Wednesday, February 26, 2014

నువ్వు

నువ్వు

నీకు దగ్గరవ్వడం ఎంత తేలికో...
నీ వైపుగా వేసే అడుగులు అన్నీనావేగా మరి..
అందుకేనేమో నీకు దూరమవ్వడం కూడా అంత తేలిక...

కెరటాల మీద ఒడుపుగా,
నేను నడిచిపోతుంటే.. ఒంటరిగా..
పండు వెన్నెల్లో.. మండుటెండల్లో..
విస్పోటనంలో.. నిశ్శబ్దంలో..
మౌనంలో.. మధనంలో.. నాలో..
ఆకాశం చివరన సముద్రాల్ని తడుముకుంటూ..
నీ వెంట నేను చేసేది ఆరని పరుగు.
ఎవరో నన్ను తరుముతున్నట్టు.. నీ వెంట.
ఒంపైన క్షణాలన్నీ.. జ్ఞాపకాలై.
గుండె ఒంట్లో ఒదిగి పోతుంటాయి.
మిగిలినదంతా గతం. కేవలం.

అడుగు దూరంలో నువ్వు..
మన మధ్య ప్రయాణం అనంతం.
కాదు.. కాదు.. నా జీవితం.
నిన్ను పొందకపోవడమే నా అస్తిత్వం కాబోలు.
నాకు అందకపోవడం నీది.

నువ్వు నా "గమ్యానివే"..
లేకుంటే, మనం వేరుగా ఎలా ఉంటాం ?
ఎందుకుంటాం.

Sunday, February 23, 2014

నాన్న


నాన్న

నాన్నని అయిన ఎనిమిది నెలలకి  అర్థం అయ్యింది..
ఎనిమిదేళ్ళ వయసులో నేను పోగొట్టుకున్నదేమిటో..
కొన్ని మళ్ళీ మళ్ళీ పొందగలం..
కొన్ని ఒక్కసారే.. పొందినా..
చేజారిపోయినా...

కోల్పోయిన బంధానికి...
రుచే చూడని కొన్ని అనుభవాలకి..
ఆ దైవాన్ని ప్రశ్నించాలనిపిస్తున్నా..
ఇన్నేళ్ళ ప్రయాణంలో ఆ లోటే తెలియనివ్వని అమ్మకి..
దాసోహం అనాలనిపించింది.
ఈ క్షణం నాలో ఉప్పెనై వెల్లువెత్తిన ఈ కన్నీరు.. వేదన.. 
ఆమె ఒక జీవితం మోసింది.. దాచింది.
ఇంకించేసుకుంది. తనలో.

కాలం మనది కానే కాదు.. కానీ జీవితం మనదే.
పరిస్థితులు మనచేతిలో ఎన్నడూ లేవు.. ఉండవు,
కానీ ప్రతిస్పందన మనదే. బహుశా..

నేర్చుకోవడం అంటే..
ఉన్నది ఏదో.. తెలుసుకోవడమే..
కాబోలు. అదేనేమో బ్రతికేయడం అంటే..
జీవించడం అంటే.

Tuesday, February 18, 2014

ప్రపంచం ఒంటరైనప్పుడు..



ప్రపంచం ఒంటరైనప్పుడు..

ఏ అర్థరాత్రో.. చీకటి తప్ప మరేదీ కనిపించని క్షణం..
నా గదిలో.. నన్ను నేను వెతుక్కుంటూ..
నాలో నేను నడిచిపోతున్నప్పుడు..
ప్రపంచం ఒంటరైపోతుంది.

కాలపు చట్రాల్లో నలిగి..
మనసుల ఇరుకు సందుల్లో ఊరేగి..
ఉత్తినే ఊపిరి బిగపెట్టి పరిగెడుతూ..
అంతలోనే ఆగిపోయి వెనక్కి చూసుకుంటూ.
ఆశల మజిలీల్లో.. నిస్పృహతో జట్టు కడుతూ..
అబద్దాలో.. నిజాలో.. తేలని అనుభవాల మధ్య.
తన చరిత తానే రచించుకుంటూ..
తన భవిత తానే చెరిపేసుకుంటూ..
పాపం ప్రపంచం ఒంటరైపోతుంటుంది.

గుప్పెడు కన్నీళ్లను చేతబట్టుకుని..
నేనున్నాను అనే ఓదార్పుకోసం..
రాత్రంతా.. రోజంతా..నిరంతరం..
ఆ దారులన్నీ.. వినువీధులన్నీ..
తిరిగి.. అలసి.. వేసారి..
నాకు ఎదురుపడుతూ ఉంటుంది..
నా గుండెలోకి తొంగి చూస్తుంది.
ఎందుకనో.
ఎంత ఒంటరిదో ఈ ప్రపంచం...

తనకు తాను తప్ప..
నిలువ నీడైనా లేనిది..
తనలో తనకి తప్ప..
వేరెవ్వరికీ చోటే ఇవ్వలేనిది.
ఎంత ఒంటరిదో ఈ ప్రపంచం.
పాపం.

Friday, February 14, 2014

నిద్ర లేని రాత్రులు..


ఒక్కోసారి గతం నాపై ఉప్పెనై విరుచుకుపడుతుంది..
జ్ఞాపకం నేనే నిజం.. అంటూ..
నిశ్శబ్దంగా నన్ను ఆక్రమించుకుంటుంది.
నా ఆశల కొసల్ని వేళ్ళతో పెకిలిస్తూ..
మొదళ్ళకే  తిరిగి ముక్కలు చేస్తూ..
చిగురిస్తున్న కొమ్మల్ని.. చీల్చేస్తూ..
నిట్టనిలువనా..

ఎందుకు నేనే..
ఎందుకు నేనే వర్షించాలి అన్ని కన్నీళ్లు...
ఎందుకు నేనే.. ఎందుకని నేనే..
మరణించాలి.. అన్ని మార్లూ..

ఏదో తెలియని పోరాటాన్ని.. ఎదలోనే ఎదుర్కుంటూ..
ఏదో తరగని పయనాన్ని నాలోనే నేను వెతుక్కుంటూ..
అనుక్షణం.. గెలుస్తూ.. ఓడిపోతూ.. ఆగక..

జీవితానికి పెద్దగా అర్థమే లేదని..
అనుదినం అర్థం చేసుకుంటూ..
అయినా..
దానికే అనుక్షణం అర్పించుకుంటూ..
ఒక యోగిలా.. పిచ్చివాడిలా.. రాయిలా.. రాలే చినుకులా..
నాలోనే... నాతోనే.. నేనే..
అన్నీ అనుభవించేస్తూ.. త్యజించేస్తూ..
బేధాన్ని చెరిపేస్తూ..

నదిలా.. నావలా.. అలలా.. కలలా..
లేనే లేని తీరం వైపు.. వడి వడిగా..
అక్కర్లేని అడుగులు అల్లుకుంటూ..
ప్రేమతో..
నిట్టూర్పుతో..
అందరితో..
ఒక్కడినే..
ఒంటరిగా..

నిద్ర అంటూ.. లేని చీకట్ల సాక్షిగా..
అవి రాత్రులే అని బ్రమపడుతూ..
మైకంలో.