Saturday, May 28, 2011

అద్దాలు లేని ఊరు,. (కవితే కాబోలు)

మా చిన్న ఊరుకి వచ్చారు ఓ పెద్ద గురువు గారు..
నాలుగు రోజులు మాతోనే గడుపుతానన్నారు.
మంచి మాటలు ఎన్నో చెప్పారు.. పురాణాలు విశదీకరించారు.
ఓ సాయంత్రం, సభ అవ్వగానే, ఇంక వెళ్ళాలి అంటూ బయలుదేరారు.
బిక్క చచ్చిన జనం, వద్దు వద్దు అన్నారు..
మంచి కూడా వ్యసనమే మరి. ముఖ్యంగా వినడం..
మాతోనే మీరు అని పట్టుపట్టారు.
చిరునవ్వుతో ఆయన అన్నారు..
"మీరు నాకొక మాట ఇస్తే ఇంకొన్నాళ్ళు మీ ఊరిలోనే ఉంటాను.. "
మీకోసం ఏదైనా సరే అన్నాం ఒక్క గొంతుతో..
"మీ ఇళ్ళల్లో దర్పణాలని పగలగొట్టండి" అన్నారు ఆయన.
ఆశ్చర్యపోవడం ఇంక మా వంతు.
అయ్యో, ఎలా అలంకరించుకునేది..
ఎలా నా అందానికి గర్వపడేది.. ?
కానీ ఇచ్చిన మాటకి.. చెప్పినట్టే చేసాం మరి.

ఆయనా.. కొన్నాళ్ళు కాదు.. కొన్నేళ్ళు మాతోనే ఉన్నారు..
ఆరు నూరు అయ్యిందో ఏమో.. మా వాళ్ళు భలే మారిపోయారు.
ఇళ్ళల్లోమునుపు కంటే ప్రేమగా ఉంటున్నారు..
బయట నలుగురూ కలిస్తే ఆత్మీయంగా పలకరించుకుంటున్నారు..
నాదీ నీదీ కాదు.. అంతా మనది అంటున్నారు..
ఆనందాన్ని కలసి పంచుకుంటున్నారు..
కష్టమొస్తే, ఒకరికొకరు నిలబడుతున్నారు.
మా ఐకమత్యానికి మురిసిందో ఏమో..
ధాన్య లక్ష్మి మా ఊరిలోనే కొలువు తీరింది.
ప్రతి ఇంటా సౌభాగ్యం.. ఆనందం వంద రెట్లు ఇప్పుడు.

ఎలా ఇంత మార్పు.. ఉండబెట్టుకోలేక.. అడిగేసాను నేను..
మా గురువు గారు అన్నారు..
"నాయనా.. మీరు అద్దాలతో పాటూ,
నేను అనే స్వార్థాన్ని.. అహంకారాన్ని వదులుకున్నారు..
అవి లేని చోటే.. సంతోషాలకి నెలవు"..
కొంచం అర్థం అయినట్టే ఉంది.

ఇది జరిగి ఇప్పటికి ఎన్నాళ్ళయిందో ఎవరికీ తెలీదు..
కానీ మా ఊరు.. ఇప్పటికీ.. అద్దాలకి ఆమడ దూరమే.

No comments:

Post a Comment