘాతుకాలకు ప్రత్యక్షం గానూ, పరోక్షం గానూ, కారణమైన ముషారఫ్ లాంటి దగుల్బాల్జీ నాయకుడిని మన గడ్డ మీదకు అనుమతించి, ఆయన చెప్పే చెత్త వినాల్సిన అవసరం మనకు ఎంత మాత్రమూ లేదు. ఇరు దేశాల మధ్య ఉన్న అగాధాన్ని సృష్టించింది, పెంచి పోషిస్తున్నది ఇలాంటి దగాకోరు, స్వార్థ నాయకులే అని నా అభిప్రాయం. క్రితం సారి ముషారఫ్ ఇండియా వచ్చినప్పుడు, ఇండియా టుడే ఆధ్వర్యం లో జరిగిన ఓ సదస్సులో పాల్గొని విషం కక్కాడు. తీవ్రవాదాన్ని ఒక చెట్టుతో పోల్చి ఏవో అబద్దాలు చెప్పుకొచ్చాడు, ప్రసంగం అనంతరం, ప్రఖ్యాత చదరంగం ఆటగాడు "కాస్పరోవ్", సూటిగా ఓ ప్రశ్న అడిగాడు - "తీవ్రవాదం చెట్టన్నారు సరే... కానీ, ఆ విష వృక్షానికి నీళ్ళు ఎవరుపోస్తున్నారు ?" - అని..

వీసా తో వచ్చే వాళ్ళని ఆపగలం.. బావుంది.. మరి మిగతావాళ్ళ సంగతి ?

హిందూ లో ఆ వార్త లింక్
Indian Express లో ఆ వార్త లింక్

Monday, November 29, 2010

"ఆరెంజ్" రంగు ప్రేమ




ప్రేమలు పలు రకాలు. ఉదాహరణకి, అమ్మ ప్రేమ తెల్ల రంగులో నిర్మలంగా ఉంటుంది,వెలుగులా.. , విలన్లకి ఉండే ప్రేమ నల్ల రంగులో ఉంటుంది, చీకటిలా.. , పెళ్ళైన ఓ పదేళ్ళకి భార్యా భర్తల మధ్య ఉండే ప్రేమ, నీటిలాగ పారదర్శకంగా వుంటుంది, (ఉందో లేదో అన్నట్టు.. ), గోపికలకి కృష్ణుడి మీద ఉండే ప్రేమ ఆకాశం రంగులోనూ.. ఇలా ఎన్నో ప్రేమలు.. ఇంకో ముఖ్యమైన ప్రేమ, ఆరెంజ్ రంగు ప్రేమ, ఇది ఆకర్షణకి దగ్గరగానూ, ప్రేమకు కాస్త దూరంగానూ ఉంటుంది. కానీ అదీ ప్రేమే. దీన్ని మనం స్కూళ్ళ లోను, కాలేజిలలోను, ఆఫీసుల్లోనూ, చూడవచ్చు. ఇంకా వీజీ గా, పెళ్ళైన కొత్తలోనూ, సినిమాల్లోనూ చూడవచ్చు. ఈ ప్రేమ గాఢత ఎక్కువగాను, కాల వ్యవధి తక్కువగాను వుంటుంది. ఓ చిరునవ్వుకో, కొన చూపుకో, చేతి స్పర్శ కో పుట్టేస్తూ ఉంటుంది.. ఏ చిన్నిమాటకో, SMS కో, ఏ సీరియల్ విషయం లో గొడవకో మాయమైపోతుంది.


ఈ ప్రేమని, దాని లక్షణాలని, పూర్తి స్థాయిలో వివరించిన చిత్రం "ఆరెంజ్". ఈ ఆరెంజు రంగు ప్రేమ గురించి బాగా అవగాహన ఉన్న హీరో, అంతగా అవగాహన లేని హీరోయిన్ కి, మిగతా నటీనటులకు, ప్రేక్షకులకు ఈ ప్రేమని అర్థం అయ్యేలా చెప్పడం ఈ సినిమా ముఖ్యోద్దేశం. ఆ పరంగా, దర్శకుడు నూరు శాతం విజయం సాధించాడు. అందుకే ఈ సినిమాకి "ఆరెంజ్" అని సందర్భోచితమైన పేరు పెట్టేరు. ఇంతకు ముందూ, సఖి, స్వయంవరం వగైరా, వగైరా చిత్రాలు, ఈ ప్రేమని, దాని పరిణామ క్రమాన్ని వివరించే ప్రయత్నం చేసినా, "ఆరెంజ్" సినిమా ఇంకొంచం లోతుగా చెప్పుకొచ్చింది. ఉదాహరణలతో సహా.. కొన్ని డైలాగులు నిజమే అయినా, మనం ఒప్పుకోలేం, అలాగే కొన్ని సన్నివేశాలు కూడా. అది ఈ రంగు ప్రేమ మీద మన అవగాహనా రాహిత్యమే కానీ, సినిమా లో లోపం కాదు. ఇంక నటీనటుల విషయానికి వస్తే, అందరు వాళ్ళ వాళ్ళ పరిధిలో బానే చేసారు. జెనీలియా కొంచం తక్కువ, రాం చరణ్ కొంచం ఎక్కువ యాక్షన్ చేసుంటే ఇంకా బావుండేది. బ్రహ్మానందానికి ప్రతీ సారీ ఒకే డైలాగ్ కాకుండా, వేరే వేరే డైలాగ్లు రాసి ఉంటే హాస్యం ఇంకా పండేది. సినిమా లోనే ఒక ప్రేక్షకుడి పాత్ర క్రియేట్ చేసి, దాన్ని ప్రకాష్ రాజ్ కి ఇచ్చారు, అతను మన పాత్రని బాగా పోషించాడు. ఫస్ట్ హాఫ్ లో కంటే, సెకండ్ హాఫ్ లో ఉత్సాహంగా కనిపించాడు. అర్థం చేసుకోగలం. సంగీతం ఓ మోస్తరు కంటే బానే వుంది.


ఎవరో అన్నట్టు, కారణాల కోసం ప్రేమని, రివ్యూ లు చూసి సినిమాలు వదులుకోకూడదు. తప్పక చూడండి. మీ జీవితానికి ఓ కొత్త రంగుని అద్దుకోండి. (ఈ కొత్త రంగు మీ జీవితాన్నే మార్చేస్తుంది, అని ఎవరైనా చెప్తే నమ్మకండి. ఎందుకంటే, అన్ని రంగులు కలిస్తేనే జీవితం మరి)

ఓ చిరు సలహా : సినిమాని మరీ క్రిటికల్ గా చూసే వాళ్లతో కాకుండా, ఎంతో కొంత ఎంజాయ్ చేసే వాళ్లతో వెళ్ళండి, మీకు ఈ సినిమా నచ్చే అవకాశాలు పెరుగుతాయి.

Sunday, November 21, 2010

చిట్టి పొట్టి కవితలు - 2


ఫ్లాష్ బ్యాక్ : చిట్టి పొట్టి కవితలు :ఏ రాత్రో పడుకునేముందు, ఓ ఆలోచన రావడం, ప్రక్కనే ఏది దొరికితే, దాని మీద రాసేసి పడుకోవడం, ఎప్పటినుంచో ఉన్న అలవాటు. ఆ రాతలు, కవితలు కాదు, అలా అని మామోలు వాక్యాలూ కాదు. మొన్నెప్పుడో, నాయుడు గారి బ్లాగ్ లో వారి అందమైన హాఫ్లాంగ్ కవితలు చూసి నాకు ఆవేశం వచ్చింది, నేనూ ఇలా పోస్ట్ చేయ్యచ్చని. A long poem is a contradiction అన్నారు, ఈ చిట్టి కవితలు, సగం నిజాలేమో. అందరితో పంచుకోవాలని అనిపించి పోస్ట్ చేస్తున్నాను, మీకు అర్థం అయితే ఆనందమే.. అర్థం కాకుంటే, నేను చెయ్యగలిగింది ఏమీ లేదు. ;-) (ఎందుకంటే, నేను రాయని ఆ మిగతా సగం నిజం ఏంటో నాకూ తెలీదు మరి.. నిజంగా.. )



+++++++++++++++++++++++

నా గుండె గదిలోనే నాకు నిర్భంధం,
మూసి ఉన్న ఆ తలుపుకు, గడియ బయట వుంటే, అది ఒంటరితనం.
లోనుంచే వుంటే.. అది ఏకాంతం.
వింతల్లా.. ఆ గదికి తలుపైతే వుంది కానీ, గోడలేవి ?
మరి ఎందుకు గుండె గదిలోనే నాకు నిర్భంధం ?

+++++++++++++++++++++++

ఏ రాగానికీ అందని ఒక స్వరముంది..
అది మౌనం..
ఏ జీవితానికి అర్థమవ్వని ఓ అనుభవం వుంది..
అది మరణం.
గమ్యానికవతల ఏముందో.. గమనానికి తెలిపేదెలా ?

+++++++++++++++++++++++

అందం గా తయారవ్వడానికి,
అద్దం ముందే గంటల తరబడి.
రాసిన పౌడర్ అంతా, అద్దానికి అంటితే..
లోలోనే నవ్వుకున్న అద్దం నన్నడిగింది..
నవ్వులు అతికించుకుంటావెందుకు అని..
గుండెలోంచి నవ్వడం ఎలా.. ?
మరచిపోయానా నేను..

+++++++++++++++++++++++



ఇంతకు ముందు ప్రచురించిన పోట్టికవితల పోస్ట్ లింక్ : చిట్టి పొట్టి కవితలు - 1

Friday, November 19, 2010

సంచలనాల "అవుట్ లుక్"

నిజమో, అబద్దమో కానీ, ఈ వారం అవుట్ లుక్ కవర్ స్టొరీ గా ప్రచురించిన టెలిఫోన్ సంభాషణలు (నీరా రాడియా అనే ఓ పవర్ బ్రోకర్ జరిపినవి) సంచలనాత్మకం గా వున్నాయి. UPA ప్రభుత్వం ఏర్పడుతున్నప్పుడు, DMK కి కేటాయించే మంత్రిత్వ శాఖల విషయం లో (ఎన్ని ఇవ్వాలి, ఎవరికి ఇవ్వాలి ? వగైరా.. వగైరా.. ) పలువురు ప్రముఖులు (రాజా, కనిమొళి, మొదలగు వారు) జరిపిన ఈ సంభాషణలు, మన ప్రజాస్వామ్య అసలు స్వరూపాన్ని బట్టబయలు చేస్తున్నాయి. నేను ఎంతగానో అభిమానించే ఓ ఇద్దరు జర్నలిస్ట్ లు (కావాలనే, పేర్లు రాయడం లేదు) కూడా ఆ సంభాషణల్లో పవర్ బ్రోకర్లలా మాట్లాడుతుంటే, నిర్ఘాంతపోయాను. ఎంత నిజమో, ఎంత అబద్దమో, కానీ, ఈ సంభాషణల వివరాలు చూస్తూవుంటే, 2G కుంభకోణం "Tip of the iceberg" అని మాత్రం అర్థం అయ్యింది. అవుట్ లుక్ వెబ్ సైట్ లో పెట్టిన కొన్ని tapes వినేటప్పటికి, మనసంతా అదోలా అయిపొయింది. ఏముంది, విని తెలుసుకోడానికి, ఈ నాయకులకి ఓట్లేసి (ఓటు వేయకుండానూ) గెలిపిస్తున్నందుకు సిగ్గు పడాలి అంతే. సరిపోదు. సిగ్గు తో చావాలి.

ఎవరికైనా, ఈ స్టోరీ పూర్వాపరాలు తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి వుంటే, అవుట్ లుక్ వెబ్ సైట్ చూడగలరు. - http://www.outlookindia.com/article.aspx?268071

Thursday, November 18, 2010

మీరు చదవని ఎంకి పాట!!

సుక్కనై రాతిరేల నీకు తోడవ్వకుంటానే ?

గురుతుకొస్తే సాలె, నా ఎంకి,
గుండె గుబులై పోతాది..
నన్ను నేను మరిసేపోతానే.
నాకు నా గురుతు రానీయకే..

తోడుగా నువ్వొస్తే ఓ సందేల,
ఎలుతురంతా సీకటై పోతాది..
నేను నీతో ఏకమై పోతానే.
నా తోడు వొదలకే..

దొరకనన్నావంటే ఓ నా ఎంకి,
బరువు బ్రతుకై పోతాది..
లోకమంతా నాకు ఎతుకులాటే.
నాతో దోబూచులాడకే..

సూసీ నను దాటేసినావంటే,
దాటీ నన్ను మరిసేసినావంటే,
యింక నేనెక్కడుంటానే..
సుక్కనై రాతిరేల నీకు తోడవ్వకుంటానే ?




మీరు చదవనిది అని ఖచ్చితం గా ఎలా చెప్పానంటే, రాసింది నేను కదా.. మీరు ఎక్కడ చదువుతారు.. :-) ఎంకి పాటలపై మక్కువతో ఆ శైలి లో రాసే ఓ తుంటరి ప్రయత్నం, అన్యదా భావించకండి.

(ఈ మధ్య, ముద్దు కృష్ణ గారి కవితా సంకలనం "వైతాళికులు" చదువుతున్నాను, అద్భుతమైన పుస్తకం)

Monday, November 15, 2010

చిట్టి పొట్టి కవితలు -1

ఏ రాత్రో పడుకునేముందు, ఓ ఆలోచన రావడం, ప్రక్కనే ఏది దొరికితే, దాని మీద రాసేసి పడుకోవడం, ఎప్పటినుంచో ఉన్న అలవాటు. ఆ రాతలు, కవితలు కాదు, అలా అని మామోలు వాక్యాలూ కాదు. మొన్నెప్పుడో, నాయుడు గారి బ్లాగ్ లో వారి అందమైన హాఫ్లాంగ్ కవితలు చూసి నాకు ఆవేశం వచ్చింది, నేనూ ఇలా పోస్ట్ చేయ్యచ్చని. A long poem is a contradiction అన్నారు, ఈ చిట్టి కవితలు, సగం నిజాలేమో. అందరితో పంచుకోవాలని అనిపించి పోస్ట్ చేస్తున్నాను, మీకు అర్థం అయితే ఆనందమే.. అర్థం కాకుంటే, నేను చెయ్యగలిగింది ఏమీ లేదు. ;-) (ఎందుకంటే, నేను రాయని ఆ మిగతా సగం నిజం ఏంటో నాకూ తెలీదు మరి.. నిజంగా.. )


+++++++++++++++++++++++

రెక్కలు లేనంతసేపూ,
అమ్మ ఒడి ఎంత వెచ్చనో కదా,
ఆనక ఎగిరిపోక తప్పనేలేదు,
పాతాళం లోకి.

+++++++++++++++++++++++

చిక్కుకు పోయిన ఆలోచనల,
సమాధి స్థితి.. జ్ఞాపకం.
కాలం గడ్డ కట్టుకుపోయిన క్షణాన..
అదే మరి నా జీవితం.

+++++++++++++++++++++++

చలికి తాళలేక వెన్నెల..
మనిద్దరిని కలిపింది.
అనుక్షణం నీకో వరం ఇవ్వాలని..
తారల లెక్క చాలదేమో.

+++++++++++++++++++++++

జీవితం అంతా లెక్కలే..
బాల్యమంతా హెచ్చివేతలు..
యవ్వనం కూడికలు.
అది దాటాక ఇంకేముంది..
తీసివేతలు.. భాగించుకోడాలు.
శేషం మిగలకుండా.

+++++++++++++++++++++++

Saturday, November 13, 2010

చెన్నైలో జాజ్ సంగీత కచేరి



ఈ కార్యక్రమానికి నేనూ వెళ్ళాను. ప్రదర్శన అత్యద్భుతం గా సాగింది. కాసేపు వేరే ప్రపంచంలోకి వెళ్ళినట్టు అనిపించింది. సంగీతమే జీవితం అనుకునే కళాకారులు, తమను తాము మరచిపోయి, వాయిద్యాలతో చేసే విన్యాసాలు అపూర్వం, అనితర సాధ్యం. ఇలాంటి కార్యక్రమానికి (జాజ్ కచేరి కి) వెళ్ళడం నాకూ ఇదే మొదటి సారి, ఆ సంగీత శైలి పై నాకు పెద్ద అవగాహనా లేదు, కాని కూర్చున్నంతసేపు నన్ను మంత్ర ముగ్ధుణ్ణి చేసింది ప్రదర్శన, ఒక మంచి అనుభూతిని మిగిల్చింది. సాధారణం గా కర్నాటిక్, నాట్య ప్రదర్సనలు జరిగే నారద గాన సభలో జాజ్ కచేరి ని నిర్వహించడం కూడా అభినందనీయమే. ఎవరు వస్తారా, అననుకుని వెళ్ళాను, కాని హాల్ దాదాపుగా నిండిపోయింది. జపాన్ కాన్సులేట్ ఆధ్వర్యం లో జరగడం వల్ల కాబోలు, ఒక్క పాలు ఎక్కువ క్రమశిక్షణ తో జరిగింది కార్యక్రమం. కెమెరాలు పట్టుకుని, అడ్డదిడ్డం గా తిరగడాన్ని అనుమతించలేదు. హాయిగా అనిపించింది.

Friday, November 12, 2010

ఈ అనంతం లో అంతమెక్కడని వెతకను..?

ఈ అనంతం లో అంతమెక్కడని వెతకను..?

గుండెకి ఏ భాషా తెలీదు..
కానీ అది మాట్లాడుతూనే వుంటుంది.
మనసు లోతుల్లోకి ఏదీ చేరనే చేరదు..
కానీ అది కోరుకోవడం మానదు.. .

కాలం గుప్పెట్లో దాచుకున్న ఇసుక, జీవితం అయితే..
దాన్ని నా ఆశల అంచనాలతో ఇంకా బంధించకపోతేనేం ?
వదులుకున్నది.. దాచుకున్నది.. చివరకు రెండూ ఒక్కటే అయినప్పుడు..
ఆ చేతిని మాత్రం మూసి ఉంచడమెందుకు .. ?

ఈ అనంతం లో అంతమెక్కడని వెతకను..?

నేనే లేనప్పుడు.. అది అంతమయినట్టే కదా..
అప్పుడది అనంతం ఎలా అవుతుంది ?

