Friday, May 24, 2013

R.I.P మొగలి రేకులు


భూమితో పాటే పుట్టి ఉంటావు,
డిష్షులతో, కేబుళ్ళతో ఇరగ పెరిగి,
మా ఆడుగులో అడుగు కలిపావ్.
నీకు కష్టమైతే మాతో కన్నీరు పెట్టించావ్.
సంతోషాల్ని కమెర్షియల్ బ్రేకుల్లో ఇచ్చావ్.
మా నేలబారు బ్రతుక్కి,
పగలు, ప్రతీకారాలు పరిచయం చేసావ్.
తరాలు మార్చావ్, తలలు మార్చావ్..
అయినా కోత మారలేదు, మా రాత మారలేదు.

ఆగిపోతావేమో అని ఆశ పడినప్పుడల్లా,
"నాన్నా పులి" కథే గుర్తు చేసావ్.
మా సహనానికీ, నీ సాగదీతకీ,
జరిగిన ఈ పోరాటంలో..
నువ్వు ఓడి మమ్మల్ని గెలిపించావ్.
అంతేనా ? ఏమో..
మేము పోగొట్టుకున్న అరగంటల్ని,
మరి వడ్డీతో అందిస్తావా ?
టీవీలో లో దూరం అయ్యావు కానీ..
మా బుర్రల్లో ఉండక చస్తావా.
నువ్వు ఎక్కడున్నా, నువ్వు చేసిన ఈ మేలు..
మా రూముల్లో టీవీలు ఉన్నంతకాలం..
మా చేతుల్లో రిమోట్లు ఉన్నంతకాలం..
గుర్తు చేసుకుంటూనే ఉంటాం..
నువ్వు చేసిన గాయాలు తడుముకుంటూనే ఉంటాం.

నీ ఆత్మ శాంతికై,
టీవీ ని రెండు నిమషాలు,
మ్యూట్ లో పెడుతూ..
నీ అభిమాన బాధితులు.

Saturday, May 18, 2013

జ్ఞాపకాల్లోని మనుషులు


జీవితపు ప్రయాణం లో ప్రతీ మజిలీ కొత్త వ్యక్తులను పరిచయం చేస్తుంది. వారిలో కొందరు మనతో కొన్ని రోజులు నడిచి, తర్వాత మాయమైపోతారు. ఆ కాస్త దూరం మన జీవితాల్ని పూర్తిగా ఆవరించినా, దూరమై,  వాళ్ళ దారుల్లో సాగిపోతారు. కానీ ఆ జ్ఞాపకాలు మాత్రం మనతో వెన్నంటే ఉంటాయి ఎప్పటికీ. కాల ప్రవాహంలో జీవితం ఎన్నో మార్పులకి గురి అవుతుంది, మన ఆశలు, అభిప్రాయాలు, వ్యక్తిత్వం కూడా దానికి తగ్గట్టే పరిణామం చెందుతాయి. మంచికో, చెడుకో. తెలీకుండానే మనం ఎంతో మారతాం. కానీ మన జ్ఞాపకాల్లోని మనుషులు మారరు, అలానే ఉండిపోతారు. బహుశా మనం ఆ జ్ఞాపకాల్ని కొత్త అనుభవాలతో రీప్లేస్ చెయ్యకపోవడం వల్ల కావచ్చు. అందుకే వాళ్ళను గుర్తు తెచ్చుకుంటే, ఒక హాయి ఉంటుంది, ఆ బంధం ఎప్పుడూ పరిమళిస్తూనే కనిపిస్తుంది. కానీ ఆ వ్యక్తుల జీవితాలు అలానే ఉండిపోవు, మన లానే వాళ్ళూ. మనం వీడ్కోలు చెప్పాక, ఎన్నో ఒడిదొడుకులని ఎదుర్కుని ఉంటారు, కష్ట నష్టాలని ఓర్చి ఉంటారు. ఎంతో మారి ఉంటారు. కానీ ఆ మార్పు మనం ఊహించలేం, అది మనకు అందనిది.

