Friday, June 7, 2013

ఉత్తినే..


ఉత్తినే ఓ మాట జారేస్తాం..
గుండెల్లో ముళ్ళు గుచ్చేస్తూ..

ఉత్తినే ఓ నవ్వు పారేస్తాం..
లోని అసూయని దాచేస్తూ..

ఉత్తినే ఓ ఓదార్పు పలికేస్తాం..
లేని సానుభూతి నటిస్తూ..

ఉత్తినే ఓ అతికించిన కన్నీటిబొట్టు..
ఉత్తినే ఓ అబద్దపు కౌగిలి.


ఉత్తినే మాట మార్చేస్తాం..
ఉత్తినే బాటా మారిపోతాం..

ఉత్తినే ఆశలు కల్పిస్తాం..
ఉత్తినే అఖాతంలోకి తోసేస్తాం..

ఉత్తినే పరిగెడతాం.. ఎందుకో..
అందుకే ఉత్తినే ఆగిపోతాం.

అంతా.. ఉత్తినే..
ఎవరో అన్నట్టు..
చావే లేనట్టు బ్రతికేస్తాం..
బ్రతకే లేనట్టు మరణిస్తాం.
ఉత్తినే.


ఉత్తినే కొన్ని చేస్తాం..
కొన్నింటికి జీవితాంతం ఎదురుచూస్తాం.
ఉత్తినే.

6 comments:

  1. ఉత్తినే రాసినా కవిత్వం కవిత్వమే!

    ReplyDelete
  2. ఆలోచింపచేసే అంశాలను ఉత్తినే చెప్పేసారు .

    ReplyDelete
  3. ఉత్తినే వత్తినిచేసి సుతిమెత్తని someఘటనలను అవిష్కరించి పరిష్కారం చెప్పకనే సుత్తిని స్థుతించి నలుగురికి పంచి ఉవ్వెత్తున పెంచి చివరకు మీరు ఉత్తినే ఊహాతీతంగా మిగిలిపోయారు.

    ReplyDelete
  4. శివ రామ కృష్ణ గారూ, పై కవిత కేవలం నా ప్రతిస్పందన. 'మన'సులోని కొన్ని చీకటి కోణాలు ఎత్తి చూపాను, అంతవరకే దాని పరిధి. ఓ క్షణం "నన్ను" ఆలోచింప చేస్తే చాలు, అది విజయం సాధించినట్టే నా వరకూ. అది మీకు స్తుతి గానో, సుత్తి గానో అనిపిస్తే, ప్లీజ్ ఇగ్నోర్ ఇట్, నా మోటివ్ అది మాత్రం కాదు. కవితలు అందరికీ ఒకేలా ధ్వనించవు కదా. ధన్యవాదాలు.

    ReplyDelete