Wednesday, November 10, 2010

మహారాజ రాజశ్రీ రాజా గారికి (కేంద్ర టెలికం మంత్రివర్యులు)

మహారాజ రాజశ్రీ రాజా గారికి,

శుభాభినందనలు. మేము క్షేమము, మీరు క్షేమమని తెలుస్తూనే వుంది. ఈ రోజు మీ ఘన కీర్తి గురించిన వార్తలు వింటుంటే, గర్వంగా ఫీల్ అయ్యాము. ఈ మైలు రాయి అందుకోడానికి మీరు ఎంత కష్టపడ్డారో, ఎన్ని విలువలను తాకట్టు పెట్టేరో తలుచుకుని, ఈ విజయాన్ని సెలెబ్రేట్ చేసుకున్నాం. కేంద్ర మంత్రిగా అవినీతి లో మీరు సాధించిన ఈ అత్యున్నత స్థాయి, మన దేశం లో ప్రజాస్వామ్యం ఉన్నంత వరకూ, ఒక బెంచ్ మార్క్ గా మిగిలిపోతుంది. లక్షల్లో అవినీతి కే ఓ న్యాయమూర్తి గారు, కేవలం కొన్ని పదుల కోట్ల అవినీతి కే ఓ ముఖ్య మంత్రి గారు, పదవులు కోల్పోయిన ఈ రోజున, మీరు ఇంకా మీ కొలువు లోనే కొనసాగడం, మీ నైపుణ్యానికి, మా అదృష్టానికి ఒక తార్కాణం. ప్రతిపక్షాలు గగ్గోలు పెడుతున్నాయంటే మరి ఆశ్చర్యం ఏముంది, అసూయ ఆ మాత్రం హడావిడి చేయిస్తుంది మరి. మీరు ఇలానే మన దేశ ఖ్యాతిని ఇనుమడింప చేయాలని ఆశిస్తున్నాం. టెండూల్కర్ లా మీ రికార్డ్ లు మీరే బద్దలు కొట్టాలని మా కోరిక.

2G , 3G , లే కాక, 4G , 5G కూడా త్వరలోనే రావాలి, మీరు మళ్లీ మీ ప్రతిభను ప్రదర్శించాలి. మొన్నెప్పుడో ఒబామా గారు, మనల్ని అభివృద్ధి చెందిన దేశం అననే అన్నారు, దేని లోనో చెప్పకుండా. ఈ సారి, నోబుల్ లాంటి అత్యున్నత పురస్కారం మీకు (మీదైన విభాగంలో) రావాలని మా డిమాండ్. లక్ష డెబ్బై ఆరు వేల కోట్లను (కాగ్ లెక్క ప్రకారం) , మన జనాభా తో భాగించి, నా న్యాయమైన వాటాని నాకు online transfer చేస్తారనే నమ్మకం తో ఇంక ముగిస్తున్నాను. (ఎకౌంటు వివరాలు మీకు SMS లో పంపగలను) ఈ సారి, మీరు IPO ఆలోచన కూడా చేయగలరు.

కనిమొళి గారికి కూడా, మా అభినందనలు తెలియచేయండి.

మీ శ్రేయిభిలాషి, (మీ శ్రేయస్సే మా శ్రేయస్సని నమ్మే)
విజయ్ భాస్కర్.

Tuesday, November 9, 2010

కోయంబత్తూర్ కిడ్నాపర్ ఎన్ కౌంటర్

ఇటీవల ఇద్దరు పసిపిల్లల కిడ్నాప్ మరియు హత్య కేసులో ముద్దాయి అయిన మోహన్ రాజ్ ఎన్ కౌంటర్ లో మరణించాడు. నిందితుడు తప్పించుకునే ప్రయత్నం చేస్తుండగా జరిగిన కాల్పుల్లో మరణించాడని పోలీసుల వివరణ. నిజానిజాలు ప్రక్కన పెడితే, ఈ కేసు పూర్వాపరాలు తెలిసిన వారందరూ ఆనందించారు. నేను కూడా. కాకపొతే, అంతర్జాలం లో ఈ ఎన్ కౌంటర్ కి వస్తున్న మద్దతు చూస్తుంటే గర్వపడాలో, బాధ పడాలో తెలీడం లేదు. ఈ రకం గా, పోలీసులే తీర్పులిస్తుంటే, దాన్ని మనం సమర్ధిస్తుంటే, ఇంక న్యాయ వ్యవస్థ ఎందుకు ? నిందితుడు చేసిన నేరానికి మరణ శిక్ష సబబే ఖచ్చితం గా (నిజానికి ఇంకా పెద్ద శిక్ష కావాలి). కానీ మనం ఎన్ కౌంటర్ ని justify చెయ్యడం, మనకు మన కోర్టు ల పైన ఉన్న విశ్వాసానికి (అవిశ్వాసానికి) నిదర్శనం. ఓ రెండేళ్ళ క్రితం అనుకుంటా, వరంగల్ లో జరిగిన ఒక ఆసిడ్ దాడికి కూడా ఇలాంటి ఫలితమే మనం విన్నాం. తప్పో రైటో, నేరం చేద్దామనుకునే వాణ్ణి భయపెడితే మంచిదే, కాని, ఇప్పటికే బ్రష్టు పట్టిన పోలీసు వ్యవస్థకి ఈ సంస్కృతి పిచ్చోడి చేతిలో రాయి కాకూడదు. ఆ మధ్య నేను "అంజాదే" అని ఒక అర్థవంతమైన తమిళ సినిమా చూసాను, దాదాపుగా ఈ కేసు లాంటి ఇతివృత్తం తో తీయబడిన చిత్రం అది, ఆ చిత్రం లో కూడా ముగింపు ఇదే. శ్రీరాముడే వాలిని చాటుగా చంపాడు, ఈ మధ్య వింటున్న నేరాలకి మనుషులకి ఉద్దేశించి రాయబడిన IPC సరిపోదేమో అనిపిస్తోంది నాకు.

Sunday, November 7, 2010

వాట్ an expression సర్ జి!!


వాట్ an expression సర్ జి!! అదిరింది..

కళ్ళు బాగా తెరుచుకున్నట్టున్నాయి ?
నిజమే లెండి.. అందుకే అంటారు..
"నువ్వు నిద్రిస్తున్నావనే నిజం మెలుకువ వస్తేనే నీకు తెలుస్తుంది" అని.. (ఈనాడు మంచిమాట)
మీకు, మాకు ఉన్న ఓ వ్యత్యాసం చెప్పమంటారా., మీలా మాకు "ఆకలి, నిరుద్యోగం" కొత్త కాదు మరి. .

(మనలో మనమాట, మా చెన్నై లో తుఫాను కష్టాలు మొదలయ్యాయి.. )

Friday, November 5, 2010

రోబో కథ నాదే.. నాదే.. నాదే..

రోబో కథ నాదే !!!

ఏడో క్లాస్ క్వార్టర్లీ పరీక్షలో ఏ ఫ్రెంచ్ విప్లవం గురించో రాయమంటే, గుర్తు రాక నేను రాసిన కథే ఈ రోబో కథ. కావాలంటే క్రింద నేను రాసిన కామన్ పాయింట్స్ చూడండి, మీరే ఒప్పుకుంటారు.

1. హీరో చాలా మంచివాడు, హీరోయిన్ గొప్ప అందగత్తె.
2. హీరోయిన్ ని హీరో ప్రేమిస్తాడు, హీరోయిన్ కూడా హీరో ని ప్రేమిస్తుంది (అది వాళ్ళ స్వభావం మరి..)
3. విలన్, హీరోయిన్ అందానికి ఫ్లాట్ అయిపోయి హీరోయిన్ ని బంధిస్తాడు
4. హీరో విలన్ తో ప్రాణాలకు తెగించి పోరాటం చేసి హీరోయిన్ ని రక్షించుకుంటాడు

ఇవి మామోలే కదా అంటారా, ఇంకా వుంది నా లిస్టు.. డీటైల్డ్ గా,

5. హీరో హీరోయిన్ లు కలల పాటలు పాడుకుంటారు (విలన్ కూడా)
6. విలన్ ఎన్ని కానుకలు ఇచ్చినా హీరోయిన్ అతన్ని ప్రేమించదు
7. విలన్ ప్రాణం ఉన్న చిలకను (లేక మరేదో) హీరో గుర్తించి విలన్ ని అంతమొందిస్తాడు.
8. హీరో హీరోయిన్ ఆనందం గా నూరేళ్ళు బ్రతికేస్తారు, అని మనం నమ్మాలి. (కథ అయిపోయాకలెండి)

ఇందాకా టీవీ లో ఎవరో రోబో కథ వాళ్ళదే అని వాదిస్తుంటే, నా ట్యూబ్ లైట్ వెలిగి, నాకు జరిగిన అన్యాయం ప్రపంచానికి తెలియపరచాలని డిసైడ్ అయ్యాను. నిజానికి ఇలా నా ఈ కథ కాపీ కి గురికావడం ఇదే ప్రధమం కాదు, ఆయనెవరో వాల్మికి అంట, ఇదే కథ రాసి దానికి రామాయణమో మరొకటో పేరు పెట్టాడు. ఎంచేయ్యగలం. ఇండియా లో ఇంతే.. ఇండియా లో ఇంతే.. ఇండియా లో ఇంతే..(మణిరత్నం స్టైల్ లో మూడు సార్లు.. )


చెప్పడం మరచిపోయాను, ఇది నా వందో పోస్ట్. (అయితే ఏంటి అంటారా ?, ఏమీ లేదు, ఏదో నా తుత్తి కోసం చెప్పా :-))

చిన్న వివరణ : (వచ్చిన/రాబోయే ఒకటి రెండు అక్షింతలకు నా స్పందన)

పై పోస్ట్ నేను రాసింది, మన హిట్ సినిమాల ఫార్ములా లు అన్ని ఒకేలా వుంటాయి అని సరదాగా చెప్పడానికే కాని, రోబో స్టొరీ గురించి భాస్కర్ గారు లేవదీసిన ఇష్యూ గురించి మాత్రం కాదు అని గ్రహించగలరు. IPR గురించి కాస్త అవగాహన నాకూ వుంది, ఓ రకంగా ఒక రిసెర్చ్ పేపర్ విషయం లో నేనూ దాని బాధితుణ్ణే. ఆ సమస్యని తక్కువ చేసో, హేళన చెయ్యడమో నా ఉద్దేశం కానే కాదు, ఖచ్చితంగా. అర్థం చేసుకుంటారని ఆశిస్తూ. మరొక కొత్త పోస్ట్ తో మళ్లీ కలుద్దాం. ధన్యవాదాలు.

Thursday, November 4, 2010

దీపావళి బంపర్ ఆఫర్* - 105% డిస్కౌంట్ ( *షరతులతో )



105% డిస్కౌంట్. మరల రానే రాదు ఈ అవకాశం. త్వరపడండి...

రోశయ్య గారి సుడి బాంబులు - "సుడి వున్నవాళ్ళకే "
*ఢిల్లీ నుంచి కాలిస్తేనే , హైదరాబాద్ లో పేలతాయి.
 
కెసిఆర్ ధమాల్ దుమేల్ - "ఆంద్రోళ్ళ గుండెల్లో"
*తెలంగాణా లో పెట్టి పుట్టినోళ్ళకే (ఫ్రీజోన్ కాదు.. ఫైర్ జోన్)
 
బాబూ'స్ పవర్ పటాసులు - "పవర్ ఉందా.. ఐతే పేలతాయి"
*పేలకపోతే, మళ్లీ ఎన్నికల వరకూ వెయిట్ చెయ్యండి . అంతే..
 
JP's క్లాస్ క్రాకెర్స్ - "పట్టుమని పదిమందికి"
*IAS, IPS కాకపోయినా.. కనీసం SSC వదిలేసినోళ్ళకే మరి.
 
నారాయణ చికెన్ బాంబులు - "కొనండి.. తినండి.. వేయండి.."
*ఎర్ర బట్టలు వేసుకున్నోళ్ళకే (వాటర్ ప్యాకెట్ ఫ్రీ)
 
దత్తన్న హోలీ బాంబులు - "ఎప్పుడు పేల్తాయో"
*నో షరతులు.. (ఎవడూ కొనడని అంత నమ్మకం)
 
చిరు మార్పు మతాబులు - "మారాల్సిందే.. ఎవరో ?"
*ప్రక్క పార్టీల నుంచి వచ్చినోళ్ళకే (కొమరం పులి కెమేరా ప్రింట్ ఫ్రీ)
 
జగన్ నేల జువ్వలు - "పై నుంచి క్రిందకి"
*హవాలా పేమెంట్ , ఓదార్పు డెలివరీ.
 
ఇవి కాక --

హనుమన్న మైక్రో విష్ణు చక్రాలు (పీకలు కొయ్యడానికి), లాంకో రాజా హడావిడి చిచ్చుబుడ్లు (TV9 స్పాన్సర్ షిప్ తో) , KK ఇంగ్లీష్ తుస్సు బాంబులు (జార్ఖండ్ లోనే పేలతాయి), రాములమ్మ పాము బిళ్ళలు (నిప్పు లేనే లేదు .. ఓన్లీ పొగ), వగైరా.. వగైరా.. కూడా లభ్యం.

 
మా తమిళ తంబీల కోసం :

కరుణ హోల్డేజ్ బాంబులు - "పెద్దలకు మాత్రమే "
*కాలవు, పేలవు. సో ప్రశాంతంగా పడుకోండి., (కుటుంబం అన్ లిమిటెడ్)
 
జయ-శశి జంట జువ్వలు - "సొమ్ము మీది.. సోకు మాదే"
*మీరు కొనండి, మేము కాలుస్తాం.. మీరు TV లో చూసి ఆనందించండి. (నాగులు చవితికి పునః ప్రసారం)
 
వైగో నిజం బాంబులు (పాతవి, కానుకగా వచ్చినవి, కొన్ని ఉండిపోయాయి మరి ఏంచేద్దాం), రామదాసు పొగలేని కాకరపువ్వొత్తులు కూడా వున్నాయి (గత దీపావళి స్టాక్ , కేవలం మీకోసం)


సరదాగా రాసాను, సరదాగానే తీసుకుంటారని ఆశిస్తూ..

అందరికీ దీపావళి శుభాకాంక్షలు!!

Tuesday, November 2, 2010

చెన్నైలో తెలుగు వెలుగు

ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర అవతరణ పురస్కరించుకుని, ఈ రోజు, చెన్నై లోని పొట్టి శ్రీరాములు మెమోరియల్ సొసైటి వాళ్ళ ఆధ్వర్యం లో ఒక కార్యక్రమం జరిగింది. అదృష్టవశాత్తు, ఈనాడు లో ఆ వార్త నా కంట బడింది. నేను పనిచేసే కార్యాలయానికి, ఇంటికి, దగ్గరలోనే ఉన్న మైలాపూరు లోనే అవ్వడంతో, ఓ గంట పర్మిషన్ పెట్టి కార్యక్రమానికి వెళ్ళాం. పాత రాష్ట్రము, కొత్త రాష్ట్రము, ఈ విషయాల లోతుల్లోకి వెళ్ళకుండా, తెలుగు వాళ్ళందరూ ఓ సాయంత్రం కలిసి తెలుగు తల్లిని స్మరించుకోవాలని పెట్టిన కార్యక్రమం కావడం తో చూడ ముచ్చటగా జరిగింది. సుప్రసిద్ధ రచయిత్రి మాలతి చందూర్ అధ్యక్షత వహించారు, గాన గంధర్వుడు SPB ప్రత్యేక అతిధి. చెన్నైలోని తెలుగు ప్రముఖులు కొందరు వచ్చిన వాళ్ళలో ఉన్నారు. కార్యక్రమంలో భాగంగా, అమరజీవికి, వాళ్ళ సంస్థకి సంబంధించిన వివరాలతో ఒక వెబ్ సైట్ కూడా ప్రారంభించారు.

పరాయి రాష్ట్రంలో స్వచ్ఛమైన తెలుగు వినడం మహదానందం గా అనిపించింది, ప్రసంగాల్లో చెప్పిన విషయాలు, ముఖ్యం గా తెలుగు వాడుక గురించినవి పాతవే అయినప్పటికీ, సందర్బోచితం గా వుంది. SPB మాట్లాడుతూ, ఇళ్ళల్లో తెలుగు వాడుక పెంచాల్సిన ఆవశ్యకత గురించి మరొక్కసారి గుర్తుచేశారు. మొన్నెప్పుడో ఎవరో కుర్రాడికి "డెభై ఎనిమిది" అని చెప్పి రాయమంటే వెర్రి చూపులు చూసాడని వాపోయారు. అంతర్జాలం లో తెలుగు వినియోగం గురించి ఆయన ప్రస్తుతిస్తున్నప్పుడు, లోలోనే ఆనందించాను, మురిసి పోయాను. ప్రారంభంలో "నదియ" గారి నాట్య ప్రదర్శన, చివర్లో SPB ఆలపించిన పద్యం తో కార్యక్రమం నాకు మంచి సంతృప్తినే మిగిల్చింది. పాలుపంచుకున్నది కొద్దిమందే అయినా, సభ అర్థవంతం గా, ఆహ్లాదకరం గా సాగింది. SPB అననే అన్నారు - "గంగి గోవు పాలు గరిటడైనను చాలు" అని...

(ఇంకొంచం వివరంగా రాసే వాణ్ణే కానీ, ప్రస్తుతానికి ఇంతకంటే రాసే ఓపికలేదు, మీరు అర్థం చేసుకుంటారు లెండి. :-))

Friday, October 29, 2010

ఇంకా ఎన్ని ? ( కవితే కాబోలు :-) )





రెప్ప వేయక గాలిస్తున్నాను, నా లోకమంతా..
వెలుగు జాడే లేదు.


ఇంకా ఎన్ని మాటలు నేర్చుకోవాలి, .. మౌనాన్ని అర్థం చేసుకోడానికి.
ఇంకా ఎన్ని మలుపులు చుట్టి రావాలి, బయలు దేరిన చోటుకే చేరుకోడానికి.
ఎన్ని గెలుపులు.. ఎన్ని ఓటములు.. ఆ రెండూ ఒక్కటే అని ఒప్పుకోడానికి.
ఎన్ని కన్నీళ్ళు.. ఎన్ని ఆనందాలు.. ఆ రెంటిని గుండెలోనే దాచేయ్యడానికి.

