Thursday, August 15, 2013

నేను, ప్యారిస్సు, ఓ ప్లాస్టిక్ కార్డు..


మొన్న పోస్ట్ లో నా అర్థం కాని కవిత చదివి మీకు నేను పారిస్ తిరిగి వచ్చేసానని తెలిసిపోయే ఉంటుంది. జూన్ లో మా ఆవిడ డెలివిరికి ఇండియా వెళ్లి, మా బుడ్డోడు పుట్టి నెలన్నర కావొస్తున్నా, వాడు ఇంకా కవితలూ, కాకరకాయలూ రాయకపోవడం తో హర్ట్ అయ్యి, ఇంకా నేను అక్కడే ఎదురు చూస్తే, మా ఫ్రెంచ్ వాళ్ళు నన్ను పూర్తిగా మరచిపోయే సదుపాయం ఉందని గుర్తెరిగి, ఓ పదిరోజుల క్రిందట పారిస్ వచ్చేసాను.

గతసారిలా కాకుండా, ఈ సారి కాస్త తక్కువ లగేజ్ తోనే బయలు దేరడం తో, బోర్డింగ్ కౌంటర్ వాడు వద్దన్నా, నేను హ్యాండ్ లగేజ్ వెయిట్ కూడా చూపించి, వాడిని భయపెట్టాను. నా దోహా ఫ్లైట్ టైం కి రావడం వలనా, హోటల్ రూమ్ కీస్ కూడా ఉండాల్సిన చోటే ఉండడం వలనా, ఈసారి నా పరాక్రమ ప్రతిభాపాటవాలు చూపించాల్సిన అవసరం పడలేదు. దేవుడు కూడా మనకి అలవాటైన తలనొప్పులని మళ్ళీ ఇవ్వడు. తెలుగు ప్రేక్షకుడిలా కొత్తదనం కోరుకుంటాడు కాబోలు.

ఇంతకీ టైటిల్ లో పెట్టిన ప్లాస్టిక్ కార్డు సంగతి ఏంటంటే, అదేదో పాత పోస్టులో మొత్తుకున్నట్టు, ఇక్కడ పని చెయ్యాలంటే, వర్క్ పర్మిట్ వీసాలతో పాటూ ఒక రెసిడెంట్ కార్డు తీసుకోవాలి. దానికోసమని నేను విశ్వ ప్రయత్నాలు, భగీరధ ప్రయత్నాలూ, ఆత్మహత్యలు లేని ఉద్యమాలు, వగైరాలు అన్ని చేసి, అది రాక, ఎప్పుడొస్తుందో కానరాక, "ఇక ఇంటికి ఏమని పోను" అని సోలో పాటలు పాడుకుంటుంటే.. మా ఫ్రెంచ్ బాసు కరిగి, కరుణించి, "దానికేముంది, ఆఫ్టరాల్, ఓ ప్లాస్టిక్ కార్డు కోసమని ఉండిపోతావా నువ్వు మీ ఆవిడ డెలివరీ కి వెళ్ళకుండా", అని ఆగ్రహించాడు. ఆగ్రహం ఎలా ఉన్నా, భావం నచ్చి, ముద్దొచ్చినప్పుడే కదా చంక ఎక్కాలి అని గ్రహించుకుని, "అదే కదా మరి నా బాధ కూడా.." అని వాపోయాను.  ప్రతీ దరిద్రానికి, అంత కంటే దరిద్రపుగొట్టు ఉపాయం ఒకటి ఉంటుంది కదా, ఆయనే మా ఇమ్మిగ్రేషన్ టీమ్స్ వాళ్ళతో మాట్లాడాడు. వాళ్ళు, "ఉంది ఓ మార్గం, మీలా కార్డు లేకుండా, ఇండియా వెళ్ళాల్సిన వాళ్ళకి, ఓ పద్ధతి అంటూ ఏడిచింది" అన్నారు. ఏంటయ్యా అది, కొంచం నారద మహర్షి లా డిటైల్డ్ చెప్పండి అంటే..

అదేదో యుగం లో వాడెవడో కన్సల్టెంట్ కి ఇలాంటి కష్టమే వస్తే, అప్పుడు వాడు ఇక్కడ ఏ వ్రతాలూ చెయ్యకుండా, ముందు ఇండియా వెళ్ళిపోయాట్ట. తరువాత వస్తున్నప్పుడు, ఇండియా లోనే ఫ్రెంచ్ ఎంబెసీ వాళ్ళని కలిసి మొరపెట్టుకుంటే, "రిటర్న్ వీసా" అనే ఒక ప్రత్యేకమైన వీసా ఇచ్చారట. ఈ  తొక్కలో వీసా నాలా ఎవడో చుక్కల్లో చంద్రుడికి తప్ప అవసరం పడదు కనుక, అది ఎలా అప్లై చెయ్యాలో మా వాళ్ళకీ సరిగ్గా తెలీదు. ఒకరు నెల అంటే, మారోళ్ళు మూడు నెలలు పడుతుంది అని భయపెట్టారు.
ఈ టీవీ9 అన్వేషణ కొనసాగుతున్న టైం లోనే, మా ఫ్రెంచ్ ఇమ్మిగ్రేషన్ లో ఒక ఆవిడ, ఆ రిటర్న్ వీసా ఇక్కడ కూడా ఇస్తారు అంది. మనం పొద్దు ఎప్పుడూ ఎరగం కదా, మర్నాడే ఇక్కడి ఫ్రెంచ్ ఆఫీసుకు పోయి, నా బాధ చెప్పుకున్నాను. (ఓ మూడు గంటలు లైన్లో నిలబడి) వాళ్ళు అంతా తీక్షణంగా విని, అలాంటివి అన్నీ మేము ఇవ్వమోచ్ అని ఫ్రెంచ్ కుండ బద్దలు కొట్టారు. అలా ఆ ముచ్చటా తీర్చుకున్నాను.

