Sunday, May 30, 2010

నవీన్

ఆరిజోనా ఫీనిక్స్ లో ఒక బోటు ప్రమాదం, విశాఖపట్టణానికి చెందిన యువ ఇంజినీరు నవీన్ మృతి. కాసేపటి క్రితం టివి లో వార్త చూసి నిశ్చేష్టుణ్ణి అయిపోయాను. నవీన్ తలిదండ్రులు ఇద్దరూ ఆంధ్ర విశ్వ విద్యాలయం లో ప్రొఫెసర్లు. వాళ్ళ పరిస్థితి ఊహించుకుంటేనే మనసంతా వేదనగా వుంది. ఈ మధ్య కాలం లో ప్రతీ రెండు మూడు వారాలకి ఇలాంటిదో వార్త వింటూనే వున్నాం. ప్రణీత, తరువాత మహేష్.. మళ్లీ ఇప్పుడు నవీన్.. ఎన్నో వ్యయ ప్రయాసలకోర్చి.. ఉన్నత విద్యకోసమో, మెరుగైన ఉద్యోగాల కోసమో, వెళ్ళిన పిల్లలు, ఇలా హటాత్తుగా జీవితాల్లోంచి మాయమైపోతే, ఆ కుటుంబం తేరుకోడానికి ఒక జీవిత కాలం సరిపోదు. పెద్ద పెద్ద సూట్కేసులు సద్దుకోవడం, ఎయిర్ పోర్ట్ లో సెండాఫ్.. కళ్ళ ముందు మెదులుతుంటే, ఏ కారణాలు.. ఏ ఓదార్పు.. ఏదీ సముదాయించలేదు ఆ కుటుంబాలని. విధి రాతని ఎవరూ మార్చలేరేమో కాని, కడుపులో పెట్టుకుని కాపాడుకున్న పిల్లలు, ఇలా పార్థివ దేహాలై తిరిగి వస్తే, తట్టుకోగల్గడం, అంగీకరించగలగడం అసాధ్యమే ఆ తల్లిదండ్రులకి.

మామోలుగానే అభివృద్ధి చెందిన దేశాలలో ఇలాంటి ప్రమాదాలకి ఆస్కారం ఎక్కువ, మనవాళ్ళు అలాంటి వాటికి ఎక్కువే ఎక్సపోజ్ అవుతున్నారు కూడా. ముఖ్యం గా లాంగ్ వీకెండ్స్ లో స్నేహ బృందాలతో విహార యాత్రలకు వెళ్ళడం అక్కడ సర్వ సాధారణం. ఇంకాస్త జాగ్రత్తగా ఉండాలేమో, పబ్లిక్ ట్రాన్స్ పోర్ట్ ఉపయోగించుకుంటే, కొంతవరకూ మానవ తప్పిదం వల్ల జరిగే ప్రమాదాలను అయినా నివారించగల్గుతామేమో. ఆ మధ్య ఎప్పుడో విదేశీ విశ్వ విద్యాలయాలకి కి అనుమతిస్తూ కేంద్ర ప్రభుత్వం నిర్ణయం తీసుకున్నప్పుడు, నేను ముందుగా ఆనందించినది ఈ కారణానికే.

ఈ ప్రపంచీకరణ వలన ఒక రకంగా మన కుటుంబ వ్యవస్థ కూడా చిన్నా భిన్నం అయ్యింది, దానికి తోడు, ఇలాంటి సంఘటనలు విన్నప్పుడు కాలంతోటి ఈ పరుగు లో మన గెలుపు నిజానికి ఓటమేమో అనిపిస్తోంది.., ఓ 50 ఏళ్ళ క్రితమే జీవితాలు బావుండేవేమో అనిపిస్తుంది నాకు. ఇంకో 50 ఏళ్ళ తరువాతా అలానే అనిపిస్తుందేమో కూడా. ఎందుకంటే పరిణామం వ్యవస్థ స్వభావం.

No comments:

Post a Comment