ఎప్పుడో ఆ వ్యక్తులు మళ్ళీ మన జీవితం లో తారసపడినప్పుడో, లేక, మనమే కావాలని కలవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడో, ఒక వింత అనుభవం ఎదురౌతుంది. గతాన్ని నెమరవేసుకోవడం వరకూ బానే ఉంటుంది, ఇద్దరికీ అది ఒక్కటే. కాని అది గతమే, వర్తమానం కాదు. "మనం" అని కలిసి ఉన్న రెండు చేతుల్ని వూహించుకుంటే, ఇప్పుడు వాటి మధ్య దూరం ఒక ప్రపంచం అనిపిస్తుంది. ఇన్నాళ్ళూ మన ఊహలన్నీ తప్పా, ఇదా నిజం అని ఆశ్చర్యపోతాం. దిగాలు పడిపోతాం. ఒక నిరాశ ఆవహిస్తుంది. వాళ్ళకి కూడా అలానే అనిపిస్తుందేమో కూడా. మార్పు లేకుంటే ఎంత బావుంటుంది.. బాల్యం బాల్యం లానే ఎప్పటికీ ఉండిపోతే.. కానీ సాధ్యం కాదు. మారనది నశిస్తుంది అంటారు.. మారేది నశించకుండా ఉండిపోతోందా ?

అలాంటి సందర్భాల్లో, ఆ వ్యక్తిని మళ్ళీ కలవకపోతే, ఆ వ్యక్తి గురించి కొత్తగా ఏమీ తెలుసుకోకపోతే, ఎంత బావుండేది అనిపిస్తుంది నాకు. జ్ఞాపకాలే నిజం అనుకుని, వాటిలోనే సేదతీరడం ఎంత మేలో కదా.. మానవ సంబంధాల్లోకి లోతుగా వెళ్తే, ఏది నిజం ఏది అబద్దం. ఏమో. మనసు పొరల్లో ఎన్ని అసంపూర్ణ కవితలు, వాటికి ముగింపు లేకపోతేనే అందమేమో..

మొన్నెప్పుడో రాసుకున్నా.. ఈ వాక్యం.

"కనిపించిన ప్రతీ వ్యక్తిలోనూ నేను నిన్నే వెతికాను. కానీ నీలోనే నువ్వు మిగల్లేదు, నాలో నేనూ మిగల్లేదు. దేన్ని వెతుకుతున్నాను. ఎందుకు. "

(ఏదో ఆలోచిస్తూ, ఏదో రాసాను. అర్థం అయితే ఆనందమే. కాకపోతే, తిట్టుకోకండి, లైట్ గా తీసుకోండి. )

Sunday, May 12, 2013

మాతృ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు


అమ్మకి కానుకగా ఇద్దామని,
ఓ కొత్త జీవితాన్ని తెచ్చాను..
తన కాళ్ళ ముందుంచితే,
నావైపు నవ్వుతూ చూసింది.
నా గతం లోంచి ఓ నాలుగు జ్ఞాపకాలు..
తీసి.. ఇదీ నాకు కావాల్సిన జీవితం.
అంది. నాకు అర్థం అయ్యింది.

ఆమె గది నిండా మా ఫొటోలు...
గుండె నిండా మా జ్ఞాపకాలు.
ఆమెకి వర్తమానం..
నిన్న ని గుర్తు చేసే ఒక సాధనం.
అంతే.

అందరికీ మాతృ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు. నా భార్యను చూస్తుంటే అర్థమౌతోంది, "అమ్మ", బిడ్డ పుట్టడానికి తొమ్మిది నెలల ముందే పుడుతోందని.

Tuesday, May 7, 2013

పార్లమెంట్ లో NTR (రెండు కోణాలు)

ఈ రోజు ఆన్ లైన్ లో ఈనాడు పేపర్ తిరగేస్తుంటే క్రింది రెండు చిత్రాలు కనిపించాయి. NTR పెట్టిన టాంక్ బండ్ విగ్రహాలన్నీ NTR లానే ఉంటాయి అనేవారు, అలాగే ఈ NTR విగ్రహానికి చెయ్యి సైజు కాస్త పెద్దగా ఉందేమో.

రాజకీయల్లో ఏది తప్పు ? ఏది ఒప్పు ? ఎవరికి తెలుసు ?

మీరు ఏమనుకోండి, పురంధరేశ్వరి కవిత మాత్రం, నువ్వు నాకు నచ్చావ్ ని గుర్తు చేసింది.




వీటికి ఏం పేరు పెట్టను ?


కలవడం లో ఏముంది..
కలిసి నడవడం లో ఉంది,
రైలు పట్టాలు.