ఇంక ఇలా కాదు అని, ఏది అయితే అది అయ్యిందని, ఇండియా బయలుదేరి వచ్చేసాను. మా బుడ్డోడు పుట్టిన వారానికి మా వాళ్ళని కలిసి నా పరిస్థితి విన్నవించుకున్నాను.  మా వాళ్ళు వేళ్ళు, కాళ్ళు అన్నీ లెక్కపెట్టుకుని, నా చేత ఓ మూడు నాలుగు వేరే వేరే దరఖాస్తులు నింపించేసారు. అప్పాయింట్మెంట్ రోజు ఆ వీసా అప్లికేషను సెంటర్ కే పోయి, వాళ్ళకి నాకు కావాల్సిన వీసా గురించి వివరించాను. వాళ్ళకీ పెద్దగా అవగాహన లేదు, అక్కడ ఉన్న వాళ్ళ  పై అధికారులతో సంప్రదించి నాకో మార్గం చూపించారు. అన్ని డాక్యుమెంట్లతో పాటూ, జెరాక్స్ మెషిన్ లో ఓ తెల్లకాగితం అడిగి తీసుకుని, కవితాత్మకంగా ఓ ప్రేమ లేఖ కూడా రాసి, నా దరఖాస్తు తో జోడించి మరీ సబ్మిట్ చేసాను.

అందరి దేవుళ్ళపై భారం ఉంచి, హై కమాండు ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా దాన్ని శిరసావహించడానికి సిద్దంగా ఉన్నాను. ఓ రెండు వారాలు గడిచాయి, ఏ సౌండూ లేదు. నేను ఇంక చెన్నై లోనే "అంకితం.. మీకే అంకితం.." అని పాటలు పాడుకుంటూ ఉండగా, నా గ్రహాలూ ఏమనుకున్నాయో పాపం.. కాస్త అనుకూలించాయి. ఓ రెండ్రోజులకి నా వీసా వచ్చింది. మళ్ళీ మా ఫ్రెంచ్ బాసులతో తేదీలు డిస్కస్ చేసుకుని, మా కంపెనీ ప్రాసెస్ ప్రకారం ఆ రిక్వెస్ట్లు, వగైరాలు రైజ్ చేసి.. మొత్తానికి పారిస్ లో వచ్చి పడ్డాను.

ఇంక నా ప్లాస్టిక్ కార్డు విషయానికి వస్తే, ఏ ప్రోగ్రెస్సు లేదు. ఇష్యూ అయ్యి ఉంటే వాళ్ళు ఒక లెటర్ నా హోటల్ కి పంపి ఉండాలి, అది జరగలేదు. ఇంకా నయమే దాని కోసం ఎదురు చూస్తూ పారిస్ లో ఉండిపోయి ఉంటే, ఈ లోగా మా బుడ్డోడు పది పాసయిపోయి "ఎవడివిరా బచ్చా నువ్వు.." అని అచ్చాగా నిలదీసేవాడు. ఇక్కడికి వచ్చాక, దాని అంతం.. క్షణక్షణం చూద్దామని ఓ మెయిల్ సందించాను ఇక్కడి ప్రభుత్వ ఆఫీసుకి. "అయ్యా, అమ్మా, నేను రెసిడెంట్ కార్డు కి అప్లై చేసి మూడు నెలలు కావొస్తోంది.. ఇంకా రాలేదు. కాయా పండా.. కాస్త అదైనా చెప్పి మాకు ముక్తి ప్రసాదించగలరు" అని.  ఆ మెయిల్ పంపిన మూడో రోజు అనుకుంటా, తీరిగ్గా ఓ రిప్లై ఇచ్చారు... మీ కార్డు ముక్క రెడీ, వచ్చి తీసుకునిపొండి అని. ఇంక నా సంగతి చెప్పాలా, ఆ రాత్రంతా, కార్డు గురించే కళలు, కలలు. "ఇంకా తెలవారదేమీ.. ఈ చీకటి విడిపోదేమీ.." అని ఘంటసాల, SPB గొంతులు నేనే పాడుకుని.. తెల్లవారుజామునే ఆ ఆఫీసుకి పరిగెట్టాను. ఓ రెండు గంటల లైను ప్రయాణం తరువాత, కౌంటర్ చేరుకున్నాను. కౌంటర్ లో ఉన్న ప్రెంచ్ పొన్ను, అంతా బావుంది కాని, రెవిన్యూ స్టాంపులు ఏవి అంది.. ఎప్పుడో రెంట్ రసీదుల మీద దొంగ సంతకాలు పెడుతున్నప్పుడు తప్ప, మనం రెవిన్యూ స్టాంపు ని బాగా దగ్గరగా చూసింది లేదు. ఫ్రెంచ్ స్టాంపులతో అసలే పరిచయం లేదు. కాష్ ఉంది, నేను కాష్ కడతాను అన్నాను, "నో నో" అంది. నేను దీనాతి దీనంగా, అంటే మన RAC బెర్తు కోసం TT ని చూసినట్టు అన్నమాట, అక్కడే నిలబడ్డాను. "ఇలా కాదు, ఈ సందు చివరనే ఆ స్టాంపులు దొరుకుతాయి, తెచ్చుకుని రా" అంది. మరి లైను అన్నా.. "స్టాంపులు కొనుక్కుని డైరెక్ట్ గా కౌంటర్ కి వచ్చేయి" అని భరోసా ఇచ్చింది.

