Saturday, February 2, 2013

ఎగిరే రెక్కలే ఉంటే..


నాకు ఎంతగానో నచ్చే ఈ కవిత ని నా మాటల్లో రాసే ప్రయత్నం చేసాను.

Would that I had wings to fly to you...
Expecting nothing more than the gift of seeing you go about your day,
carrying out your ordinary routine, while I remain unseen....
watching over you,as would an angel of tender compassion.
When night falls, still I would remain, and across your lips,
place the hint of a featherlight kiss to erase your worries....
replacing them with undisturbed peace.


Wishing that somewhere in the realm of dreams and imagination,
you might find a place where both spirit and the physical are allowed to meet,
if only once in a lifetime.... Where you could simply hold me...
and I, of course, would feel it.


ఎగిరే రెక్కలే ఉండి ఉంటే.. నీ దరికి చేరేందుకు..
కేవలం నిన్ను చూడాలని.. అదే వరంగా కోరుకుని,
నీ రోజులో నువ్వు సాగిపోతుంటే,నీ అడుగడుగులో నేను..
నీకు కనిపించకుండా.. కానీ నీతోనే అనుక్షణం.
వీక్షిస్తూ.. వెంబడిస్తూ.. నీ అణువణువునీ..
ఏ అలసిన సాయంత్రమో, కాలం జ్ఞాపకాల్లో సేదతీరుతుంటే..
చీకటింట.. ఇంకా నేను నీ వద్దే..ప్రక్కనే..
నీ పెదవులపై మృదువైన సంతకం ఉంచి.. నీ బాధలన్ని మటుమాయం చేసి..
ఇకపై చెదరని ప్రశాంతతని నీ మనసంతా నింపి..

ఎక్కడో.. ఏ కలల విలాసంలోనో.. వినీలాల కవతల..
స్వప్నం సత్యం అయ్యే చోట.. మనిద్దరం కలిసే చోట..
బహుశా ఒకే ఒక్కసారి ఈ జీవితానికి; చాలాదూ... ?
ఎక్కడైతే నువ్వు నాకు తోడుగా ఉంటావో.. నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని..
మరి నేను.. ఆ స్పర్శలో తనివితీరా కరిగిపోతూ..