Saturday, April 9, 2011

చిన్న గీత/ పెద్ద గీత - ఓ పాతికేళ్ళ నాటి కథ

(చాలా రోజులకి మళ్లీ ఒక పోస్ట్ చెయ్యడానికి వీలు చిక్కింది. ఈ మధ్య కాస్త ఆరోగ్య కారణాల వల్ల లాప్ టాప్ అందని ద్రాక్షే అయ్యింది, ఆఫీసు లో పని ఎలాగో తప్పదు లెండి. )


దాదాపుగా ఓ పాతికేళ్ళ క్రిందటి సంగతి, అమ్మమ్మ వాళ్ళింట్లో, నా మానాన నేనేదో టేబుల్ ఫ్యాన్ లో కాగితాలు పెట్టి ఆడుకుంటుంటే, మా బుచ్చి మామయ్య నాపై ఒక ప్రశ్నసంధించాడు. తికమక పెట్టె ప్రశ్నలు అడగడం, వాటికి మళ్లీ సమాధానాలు మనకి చెప్పడం ఆయనకి సరదా. ఆయన మామోలు మాటల్లో నేర్పిన సైన్సు పాఠాలు, నాకు పదో తరగతి వరకూ సరిపోయాయి. ఓ తెల్లకాగితం మీద ఓ మాదిరి సైజులో గీత గీసాడు, ఆ గీతను చెరపకుండా, చిన్నది చెయ్యమని ఆజ్ఞ. నేను తీవ్రంగా ఆలోచించాను, (2G మీద JPC వెయ్యడానికి కేంద్రం ఆలోచించినంత రేంజ్ లో) వెంటనే తట్టిన సమాధానం, కాగితాన్ని ఫ్యాన్ లోకి తోసేయ్యడమే.. అమ్మో ఇలాంటి పనులు మా మామయ్య అస్సలు సహించడు కదా, అయినా చెరపకుండా గీత ఎలా చిన్నది అవుతుంది, అదేమైనా పుల్ల ఐసా ఎండకి కరిగిపోడానికి.. అసాధ్యం అనిపించింది. అదే చెప్పా.. బిక్కముఖం వేసుకుని. ఆ గీత ప్రక్కనే ఓ పెద్ద గీత గీసి ఇదే సమాధానం అనే టైపులో నాకో లుక్కిచ్చి వెళ్ళిపోయాడు. నాకు సగం అర్థం అయ్యి, సగం అవ్వకా.. ఆ కాగితాన్ని ఫ్యాన్ లో పెట్టి ఆటలో మునిగిపోయా. పెద్ద గీతా లేదు.. చిన్న గీతా లేదు. అసలు కాగితమే లేదు.. అదీ నా సమాధానం. :-)

ఓకే.. ఇంక ఫ్లాష్ బ్యాక్ లోంచి వర్తమానం లోకి వచ్చేద్దాం. మొన్నామధ్య మా బాస్ ఈ ఏడాది నాకు ఆయన ఇచ్చే రేటింగ్, వగైరాలు చెప్పడానికి గదిలోకి పిలిచాడు. ఎప్పటిలానే, మనకి కావాల్సింది వాళ్ళు ఇవ్వరు కదా, వాళ్లకు నచ్చిందే ఇస్తారు. ఏంచేస్తాం.. మరీ అంచనాలు తారు మారు అయిపోలేదు కాని, కొంచం డీలా పడ్డాను, కాస్త ఆవేశం కూడా వచ్చింది. ప్రేమికుడు సినిమాలో ప్రభుదేవా చెప్పాడు కదా అని, ఆవేశాన్ని వెంటనే బయటకి చూపించకుండా, మరుసటి రోజుకు అట్టే పెట్టా, ఆ రోజంతా/రాత్రంతా అదే ఆలోచన, ఏమిటీ అన్యాయం.. ఇంకా ఎన్నాళ్ళు ఈ పని దోపిడీ.. ఈ టైపు లో.. మా ఆవిడ బుర్ర కూడా బానే తిన్నా, అన్నీ విని, అంత కష్టంగా ఉంటె, కంపెనీ మారిపోండి అంది.. ఇంకేమంటాం, AC ఉష్ణోగ్రతని ఇంకాస్త తగ్గించి, ముసుగేసుకిని పడుకున్నా. కాకపొతే, మా బాస్ కి మాత్రం గాట్టిగా నా నిరసన తెలియ చేయాలని, మరీ అవసరం అయితే గతంలో ఆయన చేసిన తప్పుడు నిర్ణయాలు, నేను చేసిన త్యాగాలు త్రవ్వి తీయాలని ఫుల్ గా డిసైడ్ అయ్యా. ఆ క్షణానికి నా మనసు కాగితం మీద ఒకటే గీత. అదే అతి పెద్దది.