ఇంకా ఎన్ని జ్ఞాపకాలు.. ఇంకా ఎన్ని ఆశలు..
కాలాన్ని గతంలోనే ఆపేయడానికి.
ఇంకా ఎన్ని బంధాలు.. అనుబంధాలు..
నన్ను విడిచి నేను ముందుకు సాగిపోడానికి.

కళ్ళుమూసుకుని సూటిగా చూస్తున్నాను.. నాలోకే..
వెలుగు తప్ప మరేది లేదు.

Wednesday, October 27, 2010

జేజమ్మ మళ్లీ పుట్టింది.. కాశ్మీర్ కోసం.

అరుంధతమ్మ (జేజమ్మ) మళ్లీ పుట్టింది, కాశ్మీర్ కష్టాలన్నీ తీర్చడానికి. చరిత్ర అంతా ఓ లుక్ వేసి, అసలు కాశ్మీర్ ఇండియా లో భాగమే కాదు అని తేల్చేసింది. దశాబ్దాలుగా పొరుగు దేశం ప్రోద్బలంతో జరుగుతున్న ఈ మారణ హొమం స్వాతంత్ర్య ఉద్యమమే అని, ఇంతవరకూ అసువులు బాసిన జవాన్లంతా భారత దేశం కోసం అర్థం లేని పోరాటం చేసారని నిర్థారించింది. కాశ్మీర్ అక్కడ వాళ్ళ జన్మ హక్కు అని చెప్పిన జేజమ్మ, దేశాన్ని ఇంకా ఎన్ని ముక్కలు చెయ్యగలమో చెప్తే, దానికనుగుణం గా మనం ఆనందం గా వేరే వేరే దేశాలు ఏర్పాటు చేసుకోవచ్చు. స్వాతంత్ర్యం ఎవరికి మాత్రం చేదు ? అందులో మా తమిళనాడు ముందుంటుంది. రోడ్ల మీద తిరుగుతున్న వాహనాలపై కనీసం రాళ్ళు విసురుకోలేని స్వాతంత్ర్యమూ ఓ స్వాతంత్ర్యమేనా ? ప్రత్యక్షం గానూ, పరోక్షం గానూ, దేశం లో అల్లకల్లోలం సృష్టిస్తున్న శత్రు దేశం తో చేతులు కలిపే స్వేచ్చ కూడా లేకపోతే, ఇంకేం స్వేచ్చ అది. అననే అన్నారు కదా, దేశమంటే మట్టి కాదోయ్ , దేశమంటే మనుషులోయ్ అని. కాస్త మార్చి రాసుకుందాం, దేశమంటే కొందరు మనుషులేనోయ్, మిగతా దేశమంతా మట్టిగా మిగిలిపోయినా.. మిగలకపోయినా..

మానవ హక్కులకి, శాంతి భద్రతలకి వ్యత్యాసం మన జేజమ్మకి తెలియంది కాదు, కానీ ఆవిడకున్నపరిణితి మనకు లేదు మరి విషయాన్ని వేరే దృక్కోణం లో అర్థం చేసుకోడానికి. అవినీతి, అధికారం.. ఈ రెండే లక్ష్యాలుగా నడుస్తున్న మన రాజకీయాలకి ఆ మాత్రం ఆలోచన అసలే లేదు. మనుషుల్లో లానే, వ్యవస్థలోనూ లోపాలు వుంటాయి, వాటిని ఎత్తి చూపే హక్కు అందరికి వుంది. కానీ, అందులో భాగం గా, దేశ సమగ్రతకే భంగం కలిగిస్తే, మొదటికే మోసం వస్తుంది. భారత దేశం ఎన్ని ముక్కలైతే అంత ఆనందించే దేశాలు మన చుట్టూ చాలానే వున్నాయి.. మొదటి రెండు ముక్కలూ మనం చేస్తే చాలు, మిగతా పని అవే చూసుకుంటాయి. గొప్ప గొప్ప సామ్రాజ్యాలు పతనమయ్యేది ఇలానే. చరిత్ర పునరావృతం కాదని ఆశిద్దాం.


ఇంతకీ ప్రభుత్వానికి.. దేశానికి తేడా ఉందా లేదా ? మనం మన హక్కుల కోసం పోరాడాల్సింది ఎవరితో ?

Wednesday, October 20, 2010

ఈ నిర్లక్ష్యానికి ఎవరిదీ బాధ్యత ?

ఖమ్మం జిల్లాలో, తుపాకుల పై పోలీసులు నిర్వహించిన ఒక అవగాహనా ప్రదర్శనలో, పొరపాటున తుపాకీ పేలడం వలన ఇద్దరు పిల్లలు మరణించారు. మధ్యాహ్నం, భోజనానికి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు TV9 లో ఈ వార్త చూసి, నిర్ఘాంత పోయాను. ఇది నిర్లక్ష్యానికి పరాకాష్ట. ఏ పాపం ఎరుగని ఇద్దరు చిన్న పిల్లల ప్రాణాలు, అకారణం గా గాలిలో కలిసిపోయాయి. ఎంత అమానుషం.. ఇందాకా న్యూస్ లో ఆ అధికారి వివరణ ఇస్తూ, ఎవరో ఒకరు బుద్ధిలేక చేసిన పనికి ఏంచెయ్యగలం అని చెప్పడం చూసి, నాకు వొళ్ళు మండింది. ఇలాంటి దిక్కుమాలిన వ్యవస్థలో నేనూ ఒక భాగం అయినందుకు సిగ్గు గా అనిపించింది. శాఖాపరమైన దర్యాప్తు అంటారు, ఏదో కంటి తుడుపు క్రమశిక్షణా చర్య తీసుకుంటారు. మీడియా కూడా కొన్ని రోజులకి విషయాన్ని మరచిపోతుంది. మనం కూడా. కానీ ఆ కుటుంబాల పరిస్థితి ? వాళ్ళు తేరుకోడానికి ఒక జీవిత కాలం సరిపోతుందా ? ఏంచేస్తే ఆ ముక్కుపచ్చలారని పిల్లల్ని తిరిగి తేగలం ? ఆ పసి మొగ్గలకు మరుజన్మ అంటూ వుంటే, మళ్లీ ఇలాంటి దిక్కుమాలిన సమాజాల్లో పుట్టించొద్దని ఆ భగవంతుణ్ణి మనసారా వేడుకుంటున్నాను.

Sunday, October 17, 2010

విజయదశమి శుభాకాంక్షలు


విజయదశమి శుభాకాంక్షలు!!
మా ఇంట్లో పూజా కార్యక్రమాలు అయిపోయాయి. ఇంక ప్రసాదాలే తరువాయి. :-)

Tuesday, October 12, 2010

ఈనాడు ఆదివారం పిల్లల కార్టూన్ :-)



మొన్నటి ఈనాడు ఆదివారం అనుబంధం లో వచ్చిన ఈ పిల్లల కార్టూన్ నాకు భలే నచ్చింది. కార్టూన్ అసలు అర్థం నవ్వుకోడానికే, అయినా ఎందుకో దాంట్లో ఓ మంచి ఆలోచన నాకు కనిపించింది.

నిజమే నేను పోటీ పడాల్సింది నాతోనే కదా. ఆ కార్టూన్ లోని వాక్యాన్నే ఇంకోలా రాసుకున్నాను..
"ఎవరైనా గెలవాల్సింది వాళ్ళ మీదే కదా !!"

నా నేడుని నిన్న కంటే మెరుగ్గా ఉంచుకుంటాను..
వచ్చే ఆ రేపు ఇంకా మెరుగ్గా వుండాలని ఆశ పడతాను.
అనుక్షణం నేను పోటీ పడుతూ వుంటాను, నాతోనే.
గెలుస్తూ వుంటాను, ఓడిపోతుంటాను.. నాలోనే.


కాలపు రెక్కలు అలసినప్పుడల్లా, జీవితం, ఒక్క క్షణం ఆగి, నా వైపు చూస్తుంది. నన్ను నేను ఆవిష్కరించుకుంటాను. సరికొత్తగా.
ప్రతీ చిన్న మజిలీకీ అదో పేరు పెట్టుకుని మురిసిపోతుంది, నేను మాత్రం మళ్లీ మొదలౌతాను. సరికొత్తగా. .

Sunday, October 10, 2010

ఎగిరే నిచ్చెన


ఎగిరే నిచ్చెన..

నా బాల్యమంతా నేను ఆ నిచ్చెన చూస్తూనే వున్నాను..
దాని మెట్లు నాకు బంగారు రంగులో మెరుస్తూ కనిపించాయి.
అది ఎక్కి ఎవరైనా అలా పైకి వెళ్తుంటే, నేనూ మురిసి పోయేవాణ్ణి.
అది భూమ్యాకాశాలను నా కళ్ళ ముందే కలిపేసేది.
నేనూ ఓ రోజు దాని మొదట మెట్టు ఎక్కాను.
తర్వాతి మెట్లు ఎప్పుడు ఎక్కానో కూడా గుర్తు రాదేం ?
ఎవరో జాగ్రత్త.. జాగ్రత్త అన్నారు.. ఎవరది ?
నేను అలా పైపైకి వెళ్తూనే వున్నాను..
ఆ ఆకాశం చేతికందదేం ?
ఇంకా ఎన్ని మెట్లు, ఆ నింగి అంచుల్ని తాకేందుకు ?
ఆ జాబిల్లి వచ్చి నా హృదయాన్ని హత్తుకోదేం ?

మొదటి సారి, నేనూ నేల వైపు ఆశగా చూసాను.
నా ప్రశ్నల జవాబులకోసం.
నాకు అర్థం అయ్యింది.. నేను వున్నది ఎగిరే నిచ్చెన అని..
అది నా అడుగులు కంటే వేగం గా నన్ను నాకు దూరం చేసేసిందని.
నేలని వెతుకుతూనే వున్నాను నేను..
నన్నూ నేను వెతుకుతూనే వున్నాను.
నా నడక ఆగిపోయింది. కాని ప్రయాణం ఆగదేం ?

ఏదో ఒకరోజు ఇక మెట్లే వుండవు... అప్పుడు ?
ఆ క్షణమూ నేను క్రింద పడను.. నాకు తెలుసు.
ఎందుకంటే.. నేను పడే అంత ఎత్తు లో లేను కదా ?
ఒకవేళ పడితే, నేను మొదలైన చోటుకే చేరు కుంటానా ?
అదే ఐతే నాది ప్రయాణం ఎలా అవుతుంది.. ?
దాన్ని జీవితం అనాలేమో ?
ఇంతకీ నావి ప్రశ్నలా ? జవాబులా ?

Saturday, October 9, 2010

చెన్నై లో తెలుగు రోబో ..


శనివారం ప్రొద్దున్నే ఎక్కడికండి బయలుదేరారు ? ఈ ప్రశ్నతో మొదలైంది నా వీకెండ్. చిన్న బ్యాంకు పని మీద అన్నాసాలై లో నాకు పని ఉన్న బాంక్ శాఖని వెతికి పట్టుకోడానికి మధ్యాహ్నం అయ్యింది. ఎలాగో సగం రోజు పోయింది, కనీసం ఇంట్లో ఓ నాలుగు మార్కులైన కొడదాం, అనే సదుద్దేశం తో ఏదో ఒక సినిమా టికెట్లు కొనడానికి కాసినో లో దూరాను. కౌంటర్ ఖాళీ గానే వుంది, హౌస్ఫుల్ బోర్డు తో సహా. వాకబు చేస్తే, ఖలేజా టికెట్లు బ్లాక్ లో మాత్రమే అమ్ముతున్నారని, సూపర్ స్టార్ రోబో మాత్రం పిలిచి ఇస్తున్నారని అర్థమయ్యింది. టాక్ తెలీకుండా, త్రివిక్రమ్ తో (మరీ ముఖ్యం గా మహేష్ తో) పెట్టుకోడం ఎందుకని, రోబో కి ఫిక్స్ అయ్యాను. సో అలా ఈ రోజు నాకు రోబో దర్శన భాగ్యం కలిగింది.

సినిమా మొత్తం మీద బానే వుంది. నా లాగ పెద్దగా అంచనాలు లేకుండా వెళ్తే, అంత ఇబ్బంది పెట్టే సినిమా మాత్రం కాదు. గ్రాఫిక్స్, విజువల్స్ కోసం ఖచ్చితం గా చూడొచ్చు. కొన్ని పాటల్లో లోకేషన్స్ కూడా అద్భుతం గా వున్నాయి. మొదటి పావుగంటా కొంచం రజిని స్టాంప్ కనిపించింది కానీ, మిగతా రెండున్నర గంటలూ పూర్తి స్థాయి, శంకర్ సినిమా ఇది. ఫస్ట్ హాఫ్ నాకు బాగా నచ్చింది. కానీ సెకండ్ హాఫ్, కొంచం బోరింగ్ గా, చిరాగ్గా అనిపించింది. సడన్ గా ఇంటర్వల్ తరువాత, ఏదో ఇంగ్లీష్ సినిమా రీల్ పెట్టేసాడా అన్నట్టుంది. action సినిమాలు నచ్చుకునే ప్రేక్షకులకు ద్వితీయార్థం కూడా నచ్చుతుందేమో.

ఇక కధ విషయానికి వస్తే, విషయం చాలా చిన్నది. జవాన్లకు దీటుగా పనిచేసే రోబో తయారుచేస్తాడు రజిని. ఆ రోబో కూడా అచ్చం రజిని లానే వుంటుంది. దానికి వొంద మంది సామర్ధ్యం వున్నా, మంచి చెడు తేడా తెలీదు అనే నెపం తో ఆ రోబో కి అప్ప్రొవల్ లభించదు. అది ఒక సవాలు గా తీసుకుని, దాన్ని emotionally intelligent చేస్తాడు రజిని. అక్కడతో అసలు కథ మొదలౌతుంది, ఇక ఆ రోబో మనిషి లా సొంతం గా ఆలోచించడం, హీరోయిన్ తో ప్రేమలో పడటం, విలన్లు ఆ ప్రేమని వాడుకోవడం .. వగైరా.. వగైరా.

శంకర్ సినిమాగా చూస్తే, అసలు విషయం మీద శంకర్ ఇంకొంచం శ్రద్ద పెట్టాల్సిందేమో అనిపిస్తుంది. కానీ, కథ, కథనం, ప్రక్కన పెట్టి, స్క్రీన్ చూస్తూ ఆనందించ గల్గితే, కనుల పండుగే. భారతీయ సినిమా ని , సాంకేతికంగా, ఒకేసారి ఓ పదిమెట్లు దాటిన్చేసాడు శంకర్ ఈ సినిమా తో. సంగీతం కూడా సినిమాకి తగ్గట్టే వుంది. (సాహిత్యం ఎప్పటిలానే, నాసిరకం గానే వుంది ) రజిని కోసమే సినిమాకి వెళ్ళే వాళ్లకి, స్క్రీన్ మీద ఒకేసారి వంద మంది రజినీలు కనిపిస్తే, ఏంచేస్తారో మరి. (అదీ విలన్ గా)

ఒక సన్నివేశం లో, దేవున్నాడా అనే ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్తూ, రోబో, నా creator నా ప్రక్కనే వున్నాడు, అంటే దేవుడున్నట్టే, అని చెప్పడం బాగా పండింది. చివర్లో, "ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాక, ఇలా ముక్కలు చేసి పెట్టారు" అని రోబో అనడం కూడా కథకి సరిగ్గా సరిపోయింది. ఇంతకీ, బండి మీద ఇంటికి వస్తున్నప్పుడు మా ఆవిడ ని అడిగాను, నచ్చిందా అని, రోబో లోకి విలన్లు ఆ రెడ్ చిప్ ని పెట్టనంత వరకూ బావుంది అంది. :-) అంతే గా మరి, మనిషి అయినా, రోబో అయినా... జీవితం అయినా.. చెడు కూడిన తరువాత ఇంకేముంది వినాశనమే.

(శంకర్, రజినీ లు ఎంత డామినేట్ చేసారంటే, ఐశ్వర్య రాయ్ గురించి రాయడమే మరచిపోయాను నేను.. :-) )

Saturday, October 2, 2010

ప్రశ్నలు.. సమాధానం.




అమ్మ- దసరాకి వైజాగ్ వస్తున్నావా ? ఒక్క రోజు అదనంగా సెలవు దొరుకుతుందా ?
శ్రీమతి - ఈ శనివారమూ ఆఫీసు కి వెళ్ళాలా ?

అన్నయ్య - పని మీద ఒక వారానికి ఇండియా వస్తున్నాను.. నీకు ఏమైనా కావాలా US నుంచి ?
నేస్తం - ప్రాజెక్ట్ ఎలా వుంది ? పని ఒత్తిడి ఎక్కువగా ఉంటోందా ?

సహోద్యోగి - ఈ రోజు కాంటీన్ లో సమోసా చాట్ బావుంది, ట్రై చేస్తారా ?
దూరపు బంధువు - డాక్టర్ పని మీద చెన్నై వస్తున్నాను, రాజమండ్రి రోజ్ మిల్క్ ఎస్సెన్సు తీసుకు రానా ?


ఎన్ని ప్రశ్నలు.. నాకు మాత్రం ఒకే సమాధానం చెప్పాలని అనిపిస్తుంది..
"ఐ లవ్ యు టూ" అని.

మామోలు మాటల్లోనూ దాగి ఉన్న ప్రేమని చూడగలిగే విజ్ఞతని ఇవ్వమని ఆ భగవంతుణ్ణి ఎప్పుడూ వేడుకుంటాను నేను.


ప్రేమంటే, తన ఉదృతితో జీవనాన్ని స్తంబింప చేసే తుఫాను కాదు..
ఆప్యాయం గా గడ్డిపూచ తలనిమిరే తొలకరి..
ప్రేమంటే... పెద్ద పెద్ద భావాలూ.. గుండెల్ని పిండే మాటలూ.. కాదు..
ఒక చిన్న ఆత్మీయ చిరునవ్వు.. ఒంటరైన క్షణాన, నేను వున్నాను అనే ఓదార్పు..
ప్రేమంటే, క్షణికావేశం లో ఒకరికోసం ఒకరు చావగలగడం కాదు..
ఒకరికోసం ఒకరు ఆనందం గా బ్రతక గలగడం.. జీవితాంతం..

