Sunday, September 29, 2013

ది లంచ్ బాక్స్ (హిందీ చలనచిత్రం)


ఈ మధ్యే "ది లంచ్ బాక్స్" అనే హిందీ చలన చిత్రం విడుదల అయ్యింది. నిన్ననే చూసాను, నాకు చాలా నచ్చింది. ఆఫ్ బీట్ సినిమాల టేస్ట్ ఉన్న ప్రేక్షకులు అస్సలు మిస్ అవ్వకూడని చిత్రం ఇది. తీసుకున్న కథాంశం చిన్నదే అయినా, చెప్పిన విధానం, చిత్రీకరణ అద్భుతం గా ఉన్నాయి. సినిమా మొత్తం చూసాక, ఒక మంచి కవిత చదివిన అనుభూతి మిగులుతుంది. చిత్రంలోని పాత్రలు, మన ఆలోచనల్లో కొంతకాలం ఉండిపోయి, మనల్ని పలకరిస్తూ ఉంటాయి, పరిచయస్తుల్లా.

భర్త నుంచీ రవ్వంత అనురాగం కూడా లభించక, అల్లాడుతున్న ఒక గృహిణి "యిలా" (నిమ్రత్ కౌర్), శ్ర్రీమతి ని కోల్పోయి, ఒంటరితనంలోనే తన అస్తిత్వాన్ని సృష్టించుకుని, రిటైర్మెంట్ కి దగ్గరలో ఉన్న ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగి, "సాజన్ ఫెర్నాండెజ్" (ఇర్ఫాన్ ఖాన్).. ఈ రెండు పాత్రలతోనే ఈ కథంతా నడుస్తుంది. యిలా తన భర్తకి పంపిన లంచ్ బాక్స్, పొరపాటున సాజన్ కి చేరడం తో కథ మొదలౌతుంది. తరువాత, వాళ్ళిద్దరి మధ్యా, ఆ బాక్స్ ద్వారానే జరిగిన సంభాషణ, క్రమేణా ఏర్పడిన అనుబంధం అదీ మిగిలిన చిత్రం. సీన్ బై సీన్ చెప్పిన కథకంటే, బిట్వీన్ ది లైన్స్ మనకి మనం ఫీల్ అయ్యే కథే ఎక్కువ. మానవ జీవితంలోని సంక్లిష్టత, ఆశలు, భావోద్వేగాలను దర్శకుడు రితేష్ బాత్రా ఒడిసిపట్టుకుని చిత్రం గా చెప్పగలగడం, సామాన్యమైన విషయం కాదు. అంతర్జాతీయ సినిమాల్లో ఇలాంటి కథలు మనకి అప్పుడప్పుడు కనిపిస్తున్నా, బాలీవుడ్ కి కాస్త క్రొత్త అనే చెప్పాలి. ఇలాంటి సినిమాలు ఇంకా ఎన్నో రావాలి కూడా. చిత్రంలోని కొన్ని సన్నివేశాలు, "You've Got Mail" అనే ఆంగ్ల చిత్రాన్ని గుర్తు చేస్తాయి. అంతర్లీనం గా ఉన్న ఆర్ద్రత "దోభీ ఘాట్" ని గుర్తు చేస్తుంది.

కథను ప్రక్కన పెడితే, చిత్రీకరణ ఎంతో నిజాయితీగా, సహజసిద్ధం గా ఉంది. చాలా సీన్లు బహిరంగ ప్రదేశాల్లో, మామోలు జనం మధ్య తీసినట్టు అనిపించింది. ఎలా షూట్ చేసారో మరి. ఎక్కడా కృత్రిమత్వం కనిపించదు. కథలో కొంత నాటకీయత కనిపించినా, అది మనకి అసందర్భంగా అనిపించిదు. ముఖ్యంగా చెప్పుకోవాల్సింది నటుడు ఇర్ఫాన్ ఖాన్ గురించి. నా దృష్టిలో భారత దేశం గర్వించదగ్గ కళాకారుల్లో ఇర్ఫాన్ ఖాన్ ఒకడు. నసీరుద్దిన్ షా, అనుపంఖేర్, ఓంపురి ల సరసన నిలబెడతాను నేను ఇర్ఫాన్ ఖాన్ ని. ఏ పాత్ర పోషించినా మనకి పాత్ర తప్ప అతడు కనిపించడు. ఎంత విభిన్నమైన పాత్ర అయినా, స్వభావాన్ని పూర్తిగా ఆకళింపు చేసుకుని, దానికి జీవం పోస్తాడు. మన దౌర్భాగ్యం ఏంటంటే, మన చిత్రాల్లో నటులు కంటే స్టార్లు ఎక్కువ. వాళ్ళ చుట్టూ, చిత్ర పరిశ్రమ ప్రదక్షణాలు చేస్తూ ఉంటుంది. ఇర్ఫాన్ లాంటి నటుడుకు మంచి చిత్రం దొరకాలే కానీ, ఆస్కార్ అందనిదేమీ కాదు అని నా అభిప్రాయం.