తదుపరి రోజు ఉదయం లేచేటప్పటికి ఆయన నుంచి నా ఫోనుకి మెసేజ్, "మా తండ్రిగారు, ఈ రోజు ఉదయం ఏడు గంటలకు పరమపదించారు" - అని... నాకు నోట మాట రాలేదు, స్థాణువు అయిపోయాను, ఏంచేయాలో, ఏమని సమాధానం ఇవ్వాలో తెలీలేదు, "ధైర్యం గా ఉండండి, ఏ అవసరం ఉన్నా తెలియచేయండి"- అని మెసేజ్ పెట్టి, ఆఫీసుకు బయలు దేరాను. వెళ్లానే కాని, మనసంతా ఏదో లానే ఉంది, మా బాస్ పెళ్లి చేసుకోలేదు, ఆయనికి వాళ్ళ తండ్రిగారే ప్రపంచం, ఆయన బాగోగులు చూసుకోడానికి సరియిన మనుషులు దొరకరేమో అనే భయం తో ఎక్కడో ఆఫీసుకి ఓ ఇరవై కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంటున్నారు. మా బాస్ ఎప్పుడు మాట్లాడినా ప్రతీ రెండు వాక్యాలకొకసారి చెప్పేది ఆయన తండ్రిగారి గురించే. ఎందుకో ఒక్కసారి భయం వేసింది, ఈ కష్టం నుంచి ఈయన బయటకి రాగలడా అని.. మరి ఇంక ఆలోచించలేదు, హాఫ్ డే లీవ్ పెట్టి ఆయన ఇంటికి బయలుదేరాను, ఆఫీసుకు బాగా దూరం కావడం వల్ల ఆయన ఇల్లు ఎక్కడో ఆఫీసులో ఎవరికీ తెలీదు , కాస్త ఆ ప్రాంతం మీద ఐడియా ఉన్న కొలీగ్ సాయంతో ఆయన ఇల్లు చేరుకున్నాం. ఎక్కడా ఏడుపులు వినిపించడం లేదు, ఏదో భక్తి పాట చిన్నగా వినిపిస్తోంది. ఊదొత్తుల వాసన.. గదిలో మధ్యలో ఒక అద్దాల పెట్టెలో మా బాస్ తండ్రిగారి పార్థివ శరీరం. చూసిన వెంటనే నాకు తెలీకుండానే రెండు చేతులు జోడించాను, పెద్ద గెడ్డం తో ఆయన ఒక స్వామీజీ లా ఉన్నారు, ముఖం లో ఒక తెలీని తేజస్సు. ఉదయం ఏడు గంటలకి ఊపిరి తీసుకోవడం కాస్త కష్టం గా ఉందని అన్నారంట, మరుక్షణం కొడుకు చేతుల్లోనే కుప్పకూలిపోయారు. మా బాస్ ఎక్కడున్నారా అని గది అంతా వెతికాను, ఎక్కడో ఒక మూల కూర్చుని ఉన్నారు ఆయన, ముఖం లో ఏ భావం లేదు. ఇల్లు అడ్రస్ వెతుక్కోసడం కష్టం అవ్వలేదు కదా, అన్నారు, లేదు అన్నాం. ఏమని ఓదార్చాలో తెలీలేదు నాకు, మనిషి జీవితం లో అతి పెద్ద విషాదాలకు అసలు ఓదార్పు ఉండదేమో అనిపించింది. నిజమే, అలాంటి సందర్భాల్లో మనకు తోడుగా వచ్చేది కాలమొక్కటే. ఎందుకంటే అది ఆగదు, మనల్ని ఆగనివ్వదు. ఓ పది నిమషాల నిశ్శబ్దం తరువాత ఇంక బయలదేరి వచ్చేసాం. కానీ ఆ దృశ్యం నా మనసులో చాలా సేపు కదులుతూనే ఉంది. ఆ క్షణం నా మనసు కాగితాన అదే అతి పెద్ద గీత, నిన్నటి రోజంతా నన్ను అతలాకుతలం చేసిన రేటింగ్ నాకు ఇప్పుడు గుర్తుకూడా లేదు.. ఇప్పుడు మా బాస్ మీద కోపం లేదు, సానుభూతి ఉంది, అంతకుమించి దుఖం.

అంతే.. సమస్య.. తరువాత అంత కంటే పెద్ద సమస్య.. ఒక సమస్య పరిష్కరింప బడితే.. అంత కంటే చిన్న సమస్య గురించి తపన పడతాం. ఇదేగా జీవితం. ఏ సమస్య చివరిది.. ? ఏది అంతిమ పరిష్కారం ? మనం గెలుస్తున్నామో, ఓడిపోతున్నామో.. జీవితం ఎప్పుడూ తెలియనివ్వదు. ఒకదాని తరువాత మరొకటి.. అడుగులు వెయ్యడమే. పాద ముద్రలు దాచుకునేటంత సమయం ఎవరికుంది. ఆ బాధ్యత కాలానిది.

మా బుచ్చి మామయ్య అడిగిన ప్రశ్నకి సమాధానం ఇప్పుడు నాకు పూర్తిగా అర్థం అయ్యింది. ఉగాది కి వైజాగ్ వెళ్ళినప్పుడు, అపార్ట్ మెంట్లో క్రిందన ఆడుకుంటున్న మా ప్రక్కింటి పిల్లాడి పై నేను మళ్లీ అదే ప్రశ్న సంధించాను, వాడు నా వైపు ఎగా దిగా చూసాడు. కాగితాన్ని దూరంగా పెట్టి, చూడండి ఇప్పుడు గీత చిన్నది అయిపోయింది అన్నాడు. నాకు దిమ్మ తిరిగిపోయింది. ఈ సమాధానం నాకు అర్థం అవ్వడానికి ఇంకో పాతికేళ్ళు సరిపోతుందా ?

6 comments:

  1. chaalaa baagaa raasaaru / kaagitaanni duram gaa petti chudandi annadi baagundi

    ReplyDelete
  2. Annaya iraga deestunnav. Its around 4 am here but inka anni blogs chadivey padukunta.

    Text books lo kashtam gaani ilanti life lessons chaala rare ga dorukutayi.

    Super writing.

    ReplyDelete