ప్రేమంటే.. దాచిపెట్టిన జ్ఞాపకాల మూటను విప్పి, మైమరచి పోవడమే కాదు..
ఈ క్షణం, చుట్టూ ఉన్న నలుగురుకి ఆనందం పంచడం కూడానూ.. :-)

Thursday, September 30, 2010

మరీ ఇంతఅన్యాయం ఐతే ఎలా అండి.. ? :-)


ఉదయం, ఈనాడు పేపర్ ని ఆన్ లైన్ లో చూస్తుంటే, పై ఫోటోలు చూసి, ఒక్క క్షణం కొంచం కంగారు పడ్డాను. కాసేపు నవ్వుకుని, తేరుకుని, తరువాత ప్రింట్ స్క్రీన్ తీసుకుని దాచుకున్నా.

మరీ ఇంతఅన్యాయం ఐతే ఎలా అండి.. ? :-)

(ఎప్పటిలానే, సాంకేతిక కారణాల వలన కావొచ్చు, కాసేపటికి సరిదిద్దుకున్నారు. )

Saturday, September 18, 2010

గతం.. జ్ఞాపకం..




"కన్నీరైనా, ఆనందం అయినా.. గతం బావుంటుంది, అందం గా వుంటుంది. . గుర్తుకు తెచ్చుకోడానికి, ఊహల్లో మళ్లీ మళ్లీ బ్రతికేయడానికి.. ఎందుకంటే, దానిలో తెలియని మలుపులు వుండవు",


ఏదో పాత డైరీ తిరగేస్తుంటే కనిపించింది, ఎప్పుడో నేను రాసుకున్న ఈ వాక్యం. నిజమే, గతం భలే బావుంటుంది, అంతా నా ఆధీనం లోనే వున్నట్టు వుంటుంది మరి. కన్నీళ్లు గుర్తుకొస్తే, అయ్యో అంత చిన్న విషయానికే అంత బాధ పడ్డానా అనిపిస్తుంది... లేక, అంత కష్టం లోంచీ ధైర్యంగా ముందు కెళ్ళానా.. అని గర్వంగా వుంటుంది. ఆనందాలు గుర్తొస్తే, మనస్సు అంతా సంతృప్తి తో నిండిపోతుంది. కొన్ని నిర్ణయాలు, ఇలా కాక ఇంకోలా చేస్తే బావుండేదేమో అనిపిస్తుంది.. కొన్ని సార్లు, ఆ పని ఇంకొంచం శ్రద్ధ పెట్టి చేస్తే ఎంత బావుండేది.. ఈ వ్యక్తి ఎలా దూరమైపోయాడు నాకు... నేను అలా ఎందుకు ప్రవర్తించాను.. ఇలా.. ఏవో ఆలోచనలు.. మళ్లీ క్షణాలు వెనక్కి వెళ్లి, నన్ను నిలదీస్తున్నట్టు .. నాకు నేను సంజాయిషీ ఇచ్చుకుంటూ. సముదాయించుకుంటూ.

ఏది ఏమైనా.. గతమే నచ్చుతుంది నాకు.. ఇంకొక్కసారి మళ్లీ బ్రతికేస్తే ? ఆ జ్ఞాపకాలన్నీ మరొక్కసారి నిజం అయిపోతే.. ఈ లోగా, పరధ్యానం గానే నేడు కాస్త నిన్న అయిపోతుంది.. నేను మళ్లీ గతం గా గుర్తుకు తెచ్చుకుంటాను దాన్ని.. :-)

రేపు లేని క్షణాన్ని చూస్తానేమో కాని.. నిన్న లేని క్షణం ఇక నాకు తారస పడదుగా.. పర్వాలేదు.. నేను ఒంటరిని కాను..


ఎప్పుడో రాసుకున్నాను..

క్షణాల తీరాన అలసి నిలబడిపోతాను,....
జ్ఞాపకాలు కెరటాల్లా వచ్చి నన్ను తాకకుండానే వెనక్కి వెళ్ళిపొతాయి,....
నేను లెక్కపెట్టుకుంటూ వుంటాను....
నేడు కూడా జ్ఞాపకమై నన్ను వదిలి వెళ్ళిపొతుంది,....
నేను లెక్కపెట్టుకుంటూ వుంటాను,....

Monday, September 13, 2010

ఓ మంచి మాట :-)



నిన్నటి ఈనాడు ఆదివారం లో, వచ్చిన ఈ "మంచి మాట" నాకు ఎంత నచ్చిందో, చెప్పనలవి కాదు.

"విజయమంటే మనం చేరుకున్న గమ్యం కాదు.. ఆ గమ్యాన్ని చేరే క్రమం లో ఎదురైన కష్టనష్టాల నుంచి నేర్చుకున్న అనుభవం"
ఎంత నిజం...

విజయం అంటే మార్గమా..? గమ్యమా ? ఈ మధ్య నా బుర్రలో తిరుగుతున్నఆలోచన ఇది. సో నిజానికి, విజయం అంటే ఆ రెండూ కాదు,..


విజయమంటే,
మనం కోరుకున్న గమ్యాన్ని చేరుకోడానికి, మనం ఎంచుకున్న మార్గంలో, వేసే ప్రతీ అడుగు మనకి నేర్పే అనుభవం..
ఎంత నిజం...

నా గెలుపు ఇంకెవరినైనా ఓడిస్తుందేమో .. కాని.. నాకు అర్థం అయ్యింది.. నా అనుభవం.. నన్ను గెలిపిస్తుంది.. నా మీదే.. అదేగా మరి అసలు విజయం ?

Sunday, September 12, 2010

గదిలో ఆకాశం..


గదిలో ఆకాశం.
నాకంటూ ఓ ఆకాశం.. నా గదిలో.
నా చిరునవ్వులకి వెన్నెల కురిపిస్తుంది.
వేదనికి కన్నీటిని వర్షిస్తుంది.. నా కళ్ళల్లోంచి.
గదిలో ఆకాశం.
నా ఆశల్ని, తాను హరివిల్లై అలంకరిస్తుంది.
కాస్త నిస్తేజానికి తానూ చీకటై వంత కలుపుతుంది.
విజయాలకు మెరుపు తోరణాలు కడుతుంది..
ఓటములకు కారుమబ్బులూ..
గదిలో ఆకాశం.
నా ఆలోచనలకు నీడనిస్తుంది.. వాటికో రూపమివ్వాలని దాని ఆరాటం.
అన్నీ ఉండీ, నేను ఒంటరైన క్షణం, నాకు తోడు తానే అవుతుంది.
గదిలో ఆకాశం.
రేయి చీకట్లో, నిన్నని దాచేస్తుంది. ఉహల్లోని రేపుని కలగా చూపిస్తుంది.
కన్ను తెరిచి చూస్తే మాత్రం, నిజాన్ని తప్పక చూడనిస్తుంది.
గదిలో ఆకాశం..
అన్నింటికంటే ముఖ్యం గా...
నన్ను నాకు గుర్తుచేస్తూనే వుంటుంది..
మరచిపోయినప్పుడు.
నా గదిలో ఆకాశం..

అలా తిరగని ఫ్యాన్ వైపే చూస్తారెందుకండీ ?
ఏముంది అక్కడ ? మా ఆవిడ కోప్పడుతూనే వుంది..
నా గదిలో.. నా ఆకాశం. నా మనస్సుకి వెలుపలి ప్రతిబింబం.

Friday, September 10, 2010

నా బ్లాగ్ మొదలు పెట్టి ఏడాది అయిపోయిన్దోచ్..


నా బ్లాగ్ మొదలు పెట్టి ఏడాది అయిపోయిన్దోచ్.

ఈ రోజే ఉదయం ఎప్పటివో పాత పోస్ట్స్ చూస్తుంటే అర్థమయ్యింది నేను బ్లాగ్ రాయడం మొదలు పెట్టి ఏడాది దాటిపోయిందని. :-) ఉద్యోగ రీత్యా, గత సంవత్సరం కొన్ని నెలలు పారిస్ లో ఉండాల్సి వచ్చింది. ఆ సమయంలో ఎప్పటినుంచో ఉన్న"తోచింది రాసుకునే" అలవాటు కి కాస్త సమయం చిక్కింది. ఓ నలుగురు నేస్తాలతో రాసింది పంచుకోడానికి "బ్లాగ్" మంచి మార్గం గా తోచింది నాకు. అలా మొదలు పెట్టిన బ్లాగ్, తరువాత తరువాత ఎంతమంది (ఎవరైనా అసలు ?) చూసారో, చూస్తున్నారో తెలీదు కాని, నేను రాసుకున్న నాలుగు మాటలూ ఒకే చోట వుండడం నాకు సౌకర్యం గా వుంది, మళ్లీ మళ్లీ చదువుకోడానికి, గుర్తుకు తెచ్చుకోడానికి. మొదలు పెట్టినప్పుడు, మళ్లీ ఇండియా వెళ్ళిన వెంటనే ఆవేశం చల్లారిపోతుంది అనుకున్నాను, కాని ఆశ్చర్యంగా ఇప్పటికీ అడపాదడపా రాస్తున్నాను. ఇంకొంత కాలం రాసుకోగల్గుతానని ఆశిస్తూ. :-)

"కాలం ఎంత వేగం గా పరిగెట్టినా నాకేం భయం...
క్షణాలు అన్నీ జ్ఞాపకాలగా నా గుండెలో బద్రంగా వుండిపోతున్నప్పుడు..
మార్గం ఎంత పొడుగైతే మాత్రం నాకేం భయం..
ప్రతీ అడుగూ గమ్యమే అని అనుకున్నప్పుడు.. "

Thursday, September 9, 2010

నాకు అర్థమయ్యింది..

ఏ చూపుకీ అందని అందమొకటి ఉంది,
నాకు అర్థమయ్యింది.. అది నాలోనే ఉంది అని..

ఏ భాషకీ అందని ఓ అర్థముంది,
నాకు అర్థమయ్యింది.. అది నా మౌనమే అని..

ఏ బాటకీ అందని ఓ గమ్యముంది,
నాకు అర్థమయ్యింది.. అది నా మన:శ్శాంతే.

Sunday, September 5, 2010

చెలీ, నీవే నా కోరికవి.


చెలీ, నీవే నా కోరికవి.

చెలీ, ..
ఏ తడి మెట్ల మీదో ఆవిరైపోతున్న నీ పాదాల గురుతులను,
తమకంతో ముద్దాడే ప్రియుణ్ణి నేనే.
ఏ వెన్నెల రాత్రో వాకిట్లో నువ్వు నిదురిస్తుంటే,
ఆ వెలుగు తుంపర్ల మధ్య దోబూచులాడుతున్న నీ నీడను,
గట్టిగా వాటేసుకునేది నేనే.
నీ వేడి నిట్టూర్పులను గుప్పిట్లో బంధించి,
గుండెలో దాచేసుకుంటాను.
నీ మాటల్ని, పాటల్ని, నా మౌనంలో నింపేసుకుని,
పరవశించిపొతాను.
వినిపించే నీ చిరునవ్వుల సవ్వడికి..
కనిపించని ఆ ఆనంద తాండవం నాదే మరి.

చెలీ.. నీవే.. నీవే నా కోరికవి..
నా బ్రతుకు భాష్యానివి.
నిన్ను కోరుకోవడంలోనే వుంది నా అస్థిత్వం.
పొందడంలో కాదు సుమీ.
నువ్వు అబద్దం అంటారు వాళ్ళు.
తృణప్రాయం అంటారు.. త్యజించమంటారు.
ఎందుకనో..

కానీ, నిన్ను విడిచిన.. ఇక నేనెక్కడ ?
నువ్వు క్షణికమేనేమో..
కాని ఆ క్షణం అసత్యం కాదుగా...
నీ కౌగిలి అక్షయం కాదేమో...
కాని ఈ జీవితమూ కాదుగా శాశ్వతం ?

Monday, August 23, 2010

ఎవరివి నువ్వు.. ?


ఎవరివో నువ్వు..
నీ జీవితం వెనుక నువ్వు పరుగులు తీస్తున్నావు..
నా జీవితం వెనుక నేను.
మన గమ్యాలు ఒకటే ఐతే..
మనమూ తారస పడతాం.. ఏదో ఒక మజిలీ లో..
ఓ నాలుగు క్షణాలు ఇచ్చిపుచ్చుకుంటాం..
అవే కనుక వేరు వేరు ఐతే..
మనం కలవకపోతేనే మేలు కదా!!

ఎవరివి నువ్వు.. ?

Monday, August 16, 2010

నువ్వే.



గడిచే కొలదీ కాలమే గమ్యమైపోతుంది..
నడిచే కొద్దీ మార్గమే నేస్తమైపోతుంది..

చీకటని కళ్ళుమూసుకున్నానా...
నాలోకి చూసుకుంటే అంతా వెలుగే..
ఆ వెలుతురు నీ చిరునవ్వు కాక మరేమిటి.

ఒంటరినని భయపడిన క్షణం..
నీ చేయిపట్టుకుంటే... ప్రపంచమే నా వెంట.
ఆ ధైర్యం నీ తోడు కాక మరేమిటి..

గడిచే కొలదీ కాలమే గమ్యమైపోతుంది..
నాకు ఆ గమ్యం నీవే..
నడిచే కొద్దీ మార్గమే నేస్తమైపోతుంది..
నాకు ఆ మార్గం నీవే..
గుండె కొట్టుకుంటూ క్షణాల్ని జీవితం గా కరిగిస్తుందంట కదా..
నాకు తెలుసు.. ఆ జీవితమూ నువ్వే..

Saturday, August 14, 2010

స్వాతంత్ర్యం..


స్వాతంత్ర్యం..
బానిసత్వం నుంచి వచ్చింది స్వాతంత్ర్యం,..
కానీ పేదరికం నుంచి ఎప్పుడు ?
పరాయి అజిమాయిషీ నుంచి వచ్చింది..
మతతత్వం నుంచి ?
దగాకోరు పాలన నుంచి వచ్చింది..
అవినీతి నుంచి ఎప్పుడు ?

ప్రజాస్వామ్యం ఐతే ప్రతిష్టించాం..
ప్రజల హృదయాల్లోకి ఎప్పుడు ?
గెలిచే నాయకులకి ఏ కోరతా లేదు..
కానీ ప్రజల్ని గెలిపించేదెవరు ?

హక్కులన్నీ సాధించుకున్నాం..
మరి బాధ్యతల మాట ?
ప్రశ్నలు అన్నీ బానే అడుగుతాం..
కానీ అక్కడితో సరా మన పాత్ర ?
భారతీయులం అని గర్వ పడతాం..
ఆ గొప్ప తనంలో ఎప్పుడు మరి మన భూమిక ?

ఎగురుతున్న జెండా చూసినప్పుడు ఆ స్వేచ్చ కోసం జీవితాలు అర్పించిన యోధులందరికి మనసులోనే శిరస్సు వంచి నమస్సుమాంజలి తెల్పుకుంటాను. కానీ పరిణితి చెందిన సమాజానికి ఆ స్వాతంత్ర్యం ఒక బాధ్యత అని కూడా గుర్తుకు తెచ్చుకుంటాను.

అందరికీ స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.

Wednesday, August 11, 2010

అతను.. నేను ?



ప్రతీ రోజు కనిపిస్తాడు అతను..
బాగా పరిచయం ఉన్న ముఖమే..
రోజూ చూస్తూనే వుంటాను..
నన్నూ అతను చూస్తున్నట్టే ఉంటాడు..
కానీ ఓ పలకరింపు నవ్వేనా నవ్వడేం ?
నేనూ అంతే.. నేను మాత్రం ఏం తక్కువ ?

బాగా తెలిసినట్టే అనిపిస్తాడు..
కానీ రోజుకోలా...
ఓ రోజు ఆనందం గా ఉంటాడు..
ఓ రోజు వేదన గా కనిపిస్తాడు..
రాత్రి పడుకునే ముందు..
ఆలోచిస్తాను. రేపు నన్ను పలకరిస్తాడా ?

నిజమే రోజూ తారస పడే మనిషి..
గుర్తించి... నవ్వితే ఎంత బావుణ్ణు..
నాతో మాటా మాటా కలిపితే ఎంత బావుణ్ణు..

మొత్తానికి ఓ రోజు నేనే నిర్ణయించుకున్నాను..
అతను ఎలా వున్నా.. నాకు సంస్కారం వుంది కదా..
( నా స్వార్థం కూడా ? )
అయినా నా రోజు నేను ఎందుకు పాడు చేసుకోవాలి..
అతని గురించి ఆలోచించి.. విశ్లేషించి..

చివరకి ఓ రోజు నేనే పలకరింపు గా నవ్వాను...
వింతగా.. వెంటనే నవ్వాడు.. సరిగ్గా నాలానే..
ఆ బుద్ది ముందే ఉండచ్చు కదా..
హమ్మయ్య... ఆ రోజు నుంచి నాకు ఒక బాధ తగ్గింది..
రోజూ నేను నవ్వుతాను.. అతనూ నవ్వుతాడు..
పలకరింపు గా..
ఎందుకో నాకు నేను ఇంకొంచం నచ్చాను.. :-)

( ఇంతకీ అతన్ని ఎక్కడ కలుస్తున్నానో చెప్పానే లేదు మీకు ... - అద్దం లో.. )

Monday, August 9, 2010

మళ్లీ పుట్టనీ


ఈ మధ్య విన్న పాటల్లో ఈ సాహిత్యం (వేదం చిత్రం లోనిది) నాకు బాగా నచ్చింది. కీరవాణి రాసాడంటే కొంచం ఆశ్చర్యం గానే వున్నా, నమ్ముతున్నాను. వాక్యాలు అందం గా వున్నాయి, అంతకంటే భావం చాలా బావుంది. నిజంగానే మనిషి ఆశ పడాల్సింది, తను మనిషిగా బ్రతకాలనే. "మళ్లీ పుట్టనీ " అనే మాట కూడా ఎంతో అర్థవంతం గా అనిపించింది. కొమరం పులి లో చంద్ర బోస్ కూడా ఈ భావమే చెప్పాలనుకున్నాడేమో, "మారాలంటే" పాటలో.


