Sunday, October 10, 2010

ఎగిరే నిచ్చెన


ఎగిరే నిచ్చెన..

నా బాల్యమంతా నేను ఆ నిచ్చెన చూస్తూనే వున్నాను..
దాని మెట్లు నాకు బంగారు రంగులో మెరుస్తూ కనిపించాయి.
అది ఎక్కి ఎవరైనా అలా పైకి వెళ్తుంటే, నేనూ మురిసి పోయేవాణ్ణి.
అది భూమ్యాకాశాలను నా కళ్ళ ముందే కలిపేసేది.
నేనూ ఓ రోజు దాని మొదట మెట్టు ఎక్కాను.
తర్వాతి మెట్లు ఎప్పుడు ఎక్కానో కూడా గుర్తు రాదేం ?
ఎవరో జాగ్రత్త.. జాగ్రత్త అన్నారు.. ఎవరది ?
నేను అలా పైపైకి వెళ్తూనే వున్నాను..
ఆ ఆకాశం చేతికందదేం ?
ఇంకా ఎన్ని మెట్లు, ఆ నింగి అంచుల్ని తాకేందుకు ?
ఆ జాబిల్లి వచ్చి నా హృదయాన్ని హత్తుకోదేం ?

మొదటి సారి, నేనూ నేల వైపు ఆశగా చూసాను.
నా ప్రశ్నల జవాబులకోసం.
నాకు అర్థం అయ్యింది.. నేను వున్నది ఎగిరే నిచ్చెన అని..
అది నా అడుగులు కంటే వేగం గా నన్ను నాకు దూరం చేసేసిందని.
నేలని వెతుకుతూనే వున్నాను నేను..
నన్నూ నేను వెతుకుతూనే వున్నాను.
నా నడక ఆగిపోయింది. కాని ప్రయాణం ఆగదేం ?

ఏదో ఒకరోజు ఇక మెట్లే వుండవు... అప్పుడు ?
ఆ క్షణమూ నేను క్రింద పడను.. నాకు తెలుసు.
ఎందుకంటే.. నేను పడే అంత ఎత్తు లో లేను కదా ?
ఒకవేళ పడితే, నేను మొదలైన చోటుకే చేరు కుంటానా ?
అదే ఐతే నాది ప్రయాణం ఎలా అవుతుంది.. ?
దాన్ని జీవితం అనాలేమో ?
ఇంతకీ నావి ప్రశ్నలా ? జవాబులా ?

No comments:

Post a Comment