తిరిగి సినిమా విషయానికి వస్తే, పేరు ఇంకేదైనా పెట్టి ఉండాల్సింది అనిపించింది నాకు. ఎందుకంటే, మొదట నేను అదేదో చిన్నపిల్లల సినిమా అనుకున్నా. :-) తెలుగులో ఈ సినిమా వస్తే, టైటిల్ ఏం పెట్టొచ్చు అని ఆలోచిస్తే, నాకు తట్టిన పేరు - "మౌన సంభాషణ". (అయినా, తెలుగు సినిమా టైటిల్ తెలుగులో పెట్టనిస్తారా, డవుటే.. )

ఇలాంటి సినిమాలు ఎప్పుడో గాని రావు, వీలయితే తప్పక చూడండి. 

Wednesday, September 25, 2013

జగన్ సక్రమాస్తుల కేసు :-)


సచిన్ టెండూల్కర్ బ్యాటో, కత్రీనా కైఫ్ వాడిన కర్చీఫో, ఎవడైనా వెయ్యి రెట్లు రేటు పెట్టి కొన్నాడనుకోండి, దాంట్లో కేసు ఏముంది నా మొహం. అది వాడి అభిమానం, ప్రేమ. అంతే కానీ, సచిన్ ని, కత్రినా కర్చీఫ్ ని అరెస్ట్ చేస్తామా ? ఎందుకంత ప్రేమ అని నిలదీయగలమా ? ఇన్నాళ్ళూ గుడ్డెద్దు చేల్లో పడినట్టు ఎటువైపు వెళ్ళాలో తెలియని మన సిబిఐ కి  జ్ఞానోదయం అయ్యింది. నిన్నటి వరకూ అబ్బో వేల కోట్ల కుంభకోణం అని గగ్గోలు పెట్టి, చివరి నిమషం లో తుస్సుమనిపించింది. మొన్నెప్పుడో ములాయం గారికి క్లీన్ చిట్ వచ్చినప్పుడే, తదుపరి టర్న్ అన్నయ్యదే అని అర్థం అయ్యింది. అసలు రాజకీయాల్లో అక్రమాస్తులకి కేసు ఏంటి చెప్పండి, లేని వాడు ఎవడు ? పొరపాటున ఎవడైనా బ్రతికి చెడ్డవాడు ఉంటే, వాడి మీద కేసు పెట్టాలి అసలు. టీం స్పిరిట్ పాడు చేస్తున్నందుకు..

దీన్ని మనం ఫిక్సింగ్ అని ఫీల్ అయిపోయి, మనసు బాధ పెట్టేసుకోకూడదు. మళ్ళీ అన్నయ్యే ఓదార్చాలి. అందుకని దీన్నంతా మనం ఒక రియాలిటి షో లా అనుకుని సంబరపడాలి, లైట్ గా తీసుకోవాలి. అంతా బావుంది కానీ, మళ్ళీ ఏ నాయకుడూ సిబిఐ దర్యాప్తు అని డిమాండ్ చెయ్యడు. అంతకంటే, హెడ్డు కానిస్టేబుల్ ఇన్వెస్టిగేషన్ నయం. రేపో మాపో గాలి గారి గాలి కూడా మారుతుంది, ఆయన మైనింగ్ కూడా సక్రమమే అని తేలిపోతుంది. మరీ కాదు, కూడదు, అడ్డొస్తున్నాయి అంటే, రాజ్యాంగాన్ని, IPC ని మార్చిపారేద్దాం. దానికేం భాగ్యం. రాస్తుంటే గుర్తొచ్చింది, మా తమిళ అమ్మ గారిది కూడా ఒక కేసు ఉండాలి, మరి అది మోడీ గారి చేతుల మీదుగా సక్రమం అవుతుందేమో. కొంచం వేచి చూడాలి.