ఉప్పొంగిన సంద్రం లా ఉవ్వెత్తున ఎగిసింది..
మనసును కడగాలనే ఆశ.
కొడిగట్టే దీపం లా మిణుకు మిణుకు మంటోంది..
మనిషిగ బ్రతకాలనే ఆశ.
గుండెల్లో ఊపిరై ..
కళ్ళల్లో జీవమై ..
ప్రాణం లో ప్రాణమై..
మళ్లీ పుట్టనీ… నాలో మనిషినీ…
మళ్లీ పుట్టనీ… నాలో మనిషినీ.



మార్పు రావాల్సింది నాలోంచే అని అర్థమయ్యాక ఆ మార్పు ఎంతో సులభం అయ్యింది. ముప్పయ్యేళ్ళ వయసులో, నేను పాతికేళ్ళ తపస్సుకి కూర్చున్నాను, నా మనసును ఐదేళ్ళ వయసుకు తీసుకెళ్ళమని. భగవంతుణ్ణి ప్రార్థించాను.. నన్ను మళ్లీ పుట్టనివ్వమని.. నన్ను మళ్లీ పుట్టనివ్వమని..

Saturday, August 7, 2010

ఓదార్పు..


అలసిన ఆలోచనకి చిగురించే ఆశ ఓదార్పు..
మరల రాని గతానికి గుర్తొచ్చే జ్ఞాపకం ఓదార్పు..
చీకట్లో కరిగిన ఆ నిన్నకి ఉదయించే నేడు ఓదార్పు..

అంతులేని వేదనకి.. ఉబికి వచ్చే కన్నీరే ఓదార్పు..
రాలే ఆ కన్నీటిబొట్లకి తుడిచే నీ చేయే ఓదార్పు..
వెంటాడే ఒంటరితనానికి నీ ఉనికే ఓదార్పు..

సాగిపోయే జీవితానికి.. తోడొచ్చే కాలమే కదా ఓదార్పు!!

Tuesday, August 3, 2010

ఇంకో నాలుగు అడుగులు .. నాతో..




ఇంకో నాలుగు అడుగులు నువ్వు నాతో వేసి వుంటే,
ఆ గమ్యమేదో నాకూ కనిపించేదేమో..
ఇంకో నాలుగు మాటలు నువ్వు నాతోనే చెప్పి వుంటే,
నీకు అర్థమయ్యేలా నేనూ చెప్పగలిగే వాణ్ణేమో..

ఇంకో నాలుగు కలలు నాతో పంచుకుని వుంటే..
అవి నిజమే అని ఒప్పించగలిగే వాళ్ళమేమో..
ఇంకో నాలుగు క్షణాలు.. నువ్వు నాతోనే ఉండి వుంటే..
నేను మళ్లీ పుట్టే వాణ్ణేమో... కేవలం నీకోసం..

ఆ కెరటాల వెనుక దాగున్న ఆకాశాన్ని...
ఆ చీకట్ల వెనుక వేచి ఉన్న సూర్యోదయాన్ని..
ప్రతీ మలుపు చివరా సేదతీర్చే పూలతోటని..
ఆగక మనల్ని నడిపించే బ్రతుకు బాటనీ..
కలిసే చూడ గలిగే వాళ్ళమేమో.. మనం.

వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే.. గెలుపే నన్ను వెక్కిరిస్తుంది..
నువ్వు లేని ఏ విజయం ఆనందాన్ని ఇస్తుంది.. ?
నువ్వు లేని ఆనందం.. అసలు ఆనందం ఎలా అవుతుంది.. ?



( ఇప్పుడు పెద్దగా కాంటాక్ట్ లేని ఒకరిద్దరు నేస్తాలు ఎందుకో బాగా గుర్తొచ్చారు. బహుశా ఫ్రెండ్ షిప్ డే హేంగోవర్ కావొచ్చు.. ఆ మూడ్ లో ఓ నాలుగు లైన్లు రాసుకున్నాను. నిజంగానే ఒక్కోసారి ఆశ్చర్యం గా వుంటుంది నాకు, ఒకప్పుడు జీవితం అనుకున్న కొన్ని బంధాలు మళ్లీ పెనవేసుకోలేనంత దూరం అయినా.. జీవితం సాగుతూనే వుంటుంది.. మంచో చెడో.. కాలం కదులుతూనే వుంటుంది. మళ్లీ ఎప్పుడో అప్పుడు కలవక పోతారా అనే ఆశ కూడా హృదయం లో ఎక్కడో సజీవం గానే వుంటుంది )

Saturday, July 31, 2010

మర్యాద మరియు రామన్న ..



చెన్నై లో మన తెలుగు "కాసినో" లో మర్యాద రామన్న చూసాం ఈ రోజు. సినిమా బావుంది. సరదా సరదాగా. రాజ మౌళి లాంటి యువ అగ్ర శ్రేణి దర్శకుడు, ఒక హాస్య ప్రధాన చిత్రాన్ని తీయడం మనస్పూర్తిగా అభినందించాల్సిన విషయం. ప్రేక్షకులు "ఒక లాంటి" చిత్రాలే ఆదరిస్తారని దర్శక నిర్మాతలు వాళ్ళకు వాళ్ళే డిసైడ్ చేసి ఒకే లాంటి చిత్రాలు మన మీద రుద్దకుండా అప్పుడప్పుడైనా ఇలాంటి ఆఫ్ బీట్ సినిమాలు తీస్తే మనకీ సంతోషమే. రొటీన్ రాజ మౌళి చిత్రాలకి పూర్తిగా భిన్నమైన చిత్రం ఇది. వినోదాత్మకం గా వుండాలి అనే ఒకే ఒక ప్రాధాన్యం తో తీయబడ్డ చిత్రం, హాస్యం అంటే ఓ నలుగురు కమేడియన్స్ మీద ఓ పది అర్థం లేని సీన్లు తీసి అవసరం లేని చోట్ల అతక్కుండా, ఎంచుకున్న కథాంశం లోనే మేళవించాడు రాజ మౌళి.

ఇక కధ విషయానికి వస్తే, ఫాక్షన్ నేపధ్యం ఉన్న కుటుంబం లో పుట్టిన హీరో సునీల్, పగ ప్రతీకారాలే పరువు ప్రతిష్టలు అనుకునే ఆ కుటుంబాలకి దూరం గా ఎక్కడో హైదరాబాద్ లో పెరుగుతాడు. తన బ్రతుకు తెరువుకి డబ్బు కోసం ఒక పొలం అమ్మడం పని మీద సొంతవూరికి వెళ్లి అయిన వాళ్ళే అయినా, పగ వాళ్ళు ఐన కుటుంబానికి చిక్కుతాడు. శత్రువైనా సరే, ఇంటికి అతిధి గా వస్తే మర్యాద చేసే కుటుంబం అది. ఆ ఇంటి గడప దాటి బయటకు వెళ్తే ఇంక తను బ్రతకడని తెలుసుకున్న హీరో ఏవో ఒక కారణాలతో ఆ ఇంట్లోనే ఉండడానికి ప్రయత్నాలు చెయ్యడం.. చివరకి తప్పక బయటకు వచ్చి వాళ్ళ బారిన పడడం వగైరా.. వగైరా.. ఈ హడావిడ్ల మధ్య ఆ విలన్ కూతురే ఐన హీరొయిన్ కి నచ్చడం.. ఇది మొత్తం మీద కధాంశం. కథ అంతా ఓ పాత ఇంగ్లీష్ మూవీ కాపీ అంటున్నారు. (అవర్ హాస్పిటాలిటి - 1923) అప్పటికి నేను పుట్టనూ లేదు, ఆ సినిమా చూడనూ లేదు కాబట్టి నాకు ఏ అభ్యంతరం లేదు. సినిమా మాత్రం ఏదో కాపీ సినిమా లా అస్సలు లేదు.

హీరో గా సునీల్ బానే చేసాడు, నిజానికి ఈ కథలో హీరో పాత్రకి పెద్ద రాద్ధాంతం ఏమీ లేదు, చాలా సాధారణమైన పాత్ర అది. దానిలో సరిగ్గా సరిపోయాడు సునీల్. కథకి పెద్ద గా అవసరం లేకపోయినా, పాటల్లో డాన్సులు మాత్రం చాలా కష్టపడి చేసాడు. మెచ్చుకోవాలి. సున్నితమైన హాస్యం పండించడం లో చాలా వరకూ విజయం సాధించాడు. మిగతా పాత్రలకు (హీరోయిన్, విలన్తో సహా) పెద్దగా వ్యక్తిత్వం ఆపాదించ బడలేదు, అందుకే వాళ్ళు బాగా చేసారో లేదో చెప్పడం కష్టం. నా వరకూ అయితే హీరో రాజ మౌళీ యే. హీరో సైకిల్ కి రవితేజ వాయిస్ ఓవర్ చెప్పడం బానే క్లిక్ అయ్యింది. కొన్ని సన్నివేశాల్లో కథనం ఇంకా బాగుండి ఉండచ్చు అని అనిపించింది. ఒకటి రెండు పాటలు బావున్నాయి కాని, ఒక్క పాటలో మాత్రం ("రాయె సలోని") సాహిత్యం కొంచం నాసి రకం గా అనిపించింది. డైలాగ్లలో కూడా మనకు అలవాటైన పంచ్ లు కొంచం తక్కువే. ఒకటి రెండు పాత్రల మినహా మిగతా అన్ని పాత్రలకు మరీ రెండో శ్రేణి నటీనటులను ఎంపిక చెయ్యడం వలన, కొన్ని సీన్లు రాజ మౌళి అనుకున్నంత పండలేదు. మొత్తం మీద కొంచం కంగారు గా తీసాడేమో అనిపించింది.

కాలక్షేపం కోసం ఖచ్చితం గా చూడచ్చు. మరీ ఎక్కువ అంచనాలతో వెళ్ళకపోతే ఎక్కువ నచ్చుతుంది. సినిమా అంటే ఒక అర్థం, ఒక సందేశం వుండాలి అనుకుంటే మాత్రం, టీవీ లో వచ్చే వరకూ వేచి చూడండి.

ప్రత్యేకం గా గుర్తిండిపోయే డైలాగ్ ఏమీ లేదు కాని, రైలు వేగంగా వెళ్ళిపోతోందని బాధపడే హీరోయిన్ కి హీరో, వెళ్తోంది రైలు కాదు, లోకమే వెనక్కి వెళ్ళిపోతోంది అని కిటికీ లోంచి చూపించడం ఫ్రెష్ గా వుంది.

Monday, July 26, 2010

గీతాంజలి


నా లాగే అడపా తడపా మంచి పుస్తకాలు వెతుక్కుని మరీ చదివే ఒక స్నేహితుణ్ణి, చాలా కాలం తరువాత ఈ మధ్యే మళ్లీ కలిసాను. యోగక్షేమాల అనంతరం మా వాడు సూటిగా ఒక వింత ప్రశ్న వేసాడు.

అంతే తెలియని ఒంటరి ప్రయాణానికి నువ్వు తోడుగా ఒకే ఒక్క వస్తువుని తీసుకెళ్లాలని నిబంధన వుంటే దేన్నితీసుకెళ్తావ్ ? - అని.

"నన్ను" నేను ఖచ్చితం గా తీసుకెళ్తాను అన్నాను. తడుము కోకుండా. :-)
నేను సీరియస్ గా అడుగుతున్నాను.. అన్నాడు కొంచం సీరియస్ గా..
వదిలేటట్టు లేడు అని అర్థం అయ్యింది. ఒక్క క్షణం నిజం గానే ఆలోచించాను.
నేను గీతాంజలి పుస్తకాన్ని తీసుకెళ్తాను తోడుగా.. అన్నా ...
వాడికి నా సమాధానం నచ్చిందో లేదో కాని .. అక్కడితో ఆ టాపిక్ ఆపేసాడు.

నేను మాత్రం ఇంటికి వచ్చాక కూడా ఆలోచించాను. నా సమాధానం నిజమేనా అని.. కొంతసేపటికి నిజమే అని నిర్ధారణ కి వచ్చాను. నా వరకు నాకు, పుస్తకాన్ని మించిన నేస్తం లేదని పిస్తుంది. అద్భుతమైన కవిత్వమైతే ఇంక తిరుగే లేదు. నా దృష్టిలో హృదయం తో రాసిన కవిత్వం అందరికీ ఎంతో కొంత అర్థమౌతుంది.. ఎంత అర్థం చేసుకోగలిగితే అంత అర్థమౌతుంది. గీతాంజలి నిజంగా ఆక్షయ పాత్రే. ప్రేమ తత్వానికి అది పరాకాష్ఠ. అర్పించుకోవడం అంటే కోల్పోవడం కాదు.. పొందడం అని చెప్తుంది గీతాంజలి. నాకు బాగా గుర్తు, మొదటి సారి చలం అనువదించిన గీతాంజలి చదువుతూ వుంటే ఒక రెండు పేజీలు తిరిగే సరికి నా కళ్ళు వర్షిస్తూనే ఉన్నాయి.. చాలా సేపటి వరకూ. వర్షించింది కళ్ళు కాదేమో కూడా. ఒక్కసారి "బెంగాలీ" వచ్చి వుంటే ఎంత బావుణ్ణో కదా అనిపించింది. (ఆంగ్లం లో రాసినది టాగోరే అయినా, అసలు బెంగాలీ మూలం అద్భుతం అంటారు) అందుకేనేమో కవిత్వానికి భాష, కాలం, ఎల్లలు ఏవీ హద్దులు కాబోవు.

"మాట అర్థం ఒక్కటే చెప్తుంది.. వాక్యం కారణాలు అన్వేషిస్తుంది.. కానీ కవిత భావానికి ప్రాణం పోస్తుంది.. మాటకే కాదు.. మాట మధ్య మౌనానికి కూడా ఒక పరమార్థం ఇస్తుంది.. "

గీతాంజలి ముందు మాటలో చలం అంటాడు - "గీతాంజలి అంతరార్థం చలానికేం తెలుసు.. టాగోర్ కెంత మాత్రం తెలుసు ? " ఎంతో లోతైన మాట అది.

"నా ప్రతీ మాటకి వాళ్ళు అర్థాలు వెతుకుతారు..
నువ్వు అంతా చూస్తూనే ఉంటావు..
భావాలన్నింటికి పరమార్థం నువ్వే అయినప్పుడు
నా మాటలన్నీ చేరాల్సింది నీ చెంతకే అయినప్పుడు..
నేను మౌనం గానే వుండిపోతాను..
నీకు అంతా వినిపించింది కదా ?"


చివరగా ఒక ప్రశ్న, మీరైతే ఏం పట్టుకెళ్తారు ? :-)

Sunday, July 25, 2010

ఏకాంతానివా ? ఒంటరితనానివా ?


ఎవరివి నువ్వు ?
నా ఏకాంతానివా ? ఒంటరితనానివా ?

నువ్వు నా వైపుగా వేసే ప్రతీ అడుగు.. నా చే రెండు అడుగులు వెనక్కి వేయిస్తోంది..
నువ్వు నా వైపుగా వేసే ప్రతీ అడుగు.. మన మధ్య దూరం పెంచుతూనే ఉంది.
అద్దం ముందు నిలబడి నేను కాలాన్ని వెనక్కి.. ముందుకి నేట్టేస్తుంటాను..
కానీ ఆ గోడ మీదున్న గడియారం నన్ను చూసి నవ్వుతోందేం ?
గమ్యమంటూ ఏదో ఉంది.. అని నువ్వే నన్ను ఒదారుస్తావు..
కాని దాన్నెలా గుర్తు పట్టడం అది నన్ను దాటుకునిపోయేలోగా.. ?
క్షణం లో మొదలౌతుంది జీవితం.. అంతమయ్యేదీ క్షణం లోనే..
ఆ రెంటి మధ్య ఒక జీవిత కాలం ఎదురు చూపులేనా ?
నేను నిన్ను పొందుతున్నానా.. పోగొట్టుకుంటున్నానా ?
నన్ను నేను వెతుక్కుంటూ..

ఇంతకీ ఎవరివి నువ్వు ?
నా ఏకాంతానివా ? ఒంటరితనానివా ?

Wednesday, July 21, 2010

సో సో .. అండ్ స్లో స్లో - "ఉడాన్"


ఆఫీస్ లో ఓ గంట పర్మిషన్ పెట్టి మరీ చూసాం "ఉడాన్". పెద్దగా అంచనాలతో వెళ్లకపోయినా, వేరే వేరే వెబ్ సైట్స్ లో ఇచ్చిన సమీక్షలు చూసి కొంచం పాజిటివ్ గానే వెళ్ళాం. కానీ మూవీ మరీ అంతగా ఆకట్టుకోలేదు. చాలా స్లో గా, సీరియస్ గా వుంది. ఈ మధ్య కాలం లో ఇంత స్లో narration చూడలేదు. అలా అని సినిమా బావు లేదు అనీ చెప్పలేం. ఏదో పాత ఓ హెన్రీ కథ ని మూడు గంటల సినిమా గా మలిస్తే ఎలా వుంటుందో అలానే వుంది. సినిమా చూస్తున్నంత సేపూ "అబ్బా కథేమిటి అసలు కదలడమే లేదు" అనిపించింది. కానీ అయిపోయే సరికి తీద్దామనుకున్నది బానే తీసాడేమో అనిపిస్తుంది. కొన్ని సన్నివేశాలు అంతంత సేపు చూడడం మనకి అలవాటు లేని పని, అందుకే కొంత వింతగా అనిపించింది. కానీ నిజజీవితం లో జరిగే pace తో సన్నివేశాలు చిత్రీకరణ సినిమా అయిపోయాక కూడా ప్రేక్షకుణ్ణి ప్రభావితం చేస్తుంది. ఆ కోణాన చూస్తే దర్శకుడి ప్రయత్నం విజయవంతం అయ్యిందనే చెప్పాలి. కొన్నేళ్ళ క్రితం "రైన్ కోట్" అనే సినిమా చూసినప్పుడు నాకు సరిగ్గా ఇలానే అనిపించింది. ఇలాంటి సినిమాలు చూస్తున్నప్పుడు కంటే తరువాతే ఎక్కువ ఆలోచింప చేస్తాయని నా ఆభిప్రాయం.

