Sunday, August 17, 2014

ప్యారిస్ లో అజ్ఞాత వాసం మరో నలభై రోజులు :-)


గత సంవత్సరం ఏప్రిల్ నుంచి, పారిస్ లో ఒంటరిగా బండి లాగిస్తున్నాను. మధ్య మధ్యలో ఇండియా వెళ్ళొచ్చినా పెద్దగా సేద తీరింది లేదు. మొన్నీమధ్యే మా ఆవిడ, బుడ్డోడు ఓ నెలరోజులు పారిస్ లో ఉండడం వల్ల, ఆ ఊపులో మరో నెల మెల్లగా లాగించేసాను. ముందు అనుకున్న ప్రణాళిక ప్రకారం, వచ్చే నెల చివరికి నేను ఇండియా బయలు దేరాలి, మా ఆఫీసు వాళ్ళ బుర్రల్లో మరో మైండ్ బ్లోయింగ్ ఆలోచన వచ్చేలోపే మనం రిటర్న్ టికెట్ చేయించుకోవడం ఉత్తమమని, ఎన్నడూ లేంది, ఓ నెలన్నర ముందే ట్రావెల్ టీం వాళ్ళని సంప్రదించి టికెట్ బుక్ చేయించేసుకున్నాను. సెప్టెంబర్ 27 న తిరుగు ప్రయాణం. :-) ఎప్పడూ ఎమిరేట్స్ లేక ఖతార్ లో చేసే మావాళ్ళు ఈసారి ఎయిర్ ఇండియా టికెట్ చేతిలో పెట్టారు. డిల్లీలో ఓ మూడు గంటల కొలువు ఉండేలా ఉంది, కానీ ఏదో ఒకటి లెండి, ఇండియా వెళ్ళిపోతున్నాం అనే ఆలోచన ముందు ఈ తొక్కలో విషయాలు మనం పెద్ద పట్టించుకోం కదా.

ఇంక నా రోజుల లెక్క మొదలు, స్టైలు గా కౌంట్ డౌన్ అని పిలుచుకోవచ్చు. మా ఆవిడ అప్పుడే ఇండియా వచ్చాక వెయ్యాల్సిన ట్రిప్పులు వగైరాలు ప్లాన్ చేసేస్తోంది. కొన్ని సార్లు అంతర్జాతీయ విమాన టికెట్లే వీజీగా దొరుకుతాయేమో, మన IRCTC టికెట్ల కంటే. నేను రోజుకు ఓ నాలుగు సార్లు లెక్క పెట్టుకుంటూ, రోజులు ఇంతా డెడ్ స్లో గా కదలడానికి కారణాలు వెతుకుతుంటే, మా ఫ్రెంచ్ కొల్లీగ్స్ కూడా ఆటపట్టిస్తున్నారు, పారిస్ జైలు కాదు, నువ్వు ఖైదీవి అంతకంటే కాదు అని. కరష్టే లెండి కానీ ఏదో ఆవేశం.. చెన్నై లో దిగాకా అక్కడి తలనొప్పులు అక్కడ ఎలానో ఉంటాయి, ఓ నాలుగు రోజులు తరువాత పారిస్ గుర్తు వచ్చినా రావచ్చు గాక.. కానీ ఏదైనా మన దేశం లో సుఖం ఎక్కడా రాదు. కుటుంబం, చుట్టాలు.. మిత్రులు.. అన్నింటికీ మించి ఇది మనది అనే ఒక ఫీలింగ్. ఎలాంటి పరిస్థితిని అయినా ఎదుర్కోగలం అనే నమ్మకం. మనకంటూ ఓ నలుగురు ఉన్నారనే ధైర్యం.

ఒంటరిగా ఉండడం నాకు ఇష్టమే, ఏదో ఒకటి చదువుకుంటూ, లేక ఎవరికీ అర్థంకానట్టుగా ఏదో ఒకటి రాసి పడేస్తూ మ్యానేజ్ అయిపోతాను. కానీ మరీ నెలలు తరబడి అంటే, అమ్మో, చాలా చాలా కష్టం. ఆఫీసులో కూడా పెద్దగా ఇంగ్లీష్ వినిపించదు. ఒక్కోసారి ఏదో వేరే గ్రహం మీద ఉన్న భావన కలుగుతుంది. నాలుగు రాళ్ళు మిగిలాయని అని ఆనందించినా, ఒక్కసారి ఏ రియల్ ఎస్టేట్ వెబ్సైటో తెరచి ధరలు చూస్తే, ఏడాది కాదు కదా, ఏభై ఏళ్ళు పారిస్ లో ఉన్నా, ఇండియా లో మాత్రం మనం మధ్యతరగతి గాళ్ళమే అని అర్థం అయిపోతుంది. త్రివిక్రం స్టైలు లో చెప్పాలంటే, బాగా చదివేసుకున్నాం అని అనుకున్న వాళ్ళంతా దేశాలు పట్టి తిరుగుతున్నారు, ఏదో ఓ లా డిగ్రీలు గట్టెక్కిన వాళ్ళు హ్యాపీ గా రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారం చేసుకుంటూ నాలిగింతలు సంపాదిస్తున్నారు. దూరపు కొండలు నునుపు లెండి, ఎవడి బాధలు వాడికుంటాయి, కాదనలేం.

నా వరకూ నాకు ముఖ్యం గా, తెల్లారే లేచి, అన్నం వండుకుని టప్పర్ వేర్ డబ్బాలో సద్దుకుంటూ, ఈ రోజు కందిపోడా, లేక ప్రియా పచ్చడా అనే మీమాంస నుంచి విముక్తి లభిస్తుంది. మా ఆవిడకి, మా బుడ్డోడి తొట్టతొలి చేష్టలు ఫొటోల్లోనో, వీడియోల్లోనో బంధించి నాకు పంపే శ్రమ మిగులుతుంది.

చెప్పడం మరచిపోయాను, మొన్నెప్పుడో 47 రోజుల లెక్క సరిపోయినప్పుడు, సింబాలిక్ గా ఉంటుందని మన పాత తెలుగు సినిమా 47 రోజులు మళ్ళీ చూసాను. పారిస్ ని బాగా చూపించారు, చాలా ప్రాంతాలు నాకు తెలిసినివే కావడం బానే ఉంది కానీ, పాపం జయప్రద కష్టాలు మాత్రం గుండెను బరువెక్కించేసాయి. ఆ రోజుల్లోనే (1980-81) ఒక తెలుగు సినిమా సింహ భాగం పారిస్ లో చిత్రీకరించడం, గొప్ప విషయమే.