Saturday, February 25, 2017

అమ్మ

తన ఒంటరితనమే తన అస్తిత్వం..
నేను కావాలనే బయట ఉండిపోతాను.

నా గతమే తన సర్వస్వం,
కన్నీళ్ళు కనపడనివ్వలేదు నేను.

వెనక్కే వెళ్ళే పరుగు పందెంలో తనదే గెలుపు..
నేను తృప్తిగా ఓడిపోయాను.

మా ఇద్దరి ప్రయాణాలు వేరు.
దారులు వేరు. గమ్యాలు కూడా.
కానీ కట్టిపడేసిన జీవితం కలిసి నడవమంటుంది..
ఓ నాలుగు క్షణాలు.

నాకు తెలుసు ఈ బంధం కాలానికి అందదు..
ఆలోచనలకి కూడా.
ఎందుకంటే నేనే లేని చోట మొదలయ్యింది అది.

తను నాకు జీవితాన్నిచ్చింది ..
నేను... బహుశా జ్ఞాపకాల్ని.

అమ్మ.