ఇక కథ విషయం లోకి వస్తే, ఒక బాధ్యత తెలియని తండ్రితో అతని కొడుకు పడే కష్ట నష్టాలు. 17 ఏళ్ళ వయసులో ఎగిరే పక్షి లా స్వేచ్ఛ కోరుకునే కొడుకు.. తండ్రి అంటే జూ లో "క్యూరేటర్" అనుకునే తండ్రి. ఈ ఇద్దరి మధ్యన జరిగే సంఘర్షణే ఈ సినిమా. అసలు కథ చాలా చిన్నది, అందుకే రాసే ధైర్యం చెయ్యడం లేదు. (ఎవరైనా పాపం సినిమా చూద్దామనుకుంటే తిట్టుకోకుండా) మామోలు సినిమా కథల్లో జరిగే అనుకోని మలుపులు, సైకిల్ టైర్ తో పాటు కాల చక్రం గిరగిరా తిరిగి పోవడం, ఇంటర్వల్ తరువాత ఒక ముఖ్యమైన పాత్ర వచ్చి అందరి వ్యక్తిత్వాల్ని మార్చెయ్యడం.. వగైరా.. వగైరా.. ఈ కథలో మనకి కనిపించవు. కథనం మన జీవితాలకి మరీ దగ్గరగా వుండటం తో నవ్వాలో ఏడ్వాలో తెలియని పరిస్థితి. కథ చివరకి వచ్చేసరికి .. ఇంతకీ ఏం చెప్పాలనీ ఇదంతా .. అని అనిపిస్తుంది. మనిషి జీవితం లోని నిస్సహాయత, బలహీనతలు, మూర్ఖత్వం, కలలు, ఆశలు.. చివరగా స్వేచ్చ, తెగింపు.. ఇవీ నాకు కథలో అంతర్లీనం గా కనిపించినవి. మధ్య మధ్యలో మన హీరో (17 ఏళ్ల కుర్రవాడు) చెప్పే కవితలు, కథలు చాలా బావున్నాయి. సినిమా చివరలో తండ్రికి రాసే ఉత్తరం హైలైట్.

సీరియస్ సినిమాలే చూసే ప్రేక్షకులు ఒకసారి చూడొచ్చు. నాలాంటి సాధారణ ప్రేక్షకులు DVD తో సరి పెట్టుకోవచ్చు. ఏ చానెల్ లోనో వచ్చినప్పుడు చూద్దామనుకుంటే మాత్రం.. రెండో సారి వ్యాపార ప్రకటనలు వచ్చినప్పుడు చానల్ మారిపోయే ప్రమాదం ఎంతైనా వుంది. :-)

Friday, July 16, 2010

మనం వేరుగా ఎందుకున్నాం ?


ప్రతీ రేయి నీ వెలితి తోనే మొదలౌతుంది..
ఈ రాత్రైనా వొస్తావేమో అని ఆశ మిణుకు మిణుకు మంటూ..
ఆ వెలుగులోనే ముస్తాబై గడపకేసి చూస్తూ వుండిపోతాను..

ఏ అర్థ రాత్రో.. ఇంక రావేమో అని భయం మొదలు..
తలుపు దగ్గరకేసి.. వీధి వీధి తిరుగుతాను..
నిన్ను తెలిసిన వాళ్ళనీ.. తెలియని వాళ్ళనీ..
అందరిని అడుగుతాను.. నీ ఆచూకీ...
కానీ ఎవరూ చూపించరేం నిన్ను నాకు...
అడుగు జాడలేక్కడున్నా నీవేనేమో అని ఆశగా చూస్తాను..
నా వేదనని ఓదార్చే వాళ్ళే గానీ..
నిన్ను పట్టుకుని నాకు అప్పగించరేం..

కొందరు నాలానే నిన్ను వెతుకుతూ కనిపిస్తారు..
మరికొందరు గుడిలో బంధించామంటారు..
ఇంకొందరు గుండెలో దాచేసుకున్నామంటారు ..
ఎవరిని నమ్మను నేను.. ?
అయినా వెలుగుతున్న కొవ్వోత్తుని దాచి..
వెలుతురంతా దాచేసామనుకుంటారు వాళ్ళు..
నేను నమ్మను లే..

ఎక్కడెక్కడో నిన్ను వెతుక్కుని ..
బడలికతో ఏ అరుగుమీదో కూలిపోతాను నేను..
మెలుకువ వచ్చేసరికి మళ్లీ నాతో నేనే.. బాగా పొద్దెక్కి పోతుంది.
ఆ చీకట్లో నువ్వే నన్ను అక్కున చేర్చుకున్నావంట కదా..
నువ్వే నన్ను ఎత్తుకుని ఇంటికి చేర్చావంట కదా..
అందరూ చెప్పుకుంటున్నారు.. నేను నమ్మాను లే..

గుండె అంతా గర్వంతో నిండి పోతుంది..
మనసంతా మళ్లీ దిగులే..
నువ్వు లేనిదెక్కడ అని.. నిన్ను నేను వెతకను ?

అవునూ.. ప్రతీ రాత్రీ నువ్వూ నాకోసమే వెతుకుతున్నావా ?
అందరినీ నా గురించే అడుగుతున్నావా ?
వీధి వీధి తిరిగి.. ఎక్కడో పడి ఉన్ననన్ను తిరిగి తెచ్చుకుంటున్నావా ?

నువ్వు అంతగా నన్ను కోరుకుంటున్నప్పుడు ..
నేను వున్నది నీకోసమే అయినప్పుడు..
మనం వేరుగా ఎందుకున్నాం ?

Tuesday, July 6, 2010

కష్టపడకుండా సాధించగలిగేది..


జీవితం లో కష్టపడకుండా సాధించగలిగేది "ఓటమి' ఒక్కటే.. ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు చదివిన వాక్యం ఇది - "The only thing in life achieved without effort is failure"

నిజమే.. కష్టపడకుండా ఏదీ రాదు.. ఒక వేళ ఏ వచ్చినా దానికి విలువ, సార్థకత లేవు.. ఎందుకో సాయంత్రం నుంచి నా ఆలోచన ఈ వాక్యం చుట్టూనే తిరుగుతోంది.

కష్టపడకుండా.. ప్రతిఫలం ఆశించకూడదు.. మొదటి మెట్టు..
కష్టపడినా ప్రతిఫలం ఆశించకూడదు... రెండోది..
కష్టపడటమే.. ఫలం... వేరేగా గమ్యమంటూ లేనే లేదు.. మూడోది.. .

ఓడిన ప్రతిసారీ .. నా అడుగు వేగం ఇంకాస్త పెరుగుతుంది..
ఏదో ఓ రోజు.. ఆ ఓటమైనా ఓడిపోక ఇంకేం చేస్తుంది.. ?

గెలవాలనే "తపనే" నన్ను నడిపిస్తుంది.. గెలిపిస్తుంది..
కానీ గెలిచాక అర్థం అయ్యింది.. అసలు గెలుపు.. ఆ "తపనే" అని...

Sunday, July 4, 2010

నాకు తెలుసు


చీకటి గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుని నేను..
అంధకారాన్ని బంధించాననుకుంటాను.
జ్ఞాపకాల కెరటాల మధ్య ఊగిసలాడుతూ..
కాలాన్ని ఆపేసానని మురిసిపోతాను.

నిన్ను పొందాలనే తాపత్రయం లో నన్ను నేను పోగొట్టుకున్నాను..
"నేను" లేను అని తెలుసుకుని.. నువ్వూ వదిలి వెళ్ళిపోయావు..
ఎవరూ వద్దని అనుకుంటే.. అది ఏకాంతం..
ఎవరూ లేకపోతే.. అది ఒంటరితనం..
కానీ నాలో నేనే లేకపోతే.. దాన్నేమంటారు ..
జీవితం ?

నేను ఓటమిని ఒప్పుకోలేదులే..
నన్ను నేను వెతుక్కుంటూ బయలుదేరాను..
నాకు తెలుసు... నువ్వూ నన్ను పోగొట్టుకోవని...
నాకు తెలుసు..
నువ్వు అనంతానివేమో.. కాని నేను లేకుండా..
నువ్వు అసంపూర్ణానివే..
నాకు తెలుసు.

Sunday, June 27, 2010

రాముడు ఎవరో ?, రావణుడు ఎవరో ?

ఆఫీసు వాళ్ళు, టికెట్లు, ఇంటర్వల్ లో తినడానికి ఫుడ్ కూపన్లు కూడా ఇచ్చి పంపిస్తే మొత్తానికి మణిరత్నం "రావణ్" కి వెళ్ళొచ్చా. సినిమా కంటే, మా చెన్నైలో ఈ మధ్యే ప్రారంభం అయిన PVR (స్కైవాక్ మాల్ లో) బావుంది. సినిమా అనుకున్నట్టు గానే చాలా పేలవం గా వుంది. రామాయణ కథకి పోలిన పాత్రలు చిత్రం లో కనిపించినా, కథ మాత్రం కొంచం వేరేగా, తేడాగా, వింతగా వుంది. సినిమా అయిపోయే సరికి రాముడెవరో, రావణుడు ఎవరో అని అనుమానం రావడం ఖాయం. దాదాపుగా, ఓ ఇరవై ఏళ్ళ క్రిత్రం మణిరత్నం తీసిన దళపతి లో కూడా మహా భారత కథ చాయలు కనిపిస్తాయి, కాని ఆ చిత్రం లోని పాత్రలకు ఒక ఔచిత్యం, కథనం లో ఒక వైవిధ్యం కనిపిస్తాయి. ఆ రెండూ లేవు ఈ "రావణ్" లో. అసలు పాత్రల వ్యక్తిత్వాల్లో స్పష్టతే లేదు, కథనమూ మరీ మామోలుగా వుంది. దానికి మణిరత్నాన్నే తప్పు పట్టాలేమో. సినిమా లో నాకు నచ్చినదంటూ ఏమైనా వుంటే., అది సందర్భోచితమైన ఫోటోగ్రఫి మరియు అద్భుతమైన లోకేషన్స్. ఇక నటీనటుల విషయానికి వస్తే, వాళ్ళ కున్న పరిధిలో బానే చేసారనే అనిపించింది, పోల్చాల్సి వస్తే, అందరికంటే ఐశ్వర్య రాయ్ బాగా చేసింది అనే చెప్పాలి. గొప్ప గొప్ప దర్శకులు అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి సినిమాలు చేస్తూనే వుంటారు.. కారణం ఏదైనా.. నైపుణ్యం, అనుభవం ఒక స్థాయి దాటాక ఎవరిమాటా వినవేమో. ఓ ఆరేళ్ళ క్రితం "స్వరాభిషేకం" చూసినప్పుడూ అలానే అనిపించింది నాకు. నిజానికి ఇలాంటి సినిమాలకి వర్మ పెట్టింది పేరు, "అమృత" లాంటి కళాఖండాలు తీసిన మణిరత్నం కూడా ఆ బాట లోకే వెళ్తున్నట్టున్నాడు. సినిమాలో నాకు నచ్చిన డైలాగ్ ఏదా అని ఒక పది నిమషాలు ఆలోచించాను, ఏదీ గుర్తుకు రాలేదు. :-)

Tuesday, June 8, 2010

ఐనిస్టీన్ ఎప్పుడో అన్నాడంట...

ఐనిస్టీన్ ఎప్పుడో అన్నాడంట, "ఈ భూగోళం మీదున్న తేనె టీగలు అన్నీ ఒక వేళ నశించి పోతే, సరిగ్గా అలా జరిగిన నాలుగు ఏళ్లకు మానవాళి కూడా నాశనం అవుతుందని. ". అదే మాట ప్రేమ గురించి చెప్పాల్సి వస్తే ? ఒక్క ఏడాది చాలనేవాడేమో. నిజంగానే మానవాళిని పట్టి పీడుస్తున్న అతి పెద్ద రుగ్మత ప్రేమ రాహిత్యమే. ఎక్కడో చదివాను, మనిషి జీవితం లో మరణం కంటే విషాదం, ప్రేమించ లేకపోవడం అని. నిజమే, ఒకరి ప్రేమను పొందగల్గడం అదృష్టమే కావొచ్చు, కాని ప్రేమించ గల్గడం, నలుగురికీ ప్రేమను పంచగల్గడం ఖచ్చితం గా ఒక వరమే. ఏ మతం లోతుల్లోకి వెళ్ళినా, ఏ గురువు బోధనలు అకళింపు చేసుకున్నా.. చివరకు అర్థమయ్యేది అదే. .. చుట్టూ ఉన్న నలుగురికీ ప్రేమను పంచమని.. ఆ పంచడం లోనే ఉన్న అసలు ఆనందం అనుభవించమని. ఇంత ప్రపంచాన్ని నిర్మించి, చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతిలో ఇన్ని వరాలని దాచిన ఆ భగవంతుడు, మనిషి గుండెలో ఉన్న కాస్త ప్రేమను ఎందుకు కాపాడ లేకపోతున్నాడో కదా ?

Monday, May 31, 2010

ప్రేమంటే... ఎన్ని అర్థాలో..

ప్రేమంటే ?
ఈ ప్రశ్న నన్ను జీవిత కాలం వెంటాడుతూనే వుంది..

బాల్యమంతా.. ప్రేమ అంటే.. అమ్మే..
అది కావాలి.. ఇది కావాలి అని అమ్మని సతాయిస్తూ..
నవ్వుతూ.. ఏడుస్తూ.. కల్మషం తెలీకుండా..
ఆ క్షణాన.. ఆ ప్రేమ నాకు హక్కు...
ఆ ప్రేమకి తీసుకోవడమే తెలుసు..

ఆ ప్రేమ.. ఒక వరం..

యవ్వనం లో.. ప్రేమ అంటే.. స్నేహాలు.. మోహాలూ..
అది పొందిన క్షణాన ప్రపంచాన్నే గెలిచినంత ఆనందం..
పోగ్గట్టుకుంటే.. కాలం ఆగిపోయినట్టే..
ఆ ప్రేమంతా.. అనుభూతే..
ఆ ప్రేమకి కల్పనే తెలుసు..

ఆ ప్రేమ.. వ్యామోహం..

మూడు పదులు దాటాక.. ప్రేమ అంటే.. కుటుంబం..
ఇది చెయ్యాలి.. అది సాధించాలి..
నా వాళ్ళకి ఇంకా మెరుగైన జీవితం ఇవ్వాలి..
ఆ ప్రేమంతా.. బాధ్యతే..
ఆ ప్రేమకి ఇవ్వడమే తెలుసు..

ఆ ప్రేమ.. వాస్తవం..

ఆరుపదులు దాటాయా.. మళ్లీ ప్రశ్నించుకున్నాను..
వాళ్ళు కావాలి.. వీళ్ళు నన్ను కావాలనుకోవాలి..
అందరూ బావుండాలి.. అందరూ నాతో వుండాలి..
ప్రేమే బలహీనత గా మారిపోయిన క్షణం..
ఆ ప్రేమకి గతమే తెలుసు..

ఆ ప్రేమ... జ్ఞాపకం..

సరిగ్గా.. చివరి సారి.. శ్వాస వొదిలే వేళ..
అదే ఆలోచన.. నాకు తెలీకుండానే... ప్రేమ అంటే..
భగవంతుడే.. సమస్త జగానా వున్నది..
అణువణువునా..ఆయన అమృతత్వమే..
ఆ ప్రేమ హక్కూ కాదు.. బాధ్యతా కాదు..అదే పరమార్థం..
ఆ ప్రేమకి నీ నా సరిహద్దులే తెలీవు..

ఆ ప్రేమ.. అనంతం..

సరిగ్గా ఒక జీవిత కాలం సరిపోయింది..
ప్రేమకు ఉన్న అన్ని అర్థాలూ తెలుసుకోడానికి..
మళ్లీ జన్మంటూ వుంటే..
మళ్లీ ఇలానే నేర్చుకోవాలా ?

Sunday, May 30, 2010

నవీన్

ఆరిజోనా ఫీనిక్స్ లో ఒక బోటు ప్రమాదం, విశాఖపట్టణానికి చెందిన యువ ఇంజినీరు నవీన్ మృతి. కాసేపటి క్రితం టివి లో వార్త చూసి నిశ్చేష్టుణ్ణి అయిపోయాను. నవీన్ తలిదండ్రులు ఇద్దరూ ఆంధ్ర విశ్వ విద్యాలయం లో ప్రొఫెసర్లు. వాళ్ళ పరిస్థితి ఊహించుకుంటేనే మనసంతా వేదనగా వుంది. ఈ మధ్య కాలం లో ప్రతీ రెండు మూడు వారాలకి ఇలాంటిదో వార్త వింటూనే వున్నాం. ప్రణీత, తరువాత మహేష్.. మళ్లీ ఇప్పుడు నవీన్.. ఎన్నో వ్యయ ప్రయాసలకోర్చి.. ఉన్నత విద్యకోసమో, మెరుగైన ఉద్యోగాల కోసమో, వెళ్ళిన పిల్లలు, ఇలా హటాత్తుగా జీవితాల్లోంచి మాయమైపోతే, ఆ కుటుంబం తేరుకోడానికి ఒక జీవిత కాలం సరిపోదు. పెద్ద పెద్ద సూట్కేసులు సద్దుకోవడం, ఎయిర్ పోర్ట్ లో సెండాఫ్.. కళ్ళ ముందు మెదులుతుంటే, ఏ కారణాలు.. ఏ ఓదార్పు.. ఏదీ సముదాయించలేదు ఆ కుటుంబాలని. విధి రాతని ఎవరూ మార్చలేరేమో కాని, కడుపులో పెట్టుకుని కాపాడుకున్న పిల్లలు, ఇలా పార్థివ దేహాలై తిరిగి వస్తే, తట్టుకోగల్గడం, అంగీకరించగలగడం అసాధ్యమే ఆ తల్లిదండ్రులకి.