---

చీకటికి ఎన్ని కిటికీలో.
తొలి కిరణాలకోసం..
ఎదురు చూపులు.

---

నువ్వు లేని వెలితిని..
నాతోనే పూరించా.
ఒంటరితనం.

---

సొంతం కానిదేదీ.
చివరకు మిగలదు.
జీవితం.

---

మౌనం సంభాషిస్తే..
మాటలకి..
మోక్షం.

---

దేవుడు పుట్టే ఉంటాడు,
మనిషిగా.
అమ్మ కోసం.

---

ఆకాశం వయసు..
లెక్క కడుతున్నాయి.
కెరటాలు.

---



రూం కి వచ్చాక ఏమీ తోచలేదు.. ఏవో ఆలోచనలు.. రాసుకున్నాను.
వీటికి ఏం పేరు పెట్టను ?

Saturday, May 4, 2013

గతం కష్టం జ్ఞాపకం ఇష్టం


దూకుడు లో MS నారాయణ అన్నట్టు, పడిన అవమానాలు/బాధలు ఫ్యూచర్ లో చెప్పుకోడానికి బావుంటాయి. కష్టాలు అంటే, చిన్నప్పుడు స్కూలుకు అయిదు మైళ్ళు నడిచి వెళ్ళే వాణ్ణని, ఏ వీధి దీపం క్రిందో IAS కి ప్రిపేర్ అయ్యానని.. మొదటి జీతం మూడుంపావలా అని.. ఇలాంటివన్నమాట. జీవితం లో పైకి వచ్చిన వాళ్ళందరూ ఏదో ఒక విధం గా గతం లో కష్ట పడ్డవారే. (అందుకని కష్ట పడ్డవారంతా పైకి వచ్చేస్తారా అంటే,  చెప్పలేం మరి)

ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేంటంటే గతం చేదుదే అయినా, స్మృతి మధురం గా ఉంటుంది. ఇప్పుడు నాకొచ్చిన చేదు గతం ఏంటా అని మీరు డవుటు పడకముందే నేను మీకు వివరాలు ఇచ్చేస్తాను. ప్యారిస్ వచ్చి నెల దాటింది, రావడమే ఓ మంచి షాకు తో వచ్చాను. ఆ కిక్కు ఇప్పుడు పూర్తిగా దిగి పోవడం తో, మీతో ఆ అనుభవాన్ని పంచుకుంటున్నానన్నమాట.

చెన్నై నుంచి ప్యారిస్ కి రోజూ విమానాలు నడిపే సంస్థల్లో, ఎమిరేట్స్, ఖతార్ ఎయిర్లైన్స్ ప్రముఖమైనవి. ఓ పదో పరకో తక్కువ అని మా ఆఫీసు వాళ్ళు ఖతార్ లో నా టికెట్ బుక్ చేసారు. ఖతార్ లో అయితే వెయిట్ లిమిట్ ఓ అయిదు కేజీలు ఎక్కువ అని నేనూ సంబర పడ్డాను. (ఇంకాస్త ఎక్కువ సాంబార్ పొడి తెచ్చుకోవచ్చని.. ;-) ) ఇంతవరకూ బానే ఉంది, ఎయిర్ పోర్ట్ కి వచ్చి బోర్డింగ్ ప్యాస్ తీసుకుందామని చూస్తే, వాళ్ళ లైన్ మరీ ఘోరం గా ఉంది. అదేదో మానవ DNA నిర్మాణాన్ని స్యిములేట్ చేస్తున్నట్టు.. ఆ లైనులో నా సూట్కేసులు తోసుకుంటూ, పక్క వాళ్ళవి తన్నుకుంటూ, ఓ గంటన్నరకి కౌంటర్ ని చేరుకున్నాను. బరువు కాస్త అటూ ఇటూ గా ఉన్నా, ఏదో చిన్న సద్దుబాటు చేసి, ఓ.కే అనిపించుకున్నా. అప్పుడు చెప్పారు బ్రేకింగ్ న్యూస్.. విమానం ఒక గంటన్నర లేట్ అని.. నేను చెన్నై లో ఎక్కే ఫ్లయిట్ దోహా (ఆహా కాదు, దోహా.. అదో ఊరు. ) వరకే వెళ్తుంది, అక్కడ ప్యారిస్ కి మరో విమానం ఎక్కాలి. అదే మాట కౌంటర్లో ఉన్న వాడికి చెప్తే, అదేం పర్లేదు, నేను మీకు రెండు బోర్డింగ్ ప్యాస్లూ ఇక్కడే ఇస్తున్నా కదా.. దోహా వాళ్ళు చూసుకుంటారు అన్నాడు. ఇంకేమంటాం, కంగారు తో కూడిన భయం నుంచి వచ్చే తెగింపుతో, బయలుదేరాను.