ముందు కౌంటర్ బయటకి వచ్చి, అక్కడే ఉన్న ఓ లావు పాటి పోలిసావిడని ఆ స్టాంపుల ఆఫీసు గురించి అడిగాను. నెక్స్ట్ బిల్డింగే, దాన్ని ట్రెజరీ పబ్లిక్ అంటారు అంది. మా వూర్లో కూడా అంతే లెండి అనుకుని, ఆ ట్రెజరీ కి వెళ్లి స్టాంపులు కొనుక్కున్నాను. తిరిగి కౌంటర్ కి వచ్చి, వాటిని సమర్పించుకుని, నా కార్డు సాధించుకున్నాను. నేను అనుకున్నట్టే, అది ఓ మూడు అంగుళాల ప్లాస్టిక్ ముక్క. ఇంకా ఘోరం ఏంటంటే, నా ఏభై అక్షరాల పూర్తి పేరు వాళ్లకి పొడుగు అయిపోయినట్టుంది.. భాస్కర్ ని కాస్త.. భాకర్ అని రాసారు. ఎదో ఒకటి ఏడిచారు అనుకుని.. పెళ్లి కార్డులా మళ్ళీ మళ్ళీ చూసుకుని, మురిసిపోయి, సిగ్గుతో మొగ్గలు, పువ్వులూ వగైరాలు అన్నీ అయిపోయి, పాస్ పోర్ట్ తో పాటూ జార్తగా పెట్టుకుని, ఆఫీసుకు వచ్చేసాను. (వచ్చే మార్చి వరకూ ఇక్కడ ఉండటానికి, మధ్యలో ఇండియా వెళ్ళినా,  వీసా బాధ లేకుండా తిరిగి రాడానికి ఈ కార్డు ఉపయోగపడుతుంది అన్నమాట)

అదీ నా ప్లాస్టిక్ కార్డు ముక్క వృత్తాంతం. చదివిన వాళ్ళకి.. విన్న వాళ్ళకి.. చదివి ఛీ అనుకున్నవాళ్లకి.. మీ మీ పాస్ పోర్టులు.. వీసాలు.. ఆధార్ కార్డులు.. అలాంటివి అన్నీ.. త్వరగా రావాలని కోరుకుంటున్నాను. ఇప్పుడు మరి ఈ కార్డు ముక్క నేను సాధించిన శుభ ముహూర్తాన, ఫ్రెంచ్ వాళ్ళు నా మీద ప్రేమతో ఐఫిల్ టవర్ ఏమైనా రాసిచ్చేస్తారేమో తెలీదు. కనుక్కోవాలి. ఒకవేళ వాళ్లిచ్చినా, మనమే ముక్కలూ.. చెక్కలూ అవుతున్న పరిస్థితిలో ఉన్నాం, ఎక్కడ పెట్టుకోవాలి అని మరో ఉద్యమం వస్తుంది, వద్దనేస్తా లెండి.


మరో మాటండోయ్, ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వ ఆఫీసుల్లో ఫ్రెంచ్ తప్ప మరో భాష మాట్లాడరు. మనం మాక్సిమం సైగలతోనూ, పొడి పొడి ఇంగ్లీష్ మాటలతోనూ నెట్టుకురావాలి.

2 comments:

  1. >> ఫ్రెంచ్ వాళ్ళు నా మీద ప్రేమతో ఐఫిల్ టవర్ ఏమైనా రాసిచ్చేస్తారేమో తెలీదు. కనుక్కోవాలి
    అది కానీ తీసుకున్నారా, దాని మైంటెనన్సు కీ దానికీ మీరు మీ ముందు ముఫ్ఫై తరాలు అడుక్కు తింటారు. అందుచేత వద్దు అనెయ్యడమే బెటర్. :-)

    ReplyDelete
  2. Very funny and interesting :-)

    ReplyDelete