మామోలుగానే అభివృద్ధి చెందిన దేశాలలో ఇలాంటి ప్రమాదాలకి ఆస్కారం ఎక్కువ, మనవాళ్ళు అలాంటి వాటికి ఎక్కువే ఎక్సపోజ్ అవుతున్నారు కూడా. ముఖ్యం గా లాంగ్ వీకెండ్స్ లో స్నేహ బృందాలతో విహార యాత్రలకు వెళ్ళడం అక్కడ సర్వ సాధారణం. ఇంకాస్త జాగ్రత్తగా ఉండాలేమో, పబ్లిక్ ట్రాన్స్ పోర్ట్ ఉపయోగించుకుంటే, కొంతవరకూ మానవ తప్పిదం వల్ల జరిగే ప్రమాదాలను అయినా నివారించగల్గుతామేమో. ఆ మధ్య ఎప్పుడో విదేశీ విశ్వ విద్యాలయాలకి కి అనుమతిస్తూ కేంద్ర ప్రభుత్వం నిర్ణయం తీసుకున్నప్పుడు, నేను ముందుగా ఆనందించినది ఈ కారణానికే.

ఈ ప్రపంచీకరణ వలన ఒక రకంగా మన కుటుంబ వ్యవస్థ కూడా చిన్నా భిన్నం అయ్యింది, దానికి తోడు, ఇలాంటి సంఘటనలు విన్నప్పుడు కాలంతోటి ఈ పరుగు లో మన గెలుపు నిజానికి ఓటమేమో అనిపిస్తోంది.., ఓ 50 ఏళ్ళ క్రితమే జీవితాలు బావుండేవేమో అనిపిస్తుంది నాకు. ఇంకో 50 ఏళ్ళ తరువాతా అలానే అనిపిస్తుందేమో కూడా. ఎందుకంటే పరిణామం వ్యవస్థ స్వభావం.

Wednesday, May 19, 2010

మౌనం .. నీదీ.. నాదీ

ఈ రోజు నాకు తారస పడిన ఈ రెండు లైన్లు కి ముచ్చట పడి.. నా మాటల్లో రాసుకున్నాను..


I plucked a silence from you
I plucked a silence from me
And entwined it into a conversation of sorts..



నీ నుంచి ఒక మౌనాన్ని కోసుకున్నాను.
నాలోని మౌనాన్నీ వెతికి పట్టుకున్నాను..
ఆ రెంటినీ కలిపి నాలోనే అల్లుకున్నానా!!..
అదో మధుర భాష్యం అయ్యింది..

నీ నుంచి ఒక్క క్షణం అడిగే తీసుకున్నాను.
నా లోనీ ఆ క్షణాన్ని కోరి ఏరుకున్నాను..
ఆ రెంటినీ కలిపి నాలోలోనే కరిగించుకున్నానా!!
అది నా జీవితం అయ్యింది...

Sunday, May 9, 2010

అమ్మకేం కావాలి ..

అమ్మకేం కావాలి ? అను నిత్యం నన్ను వెంటాడే ప్రశ్న ఇది. ఈ సంక్లిష్ట ప్రపంచం లో నన్ను నిలబెట్టి.. నాకంటూ ఒక జీవితాన్నిచ్చి.. తను మాత్రం, తన ఏకాంతం లోనే ఇంకో జీవితాన్ని ఆవిష్కరించుకునే అమ్మకి ఏంకావాలి ? రోజూ మాట్లాడే సమయం కాకుండా ఏ మధ్యాహ్నమో ఆఫీసు నుంచి కాల్ చేస్తే, సంబరపడిపోయే అమ్మకి ఏంకావాలి ? .. ఏ పండగ రోజునో చెప్పకుండా ఇంటికొచ్చి సర్ప్రైజ్ ఇస్తే, ఆనందం తో కన్నీళ్లు పెట్టుకునే అమ్మకి ఏంకావాలి ? మదర్స్ డే కదా అని ఉదయమే ఫోన్ చేసి విష్ చేస్తే, నేను బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేసేనా లేదా అని కంగారు గా అడిగే అమ్మకి ఏంకావాలి ? ..

అమ్మకి ఇవ్వడమే తెలుసు.. అందుకే ఆ భగవంతుడే ప్రత్యక్షమై నాకు ఒక వరాన్నిస్తానంటే, అమ్మకి అమ్మగా నన్ను పుట్టించమంటాను.. అప్పుడు అర్థమౌతుందేమో అమ్మకేం కావాలో.. అప్పుడు ఇవ్వగల్గుతానేమో అమ్మకేం కావాలో..

ఈ రోజు "ఈనాడు ఆదివారం" లో వచ్చిన ఈ రెండు వాక్యాలు నాకు చాలా నచ్చాయి..

"నీకంటూ ఓ అస్తిత్వం లేనప్పుడు కూడా నిన్ను కోరుకుంది. నువ్వెలా ఉంటావో తెలియకపోయినా ప్రేమించింది. నువ్వు కనిపించడానికి గంట ముందు నుంచీ నీకోసం ప్రాణాలర్పించడానికి సిద్ధ పడింది. అమ్మ మనసెంత గొప్పది! "

"అమ్మకి ప్రపంచమే తెలియిదనుకుంటాం. ఆమె ప్రపంచాన్ని వదిలి వెళ్ళాక కానీ అర్థం కాదు, అమ్మ గొప్ప తత్వవేత్త అని. "

అందరికీ "మదర్స్ డే" శుభాకాంక్షలు..

Monday, April 19, 2010

ఒక్క క్షణం

నా సహోద్యోగి, తన కజిన్ గురించి గురించి చెబితే నిర్ఘాంతపోయాను. కన్నీళ్లు, దుఃఖం, నిర్వేదం .. ఈ మాటలేవీ సరిపోవు, నాకు ఆ క్షణం అనిపించిన దానికి. ఎవరి జీవితమైనా ఒక్క క్షణం లో ఆగిపోయేదే... కానీ ఈ ఒక్క క్షణం నా జీవితాంతం వెంటాడుతుంది. రాతలన్నీ పై వాడివే ఐతే, ఇంకెందుకు ఆ గుండెతడి.. చప్పుడు. అర్థమే లేదు.

http://findmahesh.com/

Sunday, April 18, 2010

నో మాన్స్ ల్యాండ్

బాగా టైం ఉన్నప్పుడు ఏదో తెలియని టీవీ చానల్ లో బాష కూడా అర్థం కాని సినిమా చూసే ప్రయత్నం చెయ్యడం, నాకు ఉన్నఒక వింత అలవాటు. నిన్న అలానే జీ వరల్డ్ మూవీస్ లో "నో మాన్స్ ల్యాండ్" మూవీ చూసాను. దాదాపు గా అర్థం అయ్యిందనే చెప్పుకోవాలి. బోస్నియా, సెర్బియా యుద్ధ నేపధ్యం లో సాగిన చిత్రం ఇది. సన్నివేశాలు కూడా బోస్నియన్, ఫ్రెంచ్, ఇంగ్లీష్ బాషల్లోనే వుంటాయి. యుద్ధం యొక్క సంక్లిష్టత, అసంబద్దత, దగాకోరుతనాన్ని హృద్యంగా చిత్రీకరించారు. వైరి వర్గాలకి చెందిన నలుగురు సైనికులు "నో మాన్స్ ల్యాండ్" (సరిహద్దుల మధ్య ఏ వర్గానికీ చెందని ప్రదేశం) లో తారస పడతారు. వెనువెంటనే జరుపుకున్న కాల్పుల్లో, ఒక సైనికుడు మరణించగా, రెండో వర్గానికి చెందిన మరో సైనికుడు ఒక ల్యాండ్ మైన్ మీద అపస్మారక స్థితి లో మిగిలిపోతాడు, అలా మొదలౌతుంది చిత్రం. కొద్దిపాటి గాయాలతో మిగిలి ఉన్న ఇద్దరు సైనికులు ఒకరినొకరు దూషించుకోవడం, యుద్ధానికి మీదే బాధ్యత అని తప్పుపట్టుకోవడంతో, ఈ లోగా ఆ మూడో సైనికుడికి స్పృహ రావడం తో సగం సినిమా అయిపోతుంది. యుద్ధం యొక్క తీవ్రత, దాని వెనుక ఛిద్రం అయ్యే బ్రతుకులు, అద్భుతం గా చెప్పుకొచ్చారు. పరస్పర దూషణల అనంతరం, వాళ్ళు కాస్త మెత్త బడతారు, సానుభూతి చూపించుకుంటారు, కానీ మళ్లీ వాదించుకుంటారు. ఈ లోగా ఐక్యరాజ్య సమితికి చెందిన ఫ్రెంచ్ సైనికులు, మీడియా, సంఘటనా స్థలానికి చేరుకుంటారు. మీడియా ఫోకస్ వల్ల తప్పక UN సైనికులు రంగంలోకి దిగుతారు, సహాయం చెయ్యడానికి. అప్పటికే వేడెక్కి ఉన్న ఆ ఇద్దరు సైనికులు కాల్పులు జరుపుకోడంతో, ఒక UN సైనికుడు కూడా కాల్పులు జరుపుతాడు, పర్యవసానంగా ఆ ఇద్దరు సైనికులూ మరణిస్తారు. ఆ లాండ్ మైన్ మీద పడివున్న సైనికుడిని రక్షించడం అసాధ్యం అని గ్రహించిన UN సైనికులు, అతడిని అలానే వొదిలేసి, మీడియాకి మాత్రం, ల్యాండ్ మైన్ తీసేసామని, అంతా అయిపోయిందని చెప్పి, ఏమార్చి మెల్లగా జారుకుంటారు. చివరికి ఆ ఒక్క సైనికుడు మాత్రం ఆ మైన్ మీద అలానే పడివుంటాడు, చీకటౌతున్నఆకాశాన్ని చూస్తూ. .

ఈ అగ్ర దేశాల ఆధిపత్య పోరు, శాంతి సైన్యాల అసలు స్వభావం, నిర్లిప్తత అర్థవంతం గా చూపించారు, యుద్ధం వెనుక మానవీయ కోణాన్ని మనసుకి హత్తుకునేలా ఆవిష్కరించారు. సినిమా చూసిన చాలా రోజుల వరకూ వెంటాడే సినిమా ఇది, ఖచ్చితంగా. సినిమా మధ్యలో ఓ ఫ్రెంచ్ సైనికుడు చెప్పే ఈ మాట మొత్తం సినిమాకే హైలైట్. "Neutrality does not exist in the face of murder. Doing nothing to stop it is, in fact, choosing. It is not being neutral."

Sunday, April 11, 2010

అసంపూర్ణం

చాలా రోజులకి ఓ నాలుగు లైన్లు రాసుకునే వీలు చిక్కింది. అనుకున్నది రాసాను, కానీ అనుకున్నదే అసంపూర్ణం. దానికి నా అక్షరాలని తప్పు పట్టలేక, అలానే పోస్ట్ చేస్తున్నాను.


ఎందుకీ పరుగు..
ముళ్ళ దారిలో రాలిన పూల రెక్కలను వెతుక్కుంటూ..
ఎక్కడికీ ప్రయాణం..
చిరునవ్వులూ.. కన్నీళ్లు..
రెప్ప పాటులో,
వెలుగు చీకట్లై దోబూచులాడుతుంటే..
ఏదో ఒక రోజు నేను చేరుకుంటానా ఆ తెలియని గమ్యాన్ని .. ?
ఆస్వాదించే ఓ రెండు క్షణాలైనా గుండె పై జేబులో దాచుకోపోతే..
ఎందుకీ ఆరాటం .. ఏం పోగాట్టుకుంటామని ..
కల చెరపకుండా కనులు తెరిస్తే...
ఓ రెండు వెలుతురు చినుకులైనా పెదవులని తడపకపోతే ...
ఇంకెందుకీ ఈ ఆవేశం .. ఏం పొందాలనీ...
ప్రేమ అర్పించుకోమంటే .. జీవితం దక్కించుకోమంటోంది.
మనిషి మనిషి కి మారే మనసు కథకి ..
క్షణంకోలా ఏమార్చే బ్రతుకు వ్యధకి ..
ఏదీ విశ్రాంతి ..
ఏది నిజం .. ఏది అబద్దం ..
పారే ఏరు కన్నా ..
పోటెత్తే వరదలో నాకు అమాయకత్వం కనిపిస్తుంది ..
దాని అహంకారానికి జాలేస్తుంది ..
జీవితమూ అంతే...
కాలం తో పాటు కొట్టుకుపోతూ ..
ఆ వేగం నాదే అని బ్రమపడటం ..
అసలు గమ్యం .. పరుగెత్తే వేగం లో లేదు .
సాధించినదాన్ని, సాధించాల్సినదాన్ని అర్థం చేసుకోవడం లో వుంది .
దారి చివరన పడివున్న బండరాయిలో లేదు..
ఎంచుకున్న దారిలో వుంది ..
దారిపొడుగునా ఏరుకున్న పూల రెక్కలలో వుంది ..
ఎవరు చెప్తారు ఈ నిజం ..

Saturday, February 27, 2010

ఆకర్ష.. ఆకర్ష...

ఏదైనా ఒక వ్యవస్థీకృత విధానం ద్వారా ఓ సముద్ర తీరం యొక్క మొత్తం బరువుని లెక్కించగలమా ? ఒక్కో ఇసుక రేణువునీ తూస్తూ..

ఎందుకంటే, ప్రతీ చిన్న ఇసుక రేణువు ఒక నిర్ధిష్ఠమైన బరువుని (ద్రవ్య రాశిని) కలిగి ఉంటుంది. అందువలన ఖచ్చితంగా ఆకర్షణ శక్తినీ కలిగి ఉంటుంది. కానీ చాలా స్వల్పమైన. ఎంత తక్కువ అంటే, మనం గుర్తించలేనంత.. మనం "లేదు" అని భ్రమపడేటంత.. కానీ కలిగే ఉంటుంది. సరిగ్గా అలాంటి కొన్ని వేల కోట్ల ఇసుకురేణువులను ఒక్కచోటికి చేర్చి, ఒకదానితో ఒకటి జోడిస్తే, మరో చందమామ లా.. ఆ స్వరూపానికి ఎంత ఆకర్షణ శక్తి ఉంటుంది ? భూమ్మీద ఉన్న అన్ని మహాసముద్రాలను పైకీ, క్రిందకీ కదిపేటంత.. వినడానికి కొంత వింతగా ఉన్నా, ఇది నిజమే. కాదనలేం.

ఇప్పుడు ఇదే ఉదాహరణలో 'ఇసుక రేణువు' కి బదులు, 'ఒక ఆలోచన' ని చేరిస్తే ? మనిషి మెదడులోని ఒక ఆలోచనకి ఎంతోకొంత ద్రవ్యరాశిని ఆపాదిస్తే.. అందువలన ఎంతోకొంత (కొలవలేనంత) ఆకర్షణ శక్తి కూడా ఆ ఆలోచనకి ఉందని నమ్మగలిగితే... ఆ శక్తి తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని అతి స్వల్పంగానైనా ప్రభావితం చెయ్యగల్గుతుంది కదా మరి.... ఒకే సమయంలో, కొన్ని వందల కోట్ల మెదళ్ళలోని ఆలోచనలు ఒకే దిశలో, ఒకే విషయంపై కేంద్రీకృతం అయితే .. ఆ వందల కోట్ల ఆలోచనల వలన ఉద్భవించే శక్తి, ఈ ప్రపంచాన్ని ప్రభావితం చెయ్యగల్గుతుందా.. మనం గుర్తించేటంత ...

ఈ అనంతమైన సృష్ఠిలో ఉన్నదంతా తనకి తెలుసనీ, తనకి తెలియనిది ఈ సృష్ఠిలో ఉండదనీ అని అనుకోవడమే మనిషి మొదటి బలహీనత.

(Dan Brown రాసిన "The Lost Symbol" ఈ మధ్యే చదివాను. అందులోని ఒక పేరాని సరదాగా నా మాటల్లో రాసాను.)

Sunday, February 14, 2010

My Name Is Khan

ఓ రెండ్రోజుల క్రితం విడుదల అయిన షారుఖ్ ఖాన్ మూవీ "My Name Is Khan" ని, ఈ రోజే చెన్నై మాయాజాల్ లో చూసాం. ఈ మూవీ గురించి వచ్చిన హైప్ అంతా ప్రక్కన పెడితే, సినిమా బానే వుంది. గొప్పగా మాత్రం లేదు. కరణ్ జోహర్ అన్ని సినిమాల్లానే ఈ సినిమా కూడా అంతా US లోనే చిత్రీకరించబడింది. నిజానికి కథే US లో నడుస్తుంది. 9/11 సంఘటనల తరువాత US లాంటి దేశాల్లో ముస్లింలు ఎదుర్కుంటున్న వివక్షను ఉద్ధేశించి తీయబడిన చిత్రం ఇది. సినిమా ఫస్ట్ హాఫ్ కంటే సెకెండ్ హాఫ్ బావుంది. ఒక విధమైన మానసిక రుగ్మత వున్న వ్యక్తి పాత్రలో షారుఖ్ నటన అద్భుతం. కానీ అసలు కథాంశమే కొంచం బలహీనం గా వుంది. కొన్ని సన్నివేశాలు కంట తడి పెట్టించడం ఖాయం. కొన్ని ఆలోచింపచేస్తే, మరికొన్ని "అంత లేదేమో" అనిపిస్తాయి. కథ గొప్పగా లేకపోయినా, అనవసరమైన చెత్త మాత్రం లేదు. NRI లకి ఖచ్చితంగా నచ్చుతుంది. మా చెన్నై లో మాత్రం, ఆఖరి అరగంటా కొన్ని సీట్లు ఖాళీ అయిపోయాయి.. ఆశ్చర్యం అనిపించలేదు. "Beautiful Mind", "Forrest Gump" లాంటి సినిమాలు నచ్చుకున్న ప్రేక్షకులు ఖచ్చితం గా చూడొచ్చు. కానీ "3 Idiots" చూసిన మూడ్ లో వెళ్తే మాత్రం, ఇంటెర్వల్ కి ఇంటికి వచ్చేసే ప్రమాదముంది.

Saturday, February 13, 2010

ముందు తెలిసెనా ప్రభూ...

ముందు తెలిసెనా ప్రభూ
ఈ మందిరమిటులుంచేనా
మందమతిని నీవు వచ్చు
మధుర క్షణమేదో.. కాస్త

ముందు తెలిసెనా ప్రభూ..
ఈ మందిరమిటులుంచేనా
మందమతిని నీవు వచ్చు
మధుర క్షణమేదో.. కాస్త
ముందు తెలిసెనా ప్రభూ..