Friday, September 20, 2013

ట్వీట్ల బాబు నాయడు


మోడీ గారి మహిమో, మరొకటో కానీ, బాబు గారు ట్విట్టర్ ఎకౌంటు(@ncbn) తెరిచారు. మామోలంటే మామోలుగా, "తెలియ చేసుకుంటున్నాను" టైపు బోరింగ్ మాటలు కాకుండా, ఏదైనా ఆసక్తికరంగా, ఉపయోగపడేవి రాస్తారో, లేదో చూడాలి మరి. నాకు ఎప్పటినుంచో ఒక డవుటు ఉండనే ఉంది, అసలు ఈ పెద్ద పెద్ద వాళ్ళందరికీ ట్వీట డానికి టైం ఎక్కడ ఉంటుంది అని. ఈ వ్యవహారాలన్నింటికీ వేరే మనుషులు ఉంటారేమో లెండి.

సాయంత్రం, ఆఫీసు నుంచీ రూమ్ కి మెల్లగా నడుచుకుని వస్తుంటే, ఫాస్టు ఫాస్టు గా నాకో అవిడియా వచ్చింది. ఒకవేళ నిజంగానే మన బాబు గారి మనసులో మాటలు అలా స్ట్రెయిట్ గా ట్వీట్ల రూపంలో చెప్పేస్తే, ఎలా ఉంటుంది అని. ఓ నాలుగు, అయిదు ట్వీట్లు మనం వీజీగా గస్సింగ్ చేసేయచ్చు మరి.

"ఏం రెండు కళ్ళ సిద్ధాంతమో, నా ఖర్మ, 32 పళ్ళూ ఊడేలా ఉన్నాయి.. "

"వేళ కాని వేళ, ఆస్తులు ప్రకటించాను, బావుంది, కానీ అవి నిజమనుకుంటే ఎవడైనా పార్టీలో ఉంటాడా ? "

"బాబు లు పేర్లు చెప్పుకుని, వేల కోట్లు దండుకున్నారు. థూ నా బ్రతుకు, బాబు అని పేరు పెట్టుకుని ఏం పీకాను.. "

"ఆ వర్షం కురిసిన రాత్రి, మెరుపు మెరిసిన ఆ బలహీన క్షణంలో, కెసిఆర్ కి ఓ మంత్రి పదవి ఇచ్చేసి ఉంటేనా.. "

"జోళ్ళు కాదు, కాళ్ళు కూడా అరిగేలా తిరిగాను, అయిన ఎన్టీఆర్ విగ్రహం ముందు నిలబడితే ఎవరూ గుర్తుపట్టేలా లేరు.. "

"అయినా మా మామ, అంతమంది కృష్ణుల్నికన్నాడు కానీ, ఒక్క రాముడేనా కన్నాడా.. "

"టెక్నాలజీ.. టెక్నాలజీ.. అని ఊరేగితే.. ఏమైంది.. ట్విట్టర్ ఎకౌంటు మిగిలింది."

"నా వల్ల జాబులోచ్చినోల్లందరూ అమెరికా లో సెటిల్ అయిపోతే, ఫేస్బుక్ లో లైకులు, ట్విట్టర్ లో ట్రెండులు అయితే వస్తాయి కానీ, మరి వోట్లో ?"



(సరదాగా రాసాను, సరదాగానే తీసుకోమని మనవి)

Monday, September 16, 2013

ప్రేమ - ద్వేషం


ఏదో పుస్తకంలో చదివాను, మనిషి జీవితంలో మరణం కంటే విషాదం, ప్రేమించ లేకపోవడం అని.

అందరి జీవితాలూ ఒకేలా ఉండవు, ఒకరిది దూదిపరుపు మీద నడక అయితే, మరొకరిది ముళ్ళదారిలో పయనం. మార్గం ఏదైనా, గమ్యం ఎంత గొప్పది అయినా, మధ్య దారిలో కొందరు తెలీకుండానే ప్రేమను దూరం చేసుకుంటారు. దానికి బోలుడు కారణాలు ఉండచ్చు, ఒంటరితనం, చేదు అనుభవాలు, తారసపడిన మనుషులు.. మొదలైనవి. కారణం ఏదైనా, ప్రేమను కోల్పోయాక, ఇంక మిగిలేది ఏమిటి ? ఎదుట వ్యక్తిలో ఎప్పుడూ తప్పులే ఎంచుతూపోతే, ద్వేషం తోనే మన మనసంతా నింపుకుంటే, జీవితానికి అసలు అర్థమే లేదు అనిపిస్తుంది నాకు. ద్వేషం మనకే మనం వేసుకునే శిక్ష. అనుకున్నది సాధించాలనే కసితో పాటూ, కాస్తంత ప్రేమనీ గుండెల్లో నింపుకుంటే, అడుగడుగులో పంచుతూపోతే మనతో ఉన్న నలుగురుకీ, అప్పుడే కదా ఈ ప్రయాణానికి ఒక అర్థం.

