Tuesday, February 18, 2014

ప్రపంచం ఒంటరైనప్పుడు..



ప్రపంచం ఒంటరైనప్పుడు..

ఏ అర్థరాత్రో.. చీకటి తప్ప మరేదీ కనిపించని క్షణం..
నా గదిలో.. నన్ను నేను వెతుక్కుంటూ..
నాలో నేను నడిచిపోతున్నప్పుడు..
ప్రపంచం ఒంటరైపోతుంది.

కాలపు చట్రాల్లో నలిగి..
మనసుల ఇరుకు సందుల్లో ఊరేగి..
ఉత్తినే ఊపిరి బిగపెట్టి పరిగెడుతూ..
అంతలోనే ఆగిపోయి వెనక్కి చూసుకుంటూ.
ఆశల మజిలీల్లో.. నిస్పృహతో జట్టు కడుతూ..
అబద్దాలో.. నిజాలో.. తేలని అనుభవాల మధ్య.
తన చరిత తానే రచించుకుంటూ..
తన భవిత తానే చెరిపేసుకుంటూ..
పాపం ప్రపంచం ఒంటరైపోతుంటుంది.

గుప్పెడు కన్నీళ్లను చేతబట్టుకుని..
నేనున్నాను అనే ఓదార్పుకోసం..
రాత్రంతా.. రోజంతా..నిరంతరం..
ఆ దారులన్నీ.. వినువీధులన్నీ..
తిరిగి.. అలసి.. వేసారి..
నాకు ఎదురుపడుతూ ఉంటుంది..
నా గుండెలోకి తొంగి చూస్తుంది.
ఎందుకనో.
ఎంత ఒంటరిదో ఈ ప్రపంచం...

తనకు తాను తప్ప..
నిలువ నీడైనా లేనిది..
తనలో తనకి తప్ప..
వేరెవ్వరికీ చోటే ఇవ్వలేనిది.
ఎంత ఒంటరిదో ఈ ప్రపంచం.
పాపం.

No comments:

Post a Comment