అందముగా నీ కనులకు విందులుగా వాకిటనే
అందముగా నీ కనులకు విందులుగా వాకిటనే
సుందర మందార కుంద సుమదళములు పరువనా
సుందర మందార కుంద సుమదళములు పరువనా
దారి పొడుగునా తడిసిన పారిజాతములపై
నీ అడుగుల గురుతులే నిలిచినా చాలును

ముందు తెలిసెనా ప్రభూ
ఈ మందిరమిటులుంచేనా
మందమతిని నీవు వచ్చు
మధుర క్షణమేదో.. కాస్త
ముందు తెలిసెనా ప్రభూ..

బ్రతుకంతా ఎదురుచూతు పట్టున రానే రావు
బ్రతుకంతా ఎదురుచూతు పట్టున రానే రావు
ఎదుర రయని వేళ వచ్చి ఇట్టే మాయమౌతావు
ఎదుర రయని వేళ వచ్చి ఇట్టే మాయమౌతావు
కదలనీక నిముషము నను వదలిపోక నిలుపగ
నీ పదముల బంధింపలేను హృదయము సంకెల చేసి

ముందు తెలిసెనా ప్రభూ
ఈ మందిరమిటులుంచేనా
మందమతిని నీవు వచ్చు
మధుర క్షణమేదో.. కాస్త
ముందు తెలిసెనా ప్రభూ..


మేఘసందేశం లోని "ముందు తెలిసెనా" పాటని, మనీషా అనే చిన్నారి z-తెలుగులో నిన్న రాత్రి వచ్చిన సరిగమప లిటిల్ చాంప్స్ లో అద్భుతం గా పాడింది. ఎందుకో నాకు ఆ పాట భావం ఒక చిన్నారి పాడటం వలన ఇంకా అపురూపంగా అనిపించింది. గీతాంజలిని గుర్తు చేసింది.

దారి పొడుగునా తడిసిన పారిజాతములపై
నీ అడుగుల గురుతులే నిలిచినా చాలును..


ఎంతటి తీయని భావన!! ఇలా రాయగల్గడం ఒక్క దేవులపల్లికే సాధ్యం అనుకుంటా..
ఇంత అందమైన కవితకి అంతటి అందమైన ట్యూన్ అందించిన రమేష్ నాయుడికి కూడా hats-off.

రాతిరైతే చాలు, చీకటంతా నీ వెలితితో నింపేసుకుంటాను..
నువ్వు నన్ను కోరి వచ్చే వేళ.. నీకు "నేను" ఎక్కడ అడ్డొస్తానో అని భయపడి..
నన్ను నేను మరచిపోయి .. మైమరచిపోయి నీకోసం వేచిచూస్తాను..
ఏ వెన్నెల రాత్రో వస్తావు నువ్వు.. నాకు మాత్రం వినపడేలా గుసగుసలాడతావు..
నేను గుండెలో దాచుకున్న ఊసులన్నీ నీ గొంతులో పలికిస్తావు... సంబరపడిపోతాను..
అది కలో.. నిజమో... తెలీక కలవరిపడిపోతాను.. కనులు తెరిస్తే కల కరిగి నువ్వు మాయమైపొతే...
నీ చల్లని చేతిని నా గుండెల మీద వుంచి.. చైతన్యాన్ని నింపేస్తావు..
నువ్వు నాతో ఉన్నావు అనే ఊహకే.. పరవశించి నా హృదయం వర్షిస్తుంది..
కన్నీళ్ళనుకోకేం...
నీకోసం నాలో నేను ఇన్నాళ్ళూ పాడుకున్న పాటని నీకు వినిపించాలనుకుంటాను..
కానీ నా మాట మౌనమౌతుంది..
నీకు మాత్రం అన్నీ వినిపిస్తున్నట్టే వుంటావు.. మెచ్చుకుంటావు..
కనులు తెరవకుండా.. నిన్ను చూడకుండా..
ఎంతసేపని నన్ను నేను కట్టడి చేసుకోను..
ధైర్యం చేసి కళ్ళు తెరుస్తానా.. నువ్వు మాయమైపోతావు..
నా గుండెల మీద నీ చేతిస్పర్శ నన్ను పలకరిస్తూనే ఉంది..
నాకు తెలుసు.. నీ రాక కల కాదులే...
మళ్ళీ అలాంటి వెన్నెల రాతిరి కోసం నేను ఎదురు చూస్తుంటాను..

Thursday, February 4, 2010

ఏం ఆలోచన అది.. ?

ఏం ఆలోచన అది.. ?
అన్ని కోణాల్లోనూ ఓటమిని చూపిస్తుంది..
ప్రతీ ఓటమికి నన్నే భాద్యుణ్ణి చేస్తుంది.

ఏం ఆలోచన అది.. ?
నలుగుర్లోనూ ఒంటరిని చేస్తుంది..
ఒక్కడినే ఉన్నా, ఇంకా ఒంటరితనం కావాలంటుంది.
నన్ను ఒదిలి నేను ఎక్కడికిపోను ?

ఏం ఆలోచన అది.. ?
అందర్నీ, అన్నింటినీ ద్వేషిస్తుంది..
నన్ను నేనే ద్వేషించుకునేలా చేస్తుంది..
అందులోనే ఓదార్పుని వెతుక్కుంటుంది.

ఏం ఆలోచన అది.. ?
నా వ్యక్తిత్వాన్ని దూదిపింజెలా తీసిపారేస్తుంది..
ఎంత బలహీనుణ్ణి చేస్తుందంటే, ..
నాకు నేనే భయపడేటంత..

గుండె ధైర్యాన్ని కొల్లగొట్టి,
ఆశని మొదళ్ళకి నరికి,
కన్నీళ్ళను నాకు కానుకగా ఇచ్చి..
తానే గెలిచాననుకుని వెళ్ళిపోతుంది.

ఏం ఆలోచన అది.. ?

జ్ఞాపకమై, గుర్తొచ్చీ బాధించే ఆ ఆలోచన..
దుఃఖం కాక మరేమిటి ?

(ఆ పైనున్న స్వర్గ నరకాల మాటేమో కానీ, ఇక్కడున్నంత వరకూ, ఆనందం స్వర్గమే, నరకమంటే దుఃఖమే.. మరి అవి ఎవరి చేతిలో ఉన్నట్టు ? )

Saturday, January 30, 2010

ఆశ గొప్పదా ? సంతృప్తి గొప్పదా ?

ఆశ గొప్పదా ? సంతృప్తి గొప్పదా ? ఓ రెండు రోజులుగా ఎందుకో ఈ ఆలోచన బుర్రలో తిరుగుతోంది. ఏదైనా సాదించాలనే కోరిక, ఆశ లేకపోతే జీవితం వృధా అనిపిస్తుంది నాకు. నిన్నటి కంటే నేడు మెరుగ్గా ఉండాలి. రేపు తలుపు తట్టేలోపు ఏదో ఒక్క విషయంలోనైనా తనను తాను గెలవాలని... లేనిదేదో పొందాలని అనుకోవడం సహజం.. సమంజసం కూడా. కానీ అలా అని ఎప్పుడూ లేనిదానికోసం పరుగే అంటే.. సాధించినది ఎప్పుడు అనుభవిస్తాం... ఆనందంగా ఓ నాలుగు క్షణాలు గడపలేకపోతే ఏం ఆశించినా.. ఏం సాధించినా ఏం ఉపయోగం ? కనిపిస్తూ నడిపించే ఆ గమ్యం, ఆశ అయితే, ఆ దిశగా పడే ప్రతీ అడుగునీ సంతృప్తి తోనే నింపుకోవాలి. అప్పుడే ప్రయాణం ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది. చివరికి సాధించిన దానికి ఒక అర్థం మిగులుతుంది.

దూరం నుంచి చూస్తే ఈ రెండూ పరస్పర విరుద్ధంగానే కనిపిస్తాయి.. కానీ జీవితానికి ఈ రెండూ ముఖ్యమైనవే. ఆలోచించి చూస్తే ఈ రెండూ ఒకదానితో ఒకటి ఎంతగా ముడిపడి ఉన్నాయో అర్థమౌతుంది. ఆశ గెలిపిస్తుంది.. సంతృప్తి ఆనందాన్ని ఇస్తుంది.. ఆ రెండూ కలిస్తేనే అసలు విజయం.

పారే ఏరు ఏ ఒక్క మజిలీతోనూ పరుగులాపదు.. అలా అని మార్గమంతా పచ్చదనంతో నింపకామానదు.. మనిషి జీవితమూ అంతే. రోజంతా శ్రమించాక, రేయి నిదురపుచ్చుతుంటే, సాధించింది.. పొందినది.. ఓ సంతృప్తి నివ్వాలి.. అలసట తీర్చాలి. కానీ రేపు మీద ఉన్న ఆశ,.. తెలవారక ముందే నన్ను మేల్కొలపాలి. ఇంకో సూర్యోదయంతో నాకు తోడు రావాలి..

ఒక్కటి మాత్రం నిజం.. నేను సాధించిన దాని విలువ, దానిని నేను ఎలా అనుభవించానో అన్నదాని మీదే ఆధారపడి ఉంది. కాదంటారా ?

Wednesday, January 20, 2010

ఎలా.... అయినా...

చూపులు బయటే ఆగిపొతాయి...
కానీ దానికి కళ్ళను ఎలా తప్పుబట్టను?
ప్రేమకూడా ఒక్కోసారి స్వార్థంతో ముడిపడిపోతుంది...
అందుకు హృదయాన్ని ఎలా నిందించను?

జీవితం కదలకపోతే ఆ పాపం కాలానిదా?
మార్గంలో ముళ్ళుంటే ఆ దోషం గమ్యానిదా?

అయినా...
రెప్ప మూసి మనోఃనేత్రంతో చూస్తే...
నా చూపుకి పరిధులెక్కడ?
అమృతత్వాన్ని నింపుకుంటే...
నా చిన్నిగుండెకి 'నా', ''నీ' బేధమెక్కడ?

కాలప్రవాహానికి అందని అనుభవముందా?
నాలోనే ఉంటూ నన్ను నడిపించే ఆ గమ్యానికి..
చేరని మార్గముంటుందా?

Monday, January 11, 2010

ఫణి

ఫణి- కొంతమంది జీవితంతో గెలిచి మరణంతో ఓడిపొతారు..మరికొందరు మరణం మీద గెలిచి జీవితంతో ఓడిపోతారు. ఫణి మాత్రం జీవితాన్ని గెలిపించాడు.. చివరకు మరణాన్నీ గెలిపించాడు.. ఎందుకో ...
ఒక స్నేహితుడి ద్వారా, దాదాపుగా ఓ పదేళ్ళ క్రితం మొదటిసారి కలిసాను నేను ఫణిని. తనతో నా పరిచయం కూడా చిన్నదే. అదేసమయంలో, మొదలైన ఒక ఆరోగ్య సమస్య తన జీవితాన్నీ .. తన కుటుంబం జీవితాల్నీ ఎప్పటికీ మార్చేసింది. ఒకప్రక్క డయాలిసిస్ చేయించుకుంటూ మరో ప్రక్క ఇంజినీరింగ్ పరీక్షలు రాసేవాడు తను. తన గుండె నిబ్బరం చూసి ఆశ్చర్యమనిపించేది. ఫణి ముఖం మీద చిరునవ్వు మాత్రం ఎన్నడూ చెదరలేదు. తప్పక, ట్రాన్స్ ప్లాంటేషన్ చేయించుకున్నాడు, వాళ్ళ నాన్నగారే కిడ్నీ ఇచ్చారు. తర్వాత తన ఆరోగ్యం బాగా మెరుగు పడింది.మెల్ల మెల్లగా మామోలుమనిషి అయ్యాడు. ఆనందపడ్డాం. తను అందరికీ ఆదర్శంగా నిలబడ్డాడు. విధే ఓడిపోయింది అనుకుని, ఊపిరి పీల్చుకున్నాం.
జీవితం పరుగులో దారులు వేరయ్యాయి, తర్వాత ఎప్పుడూ కలవనేలేదు.. కానీ ఎప్పుడైనా గుర్తొచ్చినప్పుడు మాత్రం మనిషి అంటే అలా ఉండాలి, అని అనిపించేది. చిన్న చిన్న సమస్యలకే విరక్తి చెంది ప్రాణాలు తీసుకునే యువతను చూసినప్పుడు ఫణి నుంచి మనమందరం నేర్చుకోవాల్సింది చాలానే ఉంది అనుకునేవాణ్ణి.
తర్వాత ఇన్నాళ్ళకి, అకస్మాత్తుగా, తను ఇక లేడు, అనే వార్త తెలిసింది. ఏడాదిగా మళ్ళీ డయాలిసిస్ మీద ఉన్నాడంట . మాటల్లో పెట్టలేని షాక్ కి గురయ్యాను. గుండె బరువైపోయింది. కన్నీళ్ళు ఆగలేదు. వైద్య పరిభాషలో దీనికి ఏవేవో కారణాలు ఉండి ఉండవచ్చు, కానీ నేను ఒప్పుకోలేను. చాలా అన్యాయం అనిపించింది. పోరాడి నిలబడిన యోధుడుని ఇంత సులువుగా తనతో తీసుకెళ్ళే హక్కు ఎవరిచ్చారు మృత్యువుకి ? మరణం మనిషికి మరొక్క అవకాశం ఎందుకు ఇవ్వదు ? ఇలాంటివి విన్నప్పుడే నాకు అనిపిస్తుంది అసలు దేవుడున్నాడా అని.. ఒక వేళ ఉన్నా ఇంత దయలేని వాడు దేవుడెలా అయ్యాడని.
ఇప్పుడు ఈ నాలుగు లైన్లు రాసుకోడానికి అర్థమేమీ మిగల్లేదు.. నాకు తెలుసు. పదిమందీ గుర్తుకు పెట్టుకునేలా ఫణి ఏమీ సాధించక పొయుండొచ్చు కూడా. కానీ, తను జీవితంతోనూ పోరాడాడు.. మరణంతోనూ పోరాడాడు. చిరునవ్వు చెదరకుండా.. నా దృష్టిలో గెలుపు తనదే.. ఒక్కటి మాత్రం నిజం, తనను దగ్గరగా చూసిన వాళ్ళ హృదయాల్లో తను ఎప్పటికీ సజీవంగానే ఉంటాడు. తను నింపిన స్పూర్తీ ఎప్పటికీ సజీవంగానే ఉంటుంది. విడదీసానని విర్రవీగే మృత్యువు, మనిషిని తీసుకెళ్ళ గలదు కానీ.. జ్ఞాపకాల్ని కాదు.

Friday, January 8, 2010

బేతాళ ప్రశ్నలు

యండమూరి కొత్త పుస్తకం "బేతాళ ప్రశ్నలు" ఈ మధ్యే చదువుతున్నాను. "పాండిత్యం, తెలివి, అనుభవం, హేతువాదం, నైపుణ్యం, అన్నీ కలిస్తే వచ్చేది జ్ఞానం. విడివిడిగా వాటికి అంత ప్రాముఖ్యత లేదు." ఈ వాక్యం పుస్తకం ఉపోద్ఘాతం లోనిది. నిజమే అనిపించింది. జ్ఞానం అంటే విషయాలను తెలుసు కోవడమేకాదు కదా! తెలుసుకున్న దాని వెనుక అసలు అర్థం విశ్లేషించుకోగలగడం... అవసరమైన చోట ఉపయోగించుకోగలగడం.

యండమూరి పుస్తకంలా లేదు, అనే బాధ కొద్దిగా ఉంది కానీ, పుస్తకం చాలా బావుంది. ఎక్కడెక్కడో విన్న, చదివిన పజిల్స్ ని కథల్లా అద్భుతంగా ప్రెజెంట్ చేసారు. నిజంగానే నేను ఇంటెర్వ్యూల్లో ఎదుర్కున్న ప్రశ్నలు చాలా ఈ పుస్తకం లో దర్శనమిచ్చాయి. ఆశ్చర్యమనిపించింది. ఇలాంటి పుస్తకాలు చదవడం వలన నాకు రెండు లాభాలు కనిపిస్తున్నాయి. ఒకటి: ఆ ప్రశ్నలకు జవాబు మనకి తెలుస్తుంది. రెండు: ఇలాంటి సమస్యలకి, ఇలా కూడా ఆలోచించొచ్చు అని అర్థం అవుతుంది. ఏ టెంత్ క్లాసో చదువుతున్న విధ్యార్థికి కానుకగా, ఖచ్చితంగా ఇవ్వగలిగిన పుస్తకం. ఇటువంటి ప్రయోజనకరమైన పుస్తకాలు యండమూరి నుంచి (వీళ్ళనేం చేద్దాం లాంటివి కాదు) ఇంకా ఆశిస్తూ ......

"గొప్ప గొప్ప విషయాలన్నీ లావుపాటి పుస్తకాల్లోనే ఉండవు.. నేర్చుకోవాలనే జిజ్ఞాస ఉండాలేకానీ, ఓ చందమామ కథో, వేమన పద్యమో చాలదూ ?"

Friday, January 1, 2010

నువ్వు-నేను

వెలుగు చీకట్లు మనిషిలోనూ దోబూచులాడుతుంటాయి. చిరునవ్వులైనా, కన్నీళ్ళైనా అది మనలోపలనుంచి రావాల్సిందే. మరి అలాంటప్పుడు మన ఆనందం ఎప్పుడూ మన ఆధీనంలోనే ఉండాలి కదా ? అందుకే నాకనిపిస్తుంది, ప్రతీ మనిషిలోనూ కనీసం రెండు వ్యక్తిత్వాలు అనుక్షణం పోటీ పడుతుంటాయేమో..అని. ఏది చివరకి విజయం సాధిస్తే, అది మన ప్రవర్తన గా బయటకు కనిపిస్తుంది, ఆ క్షణానికి. అందుకే నేను గట్టిగా నమ్ముతాను, గెలుపైనా, ఓటమైనా.. అది నాతోనే.. నాలోనే. ..
ఇలాంటి ఆలోచనలను ప్రతిబింబిస్తూ ఒక కవిత ( కవిత లాంటిది :-) ) రాసి ఆ మధ్య ఎప్పుడో కిరణ్ ప్రభ గారికి కి పంపించాను, అది ఈ రోజు కౌముది లో దర్శనమిచ్చింది. వీలున్నప్పుడు తప్పక చూడండి.
(కౌముది లింక్: http://www.koumudi.net/Monthly/2010/january/index.html )