దారిపొడవునా ముళ్ళే కావొచ్చు, మలుపు మలుపుకీ గాయాలే స్వాగతించచ్చు, కానీ ఈ ధ్యాసలో పడి ప్రతీ మజిలీలో పలకరించే రోజా పూలను, వెన్నెల రాత్రి పాదాలను తడిపే మంచు ముత్యాలని చూడలేకపోతే, హృదయంలో దాచుకోలేకపోతే ఎంత విషాదమో కదా.

సుఖ దుఃఖాలు లేని జీవితం ఉంటుందా ? ఎదురు దెబ్బలు మనలో మనిషితనాన్ని పెంచాలి కాని, గుండెని రాయి చేయకూడదు. స్పందన లేని హృదయం కొట్టుకుని మాత్రం ఏం లాభం..

మొదటి వాక్యాన్నే నేను ఇలా రాసుకుంటాను..
"మరణం అంటే, మనం లేకపోవడం కాదు.. మన గుండెల్లో ప్రేమ లేకపోవడం.. "

ఏదో మూడ్ లో రాసాను లెండి, అర్థం అయితే ఆనందమే. :-)

Sunday, September 15, 2013

ప్యారిస్ లో వినాయకుడి ఊరేగింపు


పారిస్ గార్డె నార్డ్ ప్రాంతంలో వినాయకుడి ఆలయం ఉంది. ఆ ప్రాంతంలో శ్రీలంక తమిళులు ఎక్కువగా నివసిస్తారు. మన భారతీయ మార్కెట్ కూడా అదే మరి. మొన్న వినాయక చవితి సందర్భంగా, చవితికి ముందుగానే, ఒక పెద్ద ఊరేగింపు నిర్వహించారు. గతసారి పారిస్ వచ్చినప్పుడు, నేను ఈ వేడుక మిస్ అయ్యాను, ఈ సారి అందుకనే ముందే ఊరేగింపు షెడ్యూల్ అంతా చూసుని మరీ వెళ్లాను. చాలా వైభవంగా జరిగింది, మీరు నమ్మరు, ఆ ఏరియా (ఫ్రెంచ్ వాళ్ళు డ్రిస్ట్రిక్ట్ అంటారు) మొత్తం అన్ని రహదారులు బ్లాక్ చేసారు, వాహనాలు రాకుండా. ఆల్మోస్ట్ మా మైలాపూరు లో ఉత్సవాలు ఎలా జరుగుతాయో, అలా జరిగింది ఇక్కడ కూడా. రోడ్డు నిండా కొబ్బరికాయ గుట్టలు, హారతి ప్రసాదాలు, దారిపోడువునా బారులు తీరిన జన సందోహం. ఏంతో మంది ఫ్రెంచ్ వాళ్ళు కూడా పాలుపంచుకున్నారు, వాళ్ళకి తోడు యాత్రికులు. కొంత మంది భక్తులు, ఉచితం గా ఆహరం, పానీయాలు పంపిణీ చేసారు. నేను నా ఫోన్లో తీసుకున్న కొన్ని ఫోటోలు క్రింద అటాచ్ చేసాను చూడండి.







Sunday, September 1, 2013

కౌముది లో నా మొదటి కథ


గత కొన్నేళ్ళగా, అడపాదడపా తోచింది "నా హరివిల్లు" లో రాసుకుంటున్నాను. కొన్ని కవితలు కౌముదిలో దర్సనమిచ్చాయి. ఈ మధ్య ఉద్యోగ రీత్యా పారిస్ రావడంతో, మామోలు కంటే ఇంకాస్త ఎక్కువ సమయమే చిక్కింది, రాసుకోడానికి, చదువుకోడానికి. సో ఓ చిన్న తుంటరి ఆలోచనని కథగా మలిచే ప్రయత్నం చేసాను. అలా తయారైన నా మొట్టమొదటి కథ "స్టింగ్ (స్టింక్) ఆపరేషన్", కౌముది సెప్టెంబర్ ఎడిషన్ లో ప్రచురింపబడింది.

