Saturday, October 26, 2013

ఏవో కొన్ని మాటలు..


బ్లాగు లో ఏదైనా రాసి పోస్ట్ చెయ్యాలనే ఆసక్తి సన్నగిల్లుతోంది. ఎందుకనో. కొంతవరకూ ఈ పారిస్ రొటీన్ లైఫ్ వల్ల కావచ్చు. ఆఫీసు, రూమ్, వండుకోవడం, కడుక్కోవడం.. వగైరా.. వగైరా..

ఒక్కోసారి దేనికోసమో ఎదురు చూస్తున్నట్టే ఉంటుంది, దేనికోసమో తెలీదు. మరోసారి, దేనికిదంతా అనిపిస్తుంది, కానీ పరుగు ఆగదు. ఏకాంతానికి, ఒంటరితనానికి మధ్య ఆత్రంగా నిలబడిన క్షణం, గుండె జ్ఞాపకాల కోసం నిలువెల్లా వెతుక్కుంటుంది. స్పందించడం మానేస్తే, ప్రపంచం ఆగిపోయినట్టు.. హడావిడి రహదారిలో ఒంటరిగా వేసే అడుగులు. చెవులను తాకుతూనే ఉంటాయి వేల గొంతులు, మాటలు వినిపించవు. సూర్యోదయం, వెనువెంటనే మరో సూర్యోదయం.. కాలం కదులుతూనే ఉంది. ముందుకో. మరి వెనక్కో. చావులు.. పుట్టుకలూ.. అన్ని ఫోన్లే చెప్తుంటే.. ఎవరికోసం ఈ దూరం.. ఎవరికి దగ్గర..
జీవితం కోసం.. జీవితం వదిలి.. జీవితం వెనుక.. తెలియని ప్రయాణం. అదే గమ్యం అనుకుంటూ.

ఈ మధ్య రాసుకున్న కొన్ని మాటలు..  అర్థాల కోసం వెతక్కండి.


మరణం భయపెడుతుంది.
భయం..
చంపుతుంది.


నాకంటూ..
ఒక ప్రపంచం కావాలి.
నేను అనే ఆలోచన లేనిది. 


ఒంటరి కిటికీ..
రోజంతా ఎదురుచూస్తుంది.
నా చూపుల కోసం.


నిన్న, నేడు నడుస్తున్నాయి..
రేపటి, గతంలో,
కలిసిపోడానికి.


అన్నీ ఉన్నట్టు..
ఏదీ లేనట్టు మరుక్షణం.
గుండెలో ఎండమావులు.


                                    (The Eiffel Tower seen from the Palais de Chaillot. Image by Pete Seaward.)

2 comments:

  1. అన్నీ ఉన్నట్టు..
    ఏదీ లేనట్టు మరుక్షణం.
    గుండెలో ఎండమావులు.
    how true.....

    ReplyDelete
  2. థాంక్స్ అండి అనూ గారు.
    లేనిదేదో ఉందని భ్రమపడి, చివరికి అదీ కోల్పోవడమేనేమో జీవితం అంటే..
    నూరేళ్ళ పరుగూ చివరికి మిగిల్చేదేముంది.. గుప్పెడు జ్ఞాపకాలే కదా.

    ReplyDelete