అనుకున్నట్టే, దోహా కి ఓ రెండుగంటలు లేట్ గా చేరింది మా విమానం. నేను ఎక్కాల్సిన ప్యారిస్ ఫ్లయిట్ అప్పటికే స్టార్ట్ అయిపోయింది కూడా. కానీ నాలాంటి కనెక్టింగ్ బాధితులు చాలా మందే ఉన్నారు, అందరూ ఎయిర్ లైను వాడి పై కేకలు.. వగైరాలు. నేనూ నాకు కనిపించిన ఒక ఖతార్ ఉద్యోగి తో నా పరిస్థితి విన్నవించుకున్నాను. శాంతియుతం గానే. అసలే అది దోహా, (డైరెక్ట్ గా కాదు కదా, మ్యాప్లో కూడా ఎప్పుడూ చూసి ఎరగను.. ) మనం ఎంత మంచిగా ఉంటే మనకే అంత మంచిది కదా. ఓ అరగంట అలా తచ్చాడాక, అరిచిన వాళ్ళకీ, అరవని వాళ్ళకీ అందరికీ ఒక విమానం లోనే ప్యారిస్ వెళ్ళడానికి బోర్డింగ్ ప్యాస్లు చేతిలో పెట్టాడు. అది ఓ నాలుగైదు గంటల తరువాత మొదలువుతుంది. అంతవరకూ అక్కడే శబ్ధం రాకుండా చెక్క భజన చేస్తూ కూర్చున్నా. ఏమైన తిందామంటే వాళ్ళ కరెన్సీ ఏమిటో తెలీదు.. ఒ షాపులో కనుక్కుంటే, రూపాయిలు కూడా తీసుకుంటారని అర్థం అయ్యింది. ఫ్రెంచ్ ఫ్రైస్ లాంటివి తిన్నాను. టాయిలెట్స్ క్లీన్ చేస్తున్న వాళ్ళు మహేష్ బాబు గురించి అచ్చ తెలుగు లో ముచ్చటిస్తుంటే, భాషొత్సాహం (ఇలాంటి పదం ఉందో లేదో అని మీరు ఆలోచించకూడదు మరి) కలిగి, కాసేపటికి తేరుకుని ఫ్లయిట్ ఎక్కాను.