తయారీ దశలోనే, చదివి భరించి, మెరుగుపరచడానికి తమ వంతు సహకారం అందించిన కృష్ణారావు-వందన దంపతులకు, ఈ కథకే కాదు, బ్లాగు మొదలు పెట్టినప్పటినుంచి నా ఫస్ట్ క్రిటిక్ గా ఉన్న మా ఆవిడ కజిన్ సృజన కి ధన్యవాదాలు. (మరీ ఇంత ఫార్మల్ గా అవసరమా అని నాకు తిట్లు ఖాయం :-))
"బావుందండి" అంటూ మొదట భరోసా ఇచ్చిన మధురవాణి గారికి, "మొదటి ప్రయత్నమే అయినా, బానే వచ్చింది" అంటూ ప్రోత్సహించిన కిరణ్ ప్రభ గారికి మరోసారి కృతజ్ఞతలు.

ఇక కథాంశం విషయానికి వస్తే, ఈ రోజుల్లో వార్తా చానళ్ళకి, ఎంటర్టైన్మెంట్ చానళ్ళకి పెద్దగా వ్యత్యాసం మిగల్లేదు. మన తెలుగు నాట ఈ వెర్రి మరీ ఎక్కువగా ఉంది. న్యూస్ ని రిపోర్ట్ చెయ్యడం కాకుండా, దాన్ని క్రియేట్ చెయ్యడమూ, అక్కర్లేని అర్థంలేని మెరుగులు దిద్దడమూ వాళ్ళ అలవాటుగా, మన గ్రహపాటుగా మారింది. ఒకప్పుడు ప్రింట్ లో వచ్చింది అంతా నిజమే అనుకునేవాణ్ణి, ఇప్పుడు దానికి విరుద్ధంగా, టీవీ లో వచ్చింది కనుక, అబద్దమే అయ్యుంటుంది అనిపిస్తోంది. స్టింగ్ ఆపరేషన్లు, ఒకరి స్టింగ్ మీద మరొకడి స్టింగు. చూపించే దృశ్యానికి, వినిపించే గొంతులకి ఏమాత్రం పొంతన ఉండదు, దానికి తోడు, ఏ సస్పెన్సు సినిమా నుంచో ఎత్తుకొచ్చిన బ్యాక్ గ్రౌండ్ సంగీతం. వెరసి, "కాదేది స్టింగుకి అనర్హం" లా తయారయ్యింది. వీటికి తోడు, కన్నీళ్ళతోనూ, గిల్లికజ్జాలతోనూ కూడా TRP లు పెంచుకోవచ్చని నిరూపిస్తున్న రియాలిటీ షోలు. నాగరికత పేరుతో మనం ఉపకరణాలకి దగ్గరై, బాంధవ్యాలని దూరం చేసుకుంటుంటే, మనం పోగొట్టుకున్న ఎమోషన్స్ ని మనకే ప్యాక్ చేసి అమ్ముతున్నాయి ఈ షోలు. ఇందులో నటిస్తోంది, పాల్గొనే అభ్యర్దులో, న్యాయనిర్ణేతలో, లేక చప్పట్లు కొట్టి, ఈలలు వేసి జరుగుతున్న డ్రామాకి తమ సంఘీభావం తెలియజేసే ప్రేక్షకులో చెప్పలేం మనం. ఈ రెండు జాడ్యాలని స్పృశిస్తూ, కొంచం సరదా టోన్ లోనే కథగా రాయాలని చేసిన ప్రయత్నమే ఈ "స్టింగ్ (స్టింక్) ఆపరేషన్". ఎం.టెక్ వరకూ విశాఖలోనే చదువుకోవడంతో, నాకు
బాగా పరిచయం ఉన్న ఆ నేపథ్యం లోనే కధను చెప్పడం జరిగింది.

వీలుచూసుకుని ఓ లుక్కు వేయండి మరి. ( http://www.koumudi.net/ ) మొదటి కథ కదా, మొదటి కథ లానే ఉంటుంది అని గ్రహించగలరు.. :-)