Tuesday, April 23, 2013

ఈ కార్యక్రమాన్ని మీకు సమర్పిస్తున్న వారు.. ;-)

ఏ లక్స్ సోపో, సైకిల్ అగరబత్తో, లేక ఏ చందనా బ్రదర్సో అనుకుంటే మీరు పిజ్జా మీద కాలేసినట్టే. కనీసం కింగ్ ఫిషర్ వాటర్ బ్యాటిల్సో, రాయల్ స్టాగ్ మ్యూజిక్ CD లో, లేక మెక్ డొవెల్ నంబర్ వన్ సోడా ఏమో అనుకున్నా మీది చారిత్రాత్మిక తప్పిదమే మరి. ఎందుకంటే ఈ కార్యక్రమాన్ని అచ్చం గా మన అబ్కారీ శాఖ వారు సమర్పిస్తున్నారు. అంటే మన ఎవర్ గ్రోయింగ్ ఎక్సైజ్ డిపర్ట్మెంట్ వాళ్ళు అన్నమాట.

ఎన్నడూ లేనిది ఒక కార్యక్రమాన్ని వాళ్ళు స్పాన్సర్ చెయ్యడం ఏంటా అనే కదా మీ DTS డౌటూ. మరి ఆ షో విశిష్టత, విషయ సాంద్రత, విస్తృతి, వికారం అలాంటివి..

ఆ పోటీలేని మేటి ప్రోగ్రాం నుంచీ మీకు బ్రహ్మాండమైన విషయాల పట్ల ఒక లోతైన అవగాహన వస్తుంది. మచ్చుకు కొన్ని వదుల్తాను. (అన్నీ చెప్పే ఓపిక నాకున్నా, తీరిక మీకుండద్దూ)

ప్రముఖ కమేడియన్ M.S నారాయణ గారు, మందు ఎప్పుడు మొదలు పెట్టారు.. రోజుకు ఎంత తాగుతారు. తాగుడు వల్ల ఆయనకి వచ్చిన లాభాలు.. డబ్బు ఉంటే ఎలా తాగచ్చు.. డబ్బు లేకపోతే ఎలా మేనేజ్ చెయ్యాలి. మత్తులో మీరు ఎలాంటి ఘనమైన నిర్ణయాలు తీసుకుని జీవితం లో పైపైకి రావచ్చు..  ఇలాంటివి..

KCR గారి ఓపిక వెనుక అసలు రహస్యం ఏంటి, వాళ్ళింట్లో తాగుడుకి ఉన్న ప్రాధాన్యత, వైభవం ఎలాంటివి. తరతరాలుగా తాగుడు అనే ఒక గొప్ప అలవాటు ప్రజల జీవితాలతో ఎంతగా ముడిపడిపోయింది. రోజంతా శ్రమైక జీవనం గడిపే లీడర్స్ కి మద్యం ఎంత మంచి విశ్రాంతిని ఇస్తుంది.. మరుసటి రోజు మళ్ళీ ప్రజా సేవకే పునరంకితం అవ్వడానికి.. ఇవన్నీ..

మరియు.. నాగార్జున వారానికి ఎన్ని బీర్లు వేస్తాడు.. మంచింగ్ ఏంటి.. రాజీవ్ కనకాల పార్టీల సంగతి.. రాంగోపాల్ వర్మ హైదరాబాదు వస్తే ఎవరితో తాగుతాడు.. వగైరా.. వగైరా.. ఇవన్నీ ఫ్రీ మీకు.

ఇంతకీ ఇది ఏ కార్యక్రమం ?

యూ ట్యూబ్ లో కొన్ని ఎపిసోడ్స్ చూసే నేను ఇంత తెలుసుకున్నానంటే, డైరెక్ట్ గా టీవీ లో చూసే సౌభాగ్యం ఉన్న మీకెందుకు తెలీదూ.. బాగా గుర్తుకు తెచ్చుకోండి..

ఓపెన్ హార్ట్ అని కాకుండా, ఓపెన్ లివర్ అని పెడితే ఎలా ఉండేదంటారు ?

(కొన్ని ఎపిసోడ్లు బానే ఉన్నాయి, కానీ ఇలాంటి అక్కర్లేని విషయాలకి ప్రాముఖ్యత తగ్గిస్తే మంచిది అని నా అభిప్రాయం)

Sunday, April 21, 2013

ఫ్రెంచ్ పాస్ పోర్ట్ సైజ్ ఫొటో


ప్యారిస్ లో ఉద్యోగం వెలగబెట్టాలంటే, వర్క్ పర్మిట్, వీసా లతో పాటూ అదేదో దిక్కుమాలిన కార్డ్ ఒకటి ఉండి తీరాలి. దాన్ని పొందడానికి పెద్ద తతంగమే ఉంది. ఇవన్నీ చూస్తుంటే, ఎందుకొచ్చిన బాధ ఇదంతా అని రోజుకోసారేనా అనిపిస్తోంది. ఆ రెసిడెంట్ కార్డ్ కి దరఖాస్తులో అతికించడానికి కొన్ని ఫొటోలు అవసరం, ఆ ఫొటో కి ఉండాల్సిన లక్షణాలు చూస్తుంటే నవ్వాలో ఏడ్వాలో తెలీలేదు.

ఈ గొడవలన్నీ కొంచం ముందుగానే పసిగట్టి, నేను చెన్నై లోనే ఓ మాదిరి ఫొటో తీసుకునే బయలుదేరాను, ఫ్రెంచ్ ఫొటోగ్రాఫర్ కంటే మా తమిళ ఫొటోగ్రాఫర్ తో అయితే మన అవసరం కొంచం సరిగ్గా చెప్పుకోవచ్చు కదా అని. ఆఫీసు ఉన్న IT పార్క్ లోనే ఒక ఫొటోగ్రాఫర్ ఉంటే, ఆయన్ని సంప్రదించి, బాబూ ఇదీ నాకు కావాల్సింది అని చెప్పబోతే, మీకెందుకు నేను తీస్తాను కదా, అని ఓ పదినిమషాల్లో నా చేతిలో కొన్ని ఫొటో లు పెట్టాడు. చూడ్డానికి నా ముఖం లానే ఉన్నాయి ఆ ఫొటోలు, అయినా ఫొటో లో మనం మరికాస్త అందం గా కూడా లేకపోతే ఎందుకు చెప్పండి డబ్బు తగలెయ్యడం. మనం ఉన్న పరిస్థితి వేరు కాబట్టి, అందం కన్నా సైజు, కొలతలు ముఖ్యం అని సరిబెట్టుకుని వాటినే  వీసా వగైరా కార్యక్రమాలకి వాడాను. ప్యారిస్ వచ్చాక ఈ కార్డ్ విషయమై అదే ఫొటో ని మా అఫీసు వాళ్ళకి పంపితే, అది నిబంధనలకు తగినట్టు లేదు అని తేల్చేసారు. అదేంటయ్యా, మరి అదే ఫొటో ఫ్రెంచ్ కాన్సులేట్ వాళ్ళకి సరిపోయిందిగా మా పుదుచ్చేరి లో అంటే, ఆ ఊసు మాకెందుకు, ఇది మాత్రం చెల్లదు అన్నారు. ఎందుకు అని నిలదీస్తే, మొహం కొలతలు సరిగ్గా లేవు అన్నారు. నా మొహమే అంతేమో అని తీవ్రంగా ఆలోచించి, డిప్రెషన్ లోకి వెళ్ళిపోయాను..

ప్రతీ డిప్రెషన్ ఏదో ఒక చోట ఆగాల్సిందే, అది దాని హక్కు. సో తేరుకుని, గూగుల్ ని ఆశ్రయిస్తే తేలిందేమిటంటే, ఈ ఫొటోల కి ఒక ISO స్టాండర్డ్ ఉండి ఏడ్చింది. (ISO/IEC 19794-5 2005) మొహం ఫొటోలో ఇంత భాగం ఉండాలి, మొత్తం ఫొటో సైజ్ ఇంతే ఉండాలి.. దానికి తోడు బ్యాక్ గ్రౌండ్ ఇలా ఉండకూడదు.. అలా ఉండకూడదు.. జుట్టు కళ్ళ మీద పడకూడదు.. మీరు నవ్వ కూడదు.. ఏడ్వకూడదు.. ఏడ్చినా కన్నీళ్ళు కనిపించకూడదు.. పళ్ళు ఉండచ్చు.. కానీ కనిపించడానికి వీల్లేదు. మీ బుస్కోటుకి బొత్తాయిలు ఆరే ఉండాలి.. మీ బెల్టు పొడవులోంచి షూ లేసుల పొడవుని తీసేస్తే మీ ముక్కు పొడవుకి సరిగ్గా సరిపోవాలి.. మరియు మీ బొంద.. మీ పిండాకుడు. (ఇంకా నయమే కనుబొమ్మల్లో ఇన్నే వెంట్రుకులుండాలి అనలేదు, లెక్కెట్టలేక చచ్చేవాణ్ణి. ) ఇవన్నీ చూసి నాకు ఫొటో అనే విషయం మీదే ఒక విరక్తి వచ్చేసింది. కానీ ఏంచేస్తాం... మరో మార్గం లేదే. సో ప్యారిస్ లో ఈ నూటా తొంభై నిబంధనలూ పాటిస్తూ ఫొటో తీసే సిద్దహస్తుడు ఎవరైనా ఉన్నాడా అని మళ్ళీ ఇంటర్నెట్ లోనే వెతికాను. వచ్చిన సెర్చ్ రిజల్ట్స్ ని ఆంగ్లం లోకి తర్జుమా చేసుకుంటూ చూస్తే, తెలిసిందేంటంటే, ఒక తలమాసిన స్టూడియో ఉందని. ఫలానా ఫలానా మెట్రో స్తేషన్ల మధ్య వాళ్ళ అడ్రస్సు అని. ఆ వివరాలన్నీ ప్రింట్ చెసుకుని (ముప్ఫైలు దాటాక మనం మన మెమొరీ మీద ఆట్టే ఆధారపడ్డం విజ్ఞత అనిపించుకోదు.. :-) ) శనివారం నా స్వయంపాకం అయ్యాక తీరిగ్గా బయలుదేరి వెళ్ళాను.

ఆ స్టూడియో ఏదో ఈ ఫొటోలకి ప్రసిద్ధి లా ఉంది, వచ్చిన  వాళ్ళ్లందరూ ఈ కేసులే. నేను నాకు కావాల్సిన ఫార్మాట్ వివరాలు కూడా  పట్టుకెళ్ళా, అవి చూపించబోతే, అక్కడ ఉన్న ఆవిడ, ఫ్రెంచ్ ఫార్మాటే కదా.. మాకు తెలుసు అంది. ఊపిరి పీల్చుకున్నానా, ఈ లోగా మరో ట్విస్టు, మీ కళ్ళజోడు తీసేయండి అంది. అమ్మా, మావోయిస్టులకి గన్నులా ఇవి నా శరీరం లో అంతర్భాగం, వాటిని ఎలా తీస్తాను అని ఒక వెర్రి ప్రశ్న సంధించాను. ఆవిడ చాల వీజీగా, ఫ్రెంచ్ వాళ్ళు కళ్ళద్దాలు ఉంటే ఒప్పుకోవడం లేదు, నాకు తెలుసు, తీసెయ్ అని ఒక ఆర్డరు వేసింది. ఏదైన తీసేవాడికి తీయించుకునేవాడు లోకువ కదా, అయితే ఓ.కే అని అరచి.. ఫొటో కార్యక్రమాన్ని ముగించాను. ఓ పదినిమషాలు ఆ సందులోనూ, ఈ సందులోనూ పచార్లు చేసి, ఇంత ఎండ ఉన్నా ఈ చలేమిటబ్బా అని ఆక్రోశించి, ఫొటోలు కల్లక్ట్ చేసుకున్నాను. ఫొటోలు బానే ఉన్నాయి, అసలే సులోచనాలు లేవు కదా, ఇంకాస్త ఇంపుగా ఉన్నాయి. నేను నా కళ్ళజోడుని ఓ సారి మళ్ళీ బాగా తుడిచి పెట్టుకుని ఫొటోలు చూసుకుని, అవి ఫార్మాట్ ఉన్నాయో లేదో తెలీకపోయినా, ఉన్నట్టే ఫీల్ అయ్యి, వెనక్కి బయలుదేరాను.

అదీ ప్రస్తుతానికి నా వీకెండ్ ప్రోగ్రెస్. వచ్చేవారమో ఎప్పుడో, ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వ ఆఫీసుకుపోయి ఈ ఫారాలు ఇచ్చి రావాలి.. అదేదో తిరుపతి వెంకన్న వద్ద లైనులా ఉంటుంది అని టాకు., ఏ తెల్లవారుజామునో కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని, తలమీంచి స్నానం చేసి, కొత్త బట్టలు కట్టుకుని బయలుదేరాలేమో.. లేదా మరీ ముందు రోజు రాత్రే వెళ్ళమంటారో. మన ఖర్మ ఇలా కాల్తుంటే, కిరణ్ కుమర్ రెడ్డి మాత్రం ఏంచేస్తాడు..


ఓదార్పు కావాలి రా స్వామీ అంటే, ఓ టెంకి జెల్ల ఇచ్చుకున్నాడనీ.. ఈ బాధలన్ని మా ఆవిడకి చెప్పుకుంటే, దానికేముంది, వెనక్కి వచ్చేయి అని సలహా పడేసింది. మరి ఇంటి లోను మాటో ?  ;-)

Thursday, April 18, 2013

ప్యారిస్ లో శరవణా భవన్ :-)

చెన్నై నేలపై ఓ నాలుగు అడుగులు నడిచిన ఎవరికైనా శరవణా భవన్ తెలిసే తీరాలని నా అభిప్రాయం. ఎందుకంటే వాళ్ళకున్న బ్రాంచ్ లు అన్ని మరి. ఈస్టు వెస్టు అని తేడా లేకుండా, చెన్నై లో నాలుగు వైపులా మనకి శరవణా భవన్లు దర్శనమిస్తాయి. ఇవి కాక ఆఫీసుల్లోనూ, IT పార్కుల్లోనూ వాళ్ళు నిర్వహించే కాంటీన్లు మరికొన్ని. బ్యాచలర్ గా చెన్నై వచ్చిన కొత్తలో నేను అశోక్ నగర్ దగ్గర్లో ఉండేవాణ్ణి, నా ప్రియమిత్రుడు అప్పటికే అక్కడ ఓ రూం లో ఉండడం వల్ల, నేనూ తనకి అతిధి గా వెళ్ళి, రూం మేట్ గా సెట్ అయ్యాను. వైజాగ్ నుంచి కోరమండల్ దిగిన రోజే, మా ఫ్రెండ్ నన్ను రాత్రి కాశీ థియేటర్ పక్కనే ఉన్న శరవణా భవన్ కి తీసుకువెళ్ళడం వల్లనేమో, నాకు ఆ రోజు నుంచీ శరవణా భవన్ తో ఒక అనుబంధం, ఆపేక్ష మరి. బ్రహ్మచారి గా రోడ్ల మీద తిన్న ఏడాదీ దాదాపుగా, ఉదయమూ రాత్రి నేను శరవణా భవన్ నే నమ్ముకున్నాను. నాకూ, నా స్నేహితుడికీ బాగా నచ్చే ఐటం, సాంబార్ వడ. :-) (మన పిజ్జాల భాషలో చెప్పాలంటే, విత్ ఉల్లిపాయ టాపింగ్)

పెళ్ళి చేసుకుని, చెన్నపురిలోనే ఓ మాదిరిగా సెటిల్ అయిపోయాక కూడా, నాకు శరవణా భవన్ ఎప్పుడూ మొదటి చాయిస్. ఏ పుట్టిన రోజు పార్టీకో, లేక ఏ NRI గారినో బయటకి తీసుకువెళ్ళాలనుకున్నా నేను మొదట దగ్గర్లో శరవణా భవన్ ఎక్కడుందా అని చూస్తాను. మా ఇంటికి దగ్గర్లో మైలాపూర్ లో పెద్ద బ్రాంచ్ ఉంది, మేము దాన్ని అలా ప్రొత్సహిస్తూనే ఉంటాం. ఒక వారం మా మామగారు మాకు పార్టీ అంటే, వచ్చే వారం మేము వాళ్ళకి ఇస్తుంటాం. ;-) ఏంటా అంత గొప్ప, అని మీరు కనుబొమ్మలు ఎగరెయ్యక్కర్లేదు.. చెప్తాను ఉండండి మరి. పోస్ట్ రాయడం అంటూ మొదలు పెట్టాక ఆ మాత్రం వివరాలు ఇవ్వకుండా ఉంటానా.. అన్నింటి కన్నా ప్రధమంగా పదార్థాలు బహు బాగుంటాయి. మన సౌత్ స్పెషాలిటీస్ అయితే మీరు ఇంక చూసుకోనక్కర్లేదు.. దోశల్లో రకరకాలు మరి ఇంక మీ/మీ జేబు ఓపిక. మన ప్లేట్ నుంచి పక్కనున్న గోడ దాటి అటువైపు మరో ప్లేటు లోకి తొంగి చూసేటంత పొడవైన దోశలు కూడా మిమ్మల్ని పలకరిస్తాయి. వాడు మెనూ లో పెట్టి వడ్డించిన ఐటం ఏదీ చెత్తలా ఉంది అని ఇంతవరకూ ఎప్పుడూ అనిపించలేదు. (గుజరాతీ వంటకాల మాట నేను ఎత్తను) నూడుల్స్, మంచూరియా లు కూడా ఎంచక్కా మన రుచుల్లోకి ఎదురొచ్చి, పాపం మనల్ని ఆట్టె ఇబ్బంది పెట్టవు. అవును, చైనీస్ అన్నామని నిజమైన చైనా భోజనం పెడితే చావమూ.. అక్కడ వైటర్స్ కి మంచి జీతాలు, PF లు వగైరాలు ఇస్తారని టాకు. ఆ కారణం వల్లో, మరి టిప్పుల మహత్యమో, వాళ్ళు ఎప్పుడూ ప్రసన్న వదనంతో మనకి కావాల్సినవి తెచ్చి వడ్డిస్తుంటారు. వాళ్ళ పై పర్యవేక్షణ కూడా మరీ ఎక్కువ, వజ్రాలు కోసే చోట కూడా అంత ఉండదేమో.

ఇప్పుడు ఈ ఉపోద్ఘాతం.. దాని నేపథ్య సంగీతం ఎందుకంటే.. వచ్చేస్తున్నా.. వచ్చేస్తున్నా..

మీకు గత టపా లో విన్నవించుకున్నట్టు, ప్రస్తుతానికి ప్యారిస్ లో ఉన్నాను. మన జనాలు ఎక్కువగా ఉండే చోటుకి ప్రతీ వారంతం వెళ్ళి రావడం ఒక ఆనవాయితీ. ఆ పనిలో మొన్నోసారి పర్యటన చేస్తుంటే, శరవణా భవన్ కనిపించింది. మరి ఇంకో క్షణం ఆలోచించకుండా లోపలికి చొరబడ్డాను. "వాంగ.. వాంగ.. ఉక్కారంగా" అని వెల్కం. వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకోలేదు కానీ, అంతపనీ అయ్యింది. హోటల్ ఖాళీ గా ఉంది, మధ్యలో వైను బ్యాటిల్స్ (ప్యారిస్ కదా మరి, మంచి నీళ్ళు లేకుండా అయీనా షాపు నడపచ్చేమో.. కానీ.. ) ఠీవిగా ఒక మసాల దోశ ఆరగించి, రూపాయల్లో చూస్తే కాస్త భారీగానే సమర్పించుకుని బయటపడ్డాను. దోశ బానే ఉంది, మన చెన్నై రుచి లేకపోయినా, పర్వాలేదు. (సింగపూర్, మలేసియాల్లోనూ నాకు అలానే అనిపించింది) హొటలే అంత ఖాళీ గా ఉంది అని కొంచం హర్ట్ అయ్యా, అంటే నేను వెళ్ళింది కూడా వేళ కాని వేళ లెండి. అయినా,  నేను ఎక్కడికి వెళ్ళినా, అక్కడో శరవణా భవన్ కనిపించడం ఏంటి చెప్పండి.. ఇదేదో జన్మ జన్మల సంబంధమే అని నేను కీబోర్డు నొక్కి వక్కణిస్తున్నాను. ప్యారిస్ లో కూడ దోశలు అమ్ముతున్నప్పుడు, మా విశాఖపట్నం లో ఎందుకు బ్రాంచ్ పెట్టలేదని నేను యాజమన్యాన్ని ప్రశ్నిస్తున్నాను. (ఆంధ్రాలో ఎటు చూసినా, వైన్ షాపులు, నాన్-వెజ్ పార్సిల్స్., అందుకే న్యూస్ చానల్స్ పెరిగిపోతున్నట్టున్నాయి రోజు రోజుకీ)

నిన్నటికి నిన్న మళ్ళీ అదే రోడ్డు లో వెళ్ళినప్పుడు, ఉందా, జనాలు లేక ఎత్తేసారా అని ఓ లుక్ వేసాను, కొంచం భయం గానే. మీరు నమ్మరు, హోటల్ తెరిచి ఉండటమే కాదు, లోపలికి వెళ్ళడానికి క్యూ ఉంది.. కుదుట పడ్డాను, శరవణా భవనా మజాకా.. (ఫొటో కూడా తీసాను చూడండి)

మరో మాట, ఈ పక్క రాష్ట్రాలనుంచి వచ్చిన వాళ్ళకీ, దేశాలు పట్టి పోయిన వాళ్ళకీ, ఈ పేర్లు గుర్తుండి చావవు. వాళ్ళు వాళ్ళకి నచ్చినట్టు, శరవణన్ భవన్ అనీ,.. లేక శరవణా స్టోర్స్ అనీ అంటుంటారు. మనసు చివుక్కుమంటుంది. ఇంకా నయమే శర్వానంద్ భవన్ అనలేదు అని సర్ది చెప్పుకుంటాను. వాళ్ళందరికీ ఇదే మనవి. పేరు బాగా గుర్తు పెట్టుకోండి మరి. ఏ ఆటో వాడికో ఇలా చెప్పేరనుకోండి, ఆవడి కవతలెక్కడో వదిలి వస్తాడు, సరిపోతుంది. 

(అవునూ ఇన్నీ రాసి మరో ముఖ్య విషయం మరచిపోయాను, మొన్నెప్పుడో మన విదేశాంగ శాఖవాళ్ళు శరవణా భవన్ వాళ్ళని సంప్రదించారట. బాబూ శ్రీలంకలో తమిళుల కోసం ఓ నాలుగు హొటెళ్ళు తెరవండి, పరిస్థితులు కొంచం మెరుగు అవుతాయేమో అని.. మా వాళ్ళు తెలివైన వాళ్ళు, అబ్బే మాకు ఆ సరదా/దురదా లేదు అని తేల్చేసారంట. లంక అని పేరుంటే, మన గోదారి జిల్లాల మీద కూడా దండెత్తే మూడ్ లో ఉన్నారు ఇప్పుడు తమిళనాడు జనం, ఈ టైం లో శరవణా భవన్ కి అంతటి రిస్క్ ఎందుకు చెప్పండి.. దోశ పెనం మీద పడ్డా, పెనం దోశ మీద పడ్డా కాలేది దోశే కదా.. ;-) )

Wednesday, April 17, 2013

నాలో నేను (ప్యారిస్ లో :-) )


ఆఫీసు పని నిమిత్తమై పారిస్ వచ్చాను. సో ప్రస్తుతానికి మరికొన్ని నెలలు, నాతో నేనే. బహుశా బ్లాగు కూడా కొంచం ఎక్కువగా అప్డేట్ చేస్తానేమో. మొదట కొన్ని రోజులు భయంకరంగా ఉన్నా, మెల్లగా ఒక్కణ్ణే ఉండటానికి అలవాటు పడుతున్నాను. ఎంతంటే "ప్రేమ కంటే మనిషికి కావాల్సింది ఏకాంతం" అనే అంత. జీవితం అనే పరుగులో, మనం అనే అస్థిత్వం పోగొట్టుకోడానికి ఎంతో సేపు పట్టదు, అందుకే అప్పుడప్పుడు ఏకాంతం కూడా అవసరమే. మనల్ని మనం గుర్తు చేసుకోడానికి. మనకి కావాల్సిన వారందరూ ఎల్ల వేళలా మనతోనే ఉండాలి అని అనుకోవడం కూడా స్వార్థమే. ఎవరి బాట వారిది. మనతో లేనంత మాత్రాన దూరమూ అవ్వరు. (మనస్పూర్తిగా చెప్తున్నాను ఈ మాట)

యూ ట్యూబ్ లో మంచి సినిమాలు చూస్తున్నా, మొగలిరేకుల ప్రోగ్రెస్ మా ఆవిడ చెప్తోంది. (మూణ్ణెల్లకోసారి సరిపోతుందేమో ? )

మన వాతావరణం కాదు.. మన పద్దతులు లేవు.. మనల్ని మనం వెతుక్కోడానికి ఇంతకంటే అనువు మరేది ?

జీవితం అంటే అందని గమ్యం అనుకున్నాను..
జీవితం అంటే తరగని పరుగు అనుకున్నాను..
కానీ జీవితం అంటే వేసే ఒక అడుగు..
తెలుసుకున్నాను.. కటిక చీకట్లో.