సో ప్యారిస్ వచ్చేసరికి రాత్రి అయిపోయింది. చీకటి, బాగా చలి, కనిపించిన ఓ ట్యాక్సీ తీసుకుని హొటెల్ కి బయలు దేరాను. ఆ రోజు ఆదివారం కావడం తో, హొటెల్ వాళ్ళు ముందే చెప్పారు, రిసెప్షన్ ఉండదు అని. ఏవో రెండు యాక్సస్ కోడ్స్, తాళం చెవి ఉన్న బాక్సు ఎలా తెరవాలి, ఇలాంటి వివరాలు అన్నీ ఈ మెయిలు లోనే తెలియచేసారు. ట్యాక్సీ లో ఉండగానే, ఆ కాగితాలు బయట పెట్టుకుని రెడీ అయ్యాను. GPS లో రూట్ చూస్తూ నడుపుతున్నాడు ఆ  ట్యాక్సీ డ్రైవర్, చెన్నై లా వీళ్ళు ఎప్పుడు ఇంప్రూవ్ అవుతారా అనుకున్నా. (మా ఆటో వాళ్ళైతే రూట్స్ కనిపెడతారు.. రోడ్డుకూడా లేని చోట కూడా) ఎయిర్పోర్టు నుంచి ఆట్టే సమయం పట్టలేదు, హొటల్ చేరుకోడానికి. లగేజీ మెల్లగా దింపుకుని, ఓ రెండు యాక్సస్ కొడ్స్ కొట్టి, హొటల్ లోకి వచ్చాను. హొటల్ బయట కాని, లోపల కాని పిట్ట మనిషి లేడు. అదేదో వేరే గ్రహం మీద కానీ ల్యాండయ్యామా అనిపించింది. మరి అలా అనుకున్నా, కనీసం గ్రహాంతర వాసులేనా నా కోసం వెయిట్ చేస్తూ ఉండాలి కదా.. అదీ లేదు..   హొటల్ వాళ్ళు చెప్పిన సూచనల ప్రకారం, మొదటి అంతస్తు కి పోయి, లగేజీ తో సహా, తాళాల డబ్బా కోసం వెతికా. కనిపించింది, ఒకటి కాదు ఓ పదున్నాయి. నాకు వాళ్ళు చెప్పిన నంబరు ఏడు, మరియు దానికో కోడ్ ఉంది.. 7777*7#  ఇలాంటిదన్నమాట. స్టైలు గా కొట్టి, డబ్బా తెరిచానా.. గుండె గొంతులోకి వచ్చి పడింది. (నితిన్ నెక్స్ట్ సినిమా పేరు  కాదు. ) నా రూం కీ అందులో లేదు. డబ్బా ఖాళీగా వెక్కిరిస్తోంది. మూసి మళ్ళీ తెరిచాను.. (ఏదో PC సర్కార్ మ్యాజిక్ లా ఏమైనా ప్రత్యక్షం అవుతుందేమో అని సిన్న ఆశ) అదే పరిస్థితి. ఏంచెయ్యాలో పాలుపోలేదు. కాఫీ కూడాపోలేదు.. :) ఏ మాయదారి కలలోనో, అంటే ఏ రాం గోపాల్ వర్మ సినిమా చూసి పడుకున్న రోజో తప్ప, ఇలాంటి సంఘటనలు, ఇంత డ్రామా మన సగటు జీవితాలకి ఎక్కడ అలవాటు ఉంది. అదే మా చెన్నై లో అయితే, పక్కింట్లో తాళాలిచ్చి బయలు దేరుతాం... హొటల్ వాళ్ళు నా రూం నంబరు ముందే చెప్పారు.. ఆ రూం ఎక్కడ ఉందా అని చూసాను, రూం ఉంది, లాక్ చేసే ఉంది.. చిన్నప్పుడు లెక్కలు నేర్పిన మాస్టారిని గుర్తు తెచ్చుకుని, ఈ మధ్యే పరమపదించిన శకుంతల దేవి గారిని కూడా స్మరించుకుని.. ఏడవ నంబర్ బాక్స్ కి కోడ్ 7 తో ఉంటే, ఒకటో నంబరు బాక్స్ కి కోడ్ 1 తోనే కదా ఉండాలి అని రీలైజ్ అయ్యి.. ఆ డబ్బా కూడా ఓపెన్ చేసాను.. దాంట్లో వేరే ఏదో కీ ఉంది. వీడు వాడు కాకపోతే, వాడు వేరే ఎవరో అయ్యి ఉండాలి కదా.. మిగతా అన్ని డబ్బాలూ తెరిచి చూసాను, కొన్ని ఖాళీవి.. మరికొన్ని వాటిల్లో ఏవో తాళాలు ఉన్నాయి. కానీ దేంట్లోనూ నా రూం కీ మాత్రం ఉండి చావలేదు.

ఆ లగేజీలు మోసుకుని మళ్ళీ క్రిందకి వచ్చాను, ఎవరూ లేరు. చీకటి, నేను ఉన్న చోట మాత్రం లైట్స్ వెలుగుతున్నాయి, అది కూడా ఆటోమేటిక్ గా. వెనకాల నేపధ్య సంగీతం లేదని తప్ప, సీను ఏ సస్పెన్సె సినిమాకీ తక్కువగా లేదు. హొటల్ వాడి నంబరు ఉంది.. కానీ నాదగ్గర ఫ్రెంచ్ ఫోన్ లేదు.. బయట ఎవరినైనా అడుగుదామంటే ఎవరూ కనిపించడం లేదు. దానికి తోడు పొరపాటున ఎవడైనా ప్రత్యక్షం అయినా, ఈ ప్యారిస్ లో ఇంగ్లీష్ ఎవరూ మాట్లాడరు. అంతా ఫ్రెంచే. మరోవైపు చలి తాట తీస్తోంది. ఇలాంటి సమయల్లోనే నిజాన్ని కలగా చేసుకోడానికి ఓ తొక్కలో సదుపాయం ఉండాలంటాను నేను. ఏదైతే అయ్యిందని.. లగేజీ అక్కడే ఓ పక్కన పెట్టి, బయటకి వచ్చాను. కాస్త దూరం లో ఏదో రెస్టారెంట్ లాంటిది కనిపిస్తోంది. దాంట్లోకి చొరబడ్డాను, అక్కడ ఉన్న ఆవిడకి నా ఈమెయిలు ప్రింట్ ని చూపిస్తూ, మీ సహాయం కావాలి అని అడిగాను. గుడ్డిలో మెల్ల లా ఆ మెయిల్ లో మేటర్ ఇంగ్లీష్ లోనూ, ఫ్రెంచ్ లోనూ ఉంది. ఆవిడ ఆ పేపర్ చూసి, కీ బాక్స్ లో ఉంటుంది అంది, అమ్మా, ఆ బాక్స్ ఖాళీ గా ఉంది అని సైగలతో చెప్పడానికి ప్రయత్నించాను. కొంచం సఫలీ కృతుణ్ణి అయ్యాను, ఆవిడకి నా బాధ అర్థం అయ్యింది. నేను ఏంచెయ్యను అనే టైప్ లుక్ ఇచ్చింది, మీ ఫోను ఒకసారి వాడుకోవచ్చా అని అడిగాను.  నా వైపు కొంచం అనుమానంగా చూసి, ఆవిడే తన మొబైల్ నుంచి ఆ హొటల్ వాడికి ఫోన్ చేసింది. మొదట కలవలేదు, తరువాత దొరికింది, వాడితో మాట్లాడి మళ్ళీ అదే ముక్క. బాక్స్ లో కీ ఉంటుంది అని. బాక్సు ఉంది, కానీ దాంట్లో ప్యారిస్ లో పుట్టి పెరిగిన పిల్ల గాలి తప్ప, కీ కాదు కదా, కీ చైన్ కూడా లేదు అని మరోసారి బావురుమన్నాను. మళ్ళీ వాళ్ళిద్దరూ ఫ్రెంచ్ లో చర్చలు జరిపారు. కొంతసేపటికి ఫోన్ నాకు అందించింది ఆవిడ. ఇప్పుడు నేను ఫ్రెంచ్ లో అక్షరాబ్యాసం చెయ్యాలా అని నిర్ఘాంతపోయేలోపే, ఫోన్లో వాడు వాడికొచ్చిన నాలుగు ముక్కల ఇంగ్లీష్ లో మొదలుపెట్టాడు. ఏక్కడో పొరపాటు జరిగింది, మీకు వేరే రూం ఇస్తాను అన్నాడు. గుండె గొంతులోంచి ఓ రెండు అంగుళాలు క్రిందకి జరిగింది.. OK అన్నా, మీరు తెరిచిన ఏడో బాక్సు లాంటిదే అక్కడ మరో బాక్సు ఉంది, దానికి ఓ సీక్రెట్ కోడ్ ఉంది అని చెప్పడం మొదలుపెట్టేటప్పటికి. ఇంకేం చెప్పక్కేర్లేదు, ఆ డబ్బాలు అన్నీ నేను తెరిచి చూసినవే అనబోయి, నాలిక్కరుచుకుని, వాడు చెప్పిన సూచనలు మర్యాదగా విని ఫోన్ పెట్టేసాను. ఆ రెస్టారెంట్ ఆవిడకి ఎంత కృతజ్ఞతా పూర్వకం గా థ్యాంక్స్ చెప్పానంటే, మరి మాటల్లో చెప్పలేను. ఫోన్ కాల్ కి డబ్బులు ఇవ్వబోయాను, ఆవిడ వారించింది. మరోసారి ధన్యవాదాలు చెప్పుకుని బయటకొచ్చాను. జార్తగా హొటల్ కి వచ్చి, ముందుగా లగేజీ ఉందా లేదో చూసుకున్నా, అది సేఫ్. ఆ ఒకటో నంబరు బాక్సు ఓపెన్ చేసి,  అందులో ఉన్న తాళం చెవి తీసుకుని, నాలుగో అంతస్తు లో ఉన్న రూం కి వెళ్ళి కూల బడ్డాను. అదీ నా మొదటి రోజు ఎపిసోడ్ ప్యారిస్ లో. ఓ రెండ్రోజుల తర్వాత, నాకు ఇవ్వాల్సిన రూం ఇచ